Parijs 2013

Mocht je zo'n loper zijn die vindt dat je bij iedere wedstrijd moet "knallen" en tijden heel belangrijk vinden? Prima, maar dan is dit blog niets voor jou...
Maar genoten heb ik...;-))

Donderdag

Na een slechte nachtrust, begon mijn donderdag met een stevig assessment, waar ik gelukkig (hakken over de sloot) voor slaagde... maar tjee wat was dat een kruisverhoor zeg!
Daarna moest ik nog een paar uurtjes werken, alvorens ik naar huis mocht, waar mijn tas al ingepakt klaar stond, want om iets voor 7-en die avond zou de Thalys vertrekken vanuit Rotterdam Centraal. Gelukkig zijn Esther en ik allebei van de "zekere" dus stonden we ruimschoots op tijd op het "nieuwe" Rotterdam Centraal. Keuze genoeg, wat wilden we eten?
Na een lekkere pasta maaltijd en een goede Starbucks koffie (er zouden er nog meer volgen dit weekend) wisten we op tijd in de trein te belanden, die ons keurig op tijd afleverde op Gare du Nord Paris... Ik moet zeggen dat is wel heel relaxt reizen. Na nog een kort ritje met de metro konden we op de bank ploffen en onze meegebrachte fles wijn opentrekken: "op Parijs"!!

Vrijdag

Eindelijk konden we doen waarover we het al zo lang hadden gehad, een mooi loopje door Parijs, doel: het Bois de Boulougne (waarvoor we overigens uitgebreid zijn gewaarschuwd en nee, ik denk niet dat je er 's avonds of 's nachts moet zijn.. maar dat terzijde) maar voordat we er waren, hadden we al uitgebreid verkeerd gelopen, niet getreurd altijd tijd voor een fotomomentje of (in ons geval) op de kaart-kijk-momentje; waar zijn we in godsnaam?! Zo belanden twee Hollandse deernes in het Bois de Boulougne waar we, nieuwsgierig als we zijn, een paadje inslaan en zowaar midden in Parijs nog wat slagen te trailen. Vanuit het Bois lopen we richting de Arc de Triomph, niet gehinderd door enige gêne, maar wel door tientallen stoplichten lopen we verder, dwars over de Champs-Élysées (als je de kans krijgt moet je dat zeker doen, loopt super lekker, licht naar beneden, een zalig zweef momentje... zo wil ik er wel 42 lopen ;-)) om vervolgens via de Dome des Invalides, na 13 km weer 'thuis' te belanden. Wat een heerlijk loopje...!!
's Middags mochten we ons startnummer gaan halen, in het Parc Floral nabij het Chateau des Vincennes het is koud als we naar de expo lopen, binnen is het warm en gezellig druk. Alles gaat soepel en snel (met dank aan alle vrijwilligers) en binnen nu time hebben we onze startnummers en goodiebag te pakken, inclusief knalgeel Semi Marathon de Paris t-shirt van Adidas (al kreeg ik direct Maja de Bij associaties).
En dan lopen we over de expo, tja wat moet ik daarvan zeggen, er is weinig nieuws te ontdekken.... totdat... Esther DE rugzak spot! Combineer DE rugzak met een leuke Fransoos en ik zie een mooie deal tot stand komen! Ik moet zeggen dat het een prachtige rugzak is en ik hoop dat ze er heel veel plezier van zal hebben. Overigens val ik zelf bijna voor een heupbidon van hetzelfde merk, maar ik hou me in...
Na de Expo besluiten we nog een route te lopen door de Marais, de Joodse wijk van Parijs... het is koud, bitterkoud.. we zijn dan ook heel blij als we een klein tentje in kunnen duiken, voor een kop uiensoep (Esther) en een hartige taart voor mij, yummie!
Stiekem zijn we dan allebei blij als we de Metro in kunnen duiken, richting het appartement, uiteindelijk hebben we vandaag ook bijna een halve marathon afgelegd en dat voelen we best wel een beetje!

Zaterdag
Hier kan ik kort over zijn: shopdag en niets gekocht! Ja, je leest het goed!

Zondag

Halve Marathon dag begint koud maar met zon!
De dag begint vroeg met en lekker ontbijt dat er bij mij prima ingaat, maar bij Esther een stuk minder. Na eindeloos dubben over de outfit van vandaag vertrekken we met de metro. Van vorig jaar weten we dat het druk zal zijn in de Metro, maar het geeft wel een bijzondere sfeer al die hardlopers in de metro!
Bij het Chateau de Vincennes is het druk, erg druk... maar toch lopen de zaken best soepel dankzij vele vrijwilligers, we kunnen de tassen snel afgeven en dan wil Esther nog even naar de WC.... ons enige puntje van kritiek: enorme rijen voor de dixies!
Dan kunnen we naar het startvak, met een 'kleine' vertraging kunnen we uiteindelijk van start! Al zigzaggend proberen we een comfortabel tempo te vinden en hoe bizar ook, al tijdens de eerste kilometer zien we mensen wandelen. Na een kilometer of 2/3 hebben we een lekker tempo te pakken en kan het grote genieten beginnen! Voor mijn gevoel heb ik 21,1 km met een enorme grijns rond gelopen. Ja, vorig jaar liep ik een stuk sneller, maar dit jaar heb ik genoten...! Zoveel dingen gezien, die ik vorig jaar helemaal gemist heb... af en toe had ik dan ook tijd genomen voor een fotomomentje. Esther liep ontzettend lekker door op haar VFF'jes en ja de Fransen keken wel, maar zeiden niets! Het zag er heel soepel en makkelijk uit, ongelooflijk trouwens hoeveel mensen we ingehaald hebben! Een ienieminie dipje rond 16/17 km en dat was het, circa 1,5 km voor de finish kon ik even versnellen zodat ik een finishfoto van Esther kon maken en ook dat ging zooo lekker! (Ik zweer het; als ik op dat moment een marathon had moeten lopen....) Ik kwam over de finish in 2:19 nog wat en vlak daarna Esther.
En dan zit het erop...! Medaille, sportdrank, zoutje en wat fruit, spullen ophalen en een werkelijk overvolle metro (wat zal die gestonken hebben) later, komen we weer terug in ons appartement. Esther springt onder een welverdiende douche en ik besluit nog een stukje door te lopen om de 30 vol te maken.. maar jee dit valt tegen! Mijn spieren zijn inmiddels koud en wat stijf en het lopen valt me zwaar. Het is een mooie toeristische route onder de Eiffeltoren door, langs de Seine (wind tegen en kil) onder de Pont Alexandre III door, langs het museum D'Orsay, over de Pont Royal naar de andere kant van de Seine. Dan langs het Place de la Concorde over de Pont Alexandre III naar het Dome des Invalides om vervolgens huiswaards te keren, 30 km op de teller!
Na een welverdiende douche (een tactische opmerking van Esther gaf aan dat ik behoorlijk stonk) besluiten we 's avonds nog lekker naar Quatier Latin te gaan! We doen dat via de Notre Dame op het Il-de-la-Cité en Starbucks (cafeïne shot verdiend) gevolgd door een wijntje en een lekker etentje met nog meer wijn, sluiten we een geweldige dag af!

Maandag

Helaas onze laatste dag in Parijs... het zit er weer op!
Opruimen, tassen inpakken, lekker ontbijtje, kop koffie en l'Equipe gekocht (de uitslag staat erin en dus ook onze namen in krant) en dan is het tijd om weer naar Nederland te gaan..
Met frisse tegenzin maar ik weet dat er thuis een blije zoon op mij wacht.. en dat maakt thuiskomen een stuk aangenamer!

Kortom een (lang) weekend om nog lang van na te genieten! (gelukkig hebben we de foto's nog ;-)) Esther bedankt!

Happy 2013!!

Wat was 2012 een geweldig loopjaar...!!

Even wat hoogtepunten van het afgelopen jaar:

Het voorjaar stond in het teken van de Semi Marathon in Parijs, wat een belevenis! En als ik daar aan denk denk ik aan vriendinnetje Esther zonder wie ik dit nooooit had gedaan! Thanks Es!
Ook super dat Jeroen en Ilse daar ook waren, samen in het oranje door Parijs gelopen en een supertijd weggezet! En dan denk ik ook aan die Parisienne die de lopers stond aan te moedigen met "Tout est championne", wat ik met mijn Hollandse gedachten dus snel vertaalde met "iedereen is een champignon" ;-))
En wat een vooruitzicht dat we dit in 2013 weer gaan doen, nu al zin in!!

Nauwelijks bekomen van Parijs, stond de volgende uitdaging al weer voor de deur.. de hele marathon van Rotterdam!
Wat een belevenis... toen ik over de Erasmusbrug liep dacht ik: "ik loop hier gewoon een fucking marathon" en Ans toen we de tweede keer over diezelfde brug liepen het uitriep: "KUTbrug".. ;-))
Maar ook de pijn in mijn lijf na 35 kilometer en de emotie toen ik uiteindelijk finishte!
Ook deze staat in 2013 weer op het programma!

Daarna volgde een minder fraaie periode in mijn (nog korte) loopleven... het wilde gewoon niet meer lukken! Mijn benen leken wel van spaghetti en ik leek volkomen de weg kwijt.
Gelukkig hield trainer Tiny mij op het rechte spoor en waarop ik toch een beetje trots ben is dat ik ben blijven lopen... hoe slecht het ook ging ik heb nooit overwogen om te stoppen met lopen!
Dat geeft wel weer wat het lopen voor mij betekent!

Met het dalen van de temperaturen in het najaar, kwam gelukkig ook het lopen ook weer uit de dip. Samen met de Garmin 310, (omdat die gewoon een veel fijnere hartslagband heeft dan de 305) ben ik op hartslag gaan lopen.
Hierdoor ging het tempo wel omlaag, maar liep ik weer een stuk fijner en daar gaat het tenslotte om!

Het jaar sluit ik dan ook af met een eindsprint in kilometers maar liefst 273 liep ik er in december om het jaartotaal net boven de 2500 km te brengen..
Nee, geen doel op zich maar het voelde lekker om er naar toe te werken!

En dan vergeet ik nog de geweldig weblogloopjes en wedstrijden waar ik liep of supporterde.. Het loopje bij Peet, de weblogloop bij Tiny, de halve van Renesse (mijn eerste DNF), kustloop, Koning van Spanje, de Kustmarathon, Florijnwinterloop, loopje bij John (die we afsloten met een BBQ),'t is voor Niks...

Ik wens iedereen een gezond (toch het allerbelangrijkst), gelukkig, mooi en sportief 2013 toe!!
Proost!!

't is (voor) niks, maar het is niet niks

Afgelopen zondag had ik geluk te mogen lopen in één van de mooist loopjes van Nederland 't is (voor) niks in Geldrop.
Nee ik ga niet uitweiden over hoe mooi het was dat kunnen jullie nalezen op de blogjes van Tiny, John, Esther en Gerard.

Wat ik wil vertellen hoe bijzonder het is, dat je dus gewoon een prachtige loop kunt hebben zonder dat het de deelnemers iets kost. Het kost de deelnemers niets (behalve wat BZT) maar de vrijwilligers, kost het een vrije dagen, vrije avonden en vrije middagen.

Waar zouden wij (de lopers in dit geval) zonder de inzet van vrijwilligers?

Maar dat geldt dus voor vele sportclubs/sportevenementen, het valt en staat met vrijwilligers. Vrijwilligers die de bladeren opruimen van het veld of de baan, vrijwilligers die het wedstrijd secretariaat bemannen, vrijwilligers voor de training, vrijwillige scheidsrechters, vrijwilligers achter de bar en vrijwilligers die anderen gewoon helpen!

Hoe kun je die mensen bedanken?

'Niet', denk je dan, maar misschien kunnen we gewoon beginnen met een "dank je wel..."; dus vrijwilligers bij 't is (voor) niks: bedankt..!
Trainer Tiny: bedankt..!

Mocht dit blog enig invloed hebben op de wereld hierbuiten, zou ik je één ding willen vragen, de volgende keer dat je een vrijwilliger in actie ziet, zeg eens dank je wel!
Kost je niets, maar het is niet (voor) niks!


Naschrift:
Ik heb 30,4 heerlijke kilometers gelopen in Geldrop, af en toe flink gebikkeld tegen de wind in. Paden met mul zand, smalle single tracks, mooie natuur en over de finish in 3:31 nog wat!
Wat mij betreft volgend jaar weer!

Guur!

Als rond de klok van 8 uur 's morgens (op mijn vrije dag) de vriendjes van zoon komen binnenvallen met de woorden "het is koud" weet je eigenlijk al voldoende... Het is onder jongeren al jaren trendy om je niet volgens het seizoen te kleden. In de zomer met een gewatteerd jack en in de winter alleen een vest, vinden ze heel normaal.
Ik laat het altijd maar zo, ze voelen het tenslotte zelf...
(Al ben ik moeder genoeg om aan zoon te vragen: heb je het niet koud? Kun je niet beter het andere jack/handschoenen/sjaal aandoen?)

Als de vriendjes dus binnen komen vallen met een dik jack aan en wanten aan weet je dus dat ze het zelf koud hebben en eieren voor hun geld kiezen..

Diezelfde ochtend staat er nog een lekkere training op het programma en dient de vraag zich aan: wat doe ik aan?
Nu weet ik dat menige vrouw zich dat iedere ochtend afvraagt (uitzonderingen daar gelaten) maar onder lopers is dat een hele prangende vraag. En nee, fashionvictims onder ons, niet welk kleurtje maar meer hoeveel en welke laagjes?!
Nu zijn lopers net gewone mensen en heeft de ene het eerder koud dan de ander. Ik behoor tot de eerste categorie. En dan openbaart zich een contradictio in terminis, ik ben een koukleum die van de koude houd..!
Ja echt waar, ik vind het geweldig om buiten lopen midden in de winter, -10 of -20 ik geef er niet zoveel om (al vind ik die witte zooi wat minder) maar hoe blijf ik warm?
Het antwoord weet ik inmiddels: laagjes!

Maar hoeveel en welke?
Een loper blijft wikken en wegen..

Kijk dat in een lange tight naar buiten ga, dat is een zekerheidje in november (ook hier uitzonderingen daar gelaten). Al heb ik bij eerder genoemde temperaturen toch echt met 2 broeken over elkaar gelopen, dat acht ik nu niet noodzakelijk. Shirt met lange mouwen maar dan jackje, trui of beiden? En zet ik al een muts op of houd ik mijn petje nog op?
Belangrijke vragen op de vroege morgen.

Als de kinderen de deur uitgaan en de koude morgenlucht stroomt naar binnen is mijn keuze snel gemaakt.. dun shirt met lange mouwen en hierover heen mijn favoriete looptrui en ja wel een muts.
Kort haar heeft zo zijn voordelen maar koude oren horen daar niet bij.

Onderweg vind ik het (ondanks diverse tempoversnellingen) guur, maar warme oren heb ik en echt koud heb ik het ook niet!
Dit keer een goede keuze dus!
Blijft de vraag natuurlijk wat doe ik zondag aan? Waarom zondag?
Nou dan staat 't is (voor) niks op het programma en word ik geacht 30 km door de bossen te lopen... Het weer? Een graad of 9 bewolkt en regen.
Het belooft overigens weer gezellig te worden met veel oude en nieuwe bekenden! Ben om meerdere redenen heel benieuwd hoe dit zal gaan!

de weg terug... is taaier dan gedacht!

Afgelopen zaterdag... regenachtig, kil en grijs, kortom ideale omstandigheden wat mij betreft om een loopje te gaan doen.
Op het programma stond de halve marathon in Woudrichem (Woerkum voor intimi)ook bekend als de Vestingstadrun (om vooral verwarring te willen voorkomen met de Vestingrun die in Den Bosch gehouden wordt), snappen jullie het nog?

Afijn 21,1 kilometer door het buitengebied lopen dus.

Om 12:00 stond Maurice op de stoep (nog bedankt voor een hele gezellige dag!) om na een kop koffie richting Woudrichem af te reizen. Na het definitief inschrijven en betalen (jawel, 6 hele euro's voor een halve), was het wachten op de start. De regen die de hele ochtend was gevallen was gestopt en we konden vertrekken. Maurice ging voor de 11 km, maar doordat beide routes tot ruim 7 km gelijk liepen én er gelijktijdig gestart werd, konden we mooi samen beginnen.
Het doel was 6 min/km en dat deden we dus ook (m.u.v. de eerste km'er natuurlijk die gaat traditioneel te hard 5:42 ;-)). Bovenop de dijk voelden we al een stevige zijwind, maar in die fase van een loopje heb je daar nog niet echt last van. Wat mij wel opviel is dat mijn hartslag eigenlijk al direct te hoog zat, ruim boven de 160.
Na 4 km rechtsaf en bam, pal wind tegen.. Gelukkig kon nog een beetje schuilen achter Maurice maar dat het werken was bleek algauw uit mijn hartslag ruim 170 op dat moment wist ik eigenlijk al dat ik het moeilijk zou krijgen.
Na 7,5 km draaide Maurice rechts (lucky him, hij kreeg (even) wind mee) en ik ging linksaf tegen de wind in! Het 10 km punt passeerde ik net onder het uur, maar op dat moment besloot ik het gas eraf te halen en mijn snelheid naar rond de 6:30 te laten zakken... mijn HF vond dat ook fijn want die daalde mee naar rond de 165.

De route was mooi, erg mooi zelfs, maar open landelijk gebied, af en toe een
boerderij, maar dan had het ook wel gehad. Nergens een plekje waar dan ook maar even de wind weg viel, zodat je een beetje kon herstellen. Inmiddels liep ik ook alleen, dus ook geen groepje waarin ik me kon verschuilen.

Pas naar ruim 13 kilometers eindelijk (even) wind mee! Pas bij 15 km kreeg ik definitief de wind achter me! De 15 passeerde ik in 1:32 even kreeg ik hoop misschien zou ik met wind mee nog wat kunnen versnellen 6 km in 36 minuten zou mijn eindtijd 2:08 uitkopen, waarmee ik onder de gegeven omstandigheden superblij mee zou zijn!

Helaas dacht mijn lijf er anders over, blijkbaar had ik in de voorgaande kilometers (te) veel gegeven, want hierna kreeg ik behoorlijk last van mijn maag en oorpijn (wtf? ja echt) ik heb geen flauw idee of dat kan door de wind of zo.. maar zeer deed het op dat moment (overigens heb ik er naderhand totaal geen last meer van gehad). Uiteindelijk kwam dit watje dus (bijna klappertandend) na 2:14:51 over de finish, wel behoorlijk ver van het de gehoopte 2:06!

Thuis onder de douche kwam ik weer wat op temperatuur en een goede maaltijd bij het Bergsch Backhuys maakte dat ik me weer helemaal lekker voelde!

Als toetje nog de De Marathon in Almkerk gedaan in precies 110 minuten... Dat maakte deze ultra dag helemaal super en af!

(Het grappige is natuurlijk dat deze film deels gefilmd is tijdens de Rotterdam Marathon van het afgelopen jaar en dat ik de heren toen 'live' heb gezien... niet dat ik er toen bij stilstond dat dit acteurs waren, dat realiseerde ik pas achteraf. De film is overigens de moeite waard en zit vol met 'foute' Rotterdamse humor... ;-)en nee, ik heb helaas geen bekenden in de film kunnen spotten!)

De weg terug!

Waar te beginnen??
De afgelopen maanden waren op hardloopgebied "wisselend" te noemen.

Het hardloopdipje promoveerde in een volwaardige hardloopdip..

Mijn eerste DNF werd een feit bij de halve van Renesse *shame*, daar waar ik het jaar ervoor nog zo had genoten van het lopen op het strand. Kwam ik nu amper vooruit wat een lijdensweg was dat...
Uiteindelijk heb ik hem wandelend uitgelopen... maar de medaille heb ik niet in ontvangst genomen. Overigens was het wel een super gezellige dag in Zeeland, volgend jaar wat mij betreft weer (al was het maar om revanche te nemen)!

Toen volgde een heel gezellig loopje in Utrecht bij John, wederom super gezellig, maar looptechnisch (ondanks respectabel aantal kilometers) shit...

Juli ging voorbij en augustus kwam...
Mijn trouwe Garmin FR305 gaf de geest (...) en in Italië had ik bij 27 graden zowaar een opleving, heel rustig lopen (kon ook niet anders, veel te warm voor mij) wist ik er toch nog een heel aantal kilometers te lopen, heerlijk!
Zou dit het einde zijn van mijn malaise??

De Garmin FR310 kwam en ging vanwege een defect weer net zo snel weer weg. Gelukkig kreeg ik een mooie nieuwe toegestuurd... Met dank aan de goede service van Runstore
In september stond wederom een strandloop gepland: de Kustloop in Vrouwenpolder, vol goede moed begonnen, maar het wederom verliep het niet zoals gehoopt. Gelukkig dit keer wel uitgelopen, maar de manier waarop én een eindtijd van 2:21 kon ik er niet erg tevreden mee zijn.

Zo langzamerhand werd ik er wanhopig van... zonder aanwijsbare oorzaak of blessure leek ik niet meer te kunnen (hard)lopen. Vele mailtjes (en gesprekken) gingen op en neer naar Tiny, die vooral benadrukte rustig te blijven...
Was het dan alleen maar kommer en kwel? Welnee, af en toe zaten er gelukkig best lekkere trainingen tussen, deze gaven dan weer een sprankje hoop dat het gewoon weer allemaal goed zou komen. Gelukkig wel want stoppen met hardlopen, nee echt niet!!

Zo langzamerhand hadden zowel Tiny als ik het idee dat de temperatuur hier behoorlijk invloed op had, toch bleef/blijf ik dat vreemd vinden; ik loop inmiddels al een tijdje en heb vaker met warm weer gelopen...

Na de (voor mij mislukte) loop in Vrouwenpolder, besloot ik terug te gaan naar wat ik deed voor de Rotterdam Marathon toen ik liep als een zonnetje. "Als je doet wat je deed, krijg je wat je kreeg" werkt tenslotte ook de andere kant op bedacht ik.
Wat deed ik toen anders??

Dus haalde ik mijn oude Nike Lunarglides uit de kast en begon hier voorzichtig weer wat op te lopen. Het voelde raar en lomp naar alle kilometers die ik gemaakt had op de Frees maar toch vertrouwd. Daarnaast ben mijn hartslagband echt gaan dragen (groot verschil tussen de FR305 en de FR310; de hartslagband is veel zachter en deze kan ik dragen zonder dat mijn huid stuk gaat). Afwisselend werden nu de Lunarglides en Frees gedragen, waarbij ik steeds beter ging lopen op de Lunarglides.
De knoop werd doorgehakt: nieuwe Nike Lunarglides (4) besteld en vooral gaan trainen op hartslag en veel minder op tempo!

Inmiddels heb ik mijn loopdip officieel ten grave gedragen en staat zaterdag voor het eerst weer een loopje op het programma: de halve marathon van Woudrichem!

Ik heb er ontzettend veel zin in maar ben stik zenuwachtig; zal het mij lukken om die halve in een redelijk fatsoenlijk tempo af te kunnen leggen?

(ben benieuwd bij wie ik nog in RSS feed zit ;-))

Van runnershigh naar runnersdip

Het schijnt normaal te zijn... ik schijn ook niet de enige te zijn... na de marathon...

.. heb ik dus last van een lopersdipje of post-marathondepressie.

Voor de goede orde ik loop wel gewoon, maar ik mis de voldoening van het lopen, die ik eerder wel voelde... en dus valt het me zwaar om te de deur uit te gaan.
Met als gevolg dat ik me lui, suf en energieloos voel!

Diagnose is gesteld!

Waar is mijn energie en de kick gebleven?

Erger nog: komen die nog terug?

Stel je toch eens voor dat het zo blijft?

Afijn, na al die weken van lange duurlopen, had ik me verheugd op een periode met relaxte kortere loopjes genietend van de 'enorme' conditie die ik inmiddels had opgebouwd. Valt dat dus even tegen, het lopen gaat echt wel maar om nu zeggen dat het genieten is en alles fluitend gaat, nee echt niet!

Diagnose bekent maar nu de oplossing:
In een artikel las ik:"Een mogelijkheid om dit op te lossen is je gevoelens hierover te erkennen. Verder is het advies om je sociale leven weer actief op te pakken, zelfs als je er geen zin in hebt! Dit is een goede manier om van je negatieve gevoelens af te komen."
Great, nog meer dingen doen waar ik geen zin in heb!
Trouwens ik heb geen negatieve gevoelens, ik heb gewoon geen 'goesting' zoals ze hier een paar kilometer verderop zo mooi zeggen. Sorry hoor mijn vrije tijd is te kostbaar om die vol te stoppen met dingen waar ik geen zin in heb!

Wat ga ik dan wel doen? Eigenlijk niets bijzonders, ik ga gewoon mijn schema volgen, want volgende week loop ik de "koning van Spanje trail" in Zuid-Limburg. Dit was vorig jaar één van de hoogtepunten in het jaar, dus als dat me niet gemotiveerd krijgt..!!