zaterdag 1 april 2017

Parijs 2017 Eco-trail de Paris, 80 km

Parijs…

Net als vorig jaar gaan Esther en ik met de Thalys naar Parijs. En ondanks dat wij er al vaker samen zijn geweest, zijn we beiden behoorlijk gestresst.
Waar zijn we in godsnaam aan begonnen??

De afstand is de afgelopen week pas goed bij me doorgedrongen toen ik op weg was naar Noord-Holland en mijn TomTom in de auto aangaf nog 80km en ruim een uur rijden… dit moet ik straks dus lopen…!! *lichte paniek*
Voor wat er in de dagen voorafgaand aan de trail in Parijs gebeurde verwijs ik je naar het blog van Esther, zij heeft het prachtig beschreven en haar verslag van de eco-trail is zeker de moeite waard!

Zaterdag 18 april…
Na een drukke nacht en het nodige app verkeer tussen Chiel en Janine en ons (zij lopen vandaag de 30 km trail en starten om 10 uur, terwijl wij om 12 uur zullen starten), stappen we in trein naar Saint–Vincent de Yvelines waarbij we ons de nodige zenuwen maken. Is dit de juiste trein?? Hebben we de juiste spullen? De juiste schoenen? De juist kleren? Blijft het droog? We hebben geen stokken, was dat toch nodig? Shit, ben mijn reflecterende band vergeten (verplicht item) en nu? Etc.. En omdat we toch al niet gespannen zijn, maakt Esther de gouden opmerking dat de afstand die we nu met de trein afleggen dus ook terug moeten lopen (help!).
Gelukkig blijken we in de juiste trein te zitten, staat de bus voor ons klaar en zijn we op de startlocatie. Ook dit jaar de dixies met zaagsel, want het is tenslotte een eco-trail! De Franse speaker blijft lekker doorratelen, waarbij ik af en toe een woordje opvang: securité, maintenant, etc. Ondanks de strenge toon van de site over de verplichte items worden we nergens gecontroleerd en kunnen we het “startvak” in (lees: weiland). Geleerd van de vorige keer starten we dit keer redelijk vooraan, alle minuten dat we er over mogen doen, gaan we maximaal benutten. Als dan eindelijk (om 12:15, weer een kwartier minder) het startschot gaat, mogen we los en zijn we onderweg voor 80 km naar Parijs.

In mijn hoofd heb ik een aantal ijkpunten. De eerste 8 km, zo 10% zit er alweer op, het eerste gelletje zit erin en in gedachten controleer ik mijn benen. Ze voelen gelukkig goed en in gedachten bedank ik Jan die heel wat keertjes mijn benen onder handen heeft genomen! Bij 14 km weet ik dat we ter de hoogte van Versailles lopen, dit is waar we vorig jaar startten en ook naar Parijs liepen. Dit geeft moed. Van Versailles zelf zien we weinig, al denk ik af te toe stukjes te herkennen van vorig jaar. Ik weet dat de eerste 22 km (tot aan de 1e verzorgingspost) het terrein relatief makkelijk is en na 2 uur 42 komen we daar aan.
Dat doen ze goed daar in Frankrijk; cake, banaan, tucjes, chocolade, kaas, worst, cola en vast nog wel meer. Ik houd het bij cake en een slokje cola, worst en kaas durf ik niet aan *Parijs is nog ver*. Terwijl ik mijn cake naar binnen werk, blijkt dat “Hello Kitty” ook in Frankrijk bekend is. Deze Fransman vindt het erg leuk dat iemand uit “Les Pays-Bas” meedoet aan een trail met 1.600 hoogtemeters, waar ik die geoefend heb?? Nou bruggen, dijkjes en zo..
Ik stuur een appje naar Jan om te laten weten dat het goed gaat en ik nog steeds loop. Ik heb zo het vermoeden dat hij in het op dat moment verre Nederland het wel fijn vind om een teken van leven van me ontvangen.

Vanaf daar wordt het zwaarder en blijkt dat het tempoverschil tussen mij en Esther een spelbreker gaat worden; zij moet iedere keer haar best doen om bij mij te komen en ik sta af te koelen terwijl ik wacht en ik voel dat het steeds moeilijker word om iedere keer op te starten. Met pijn in mijn hart besluiten we dan ook uit elkaar te gaan en spreken we af een “date” te hebben onder de Eiffeltoren. Sjezus wat voel ik me schuldig…

Op naar de 45 km post.
Op het reliëfkaartje had ik al gezien dat het stuk tussen 22-45 een pittig stuk zou zijn met veel klimmen en dalen. De gouden regel is op dat moment: berg op lopen en naar beneden “rennen”. Tot mijn verbazing zie ik op 30 km al mensen wandelen op stukken die goed beloopbaar zijn *Parijs is nog ver*.
Omdat ik nu alleen loop, heb ik minder aanspraak, maar er is geen moment dat ik echt alleen heb gelopen. Korte gesprekjes in steenkolen Engels en Frans, maar voor de rest is het just me, myself and I. Langzamerhand kom ik in mijn eigen bubbel terecht en heb niet zoveel besef van tijd of afstand en ga gewoon lekker door. Ik heb het gevoel redelijk wat mensen in te halen en hoop in gedachten maar dat ik mezelf niet “opblaas”.
Aankomst op het 45 km punt 6 uur 02, tot mijn verbazing is het inmiddels 18:00 uur geweest. Ik ben dus al ruim 6 uur bezig en het is etenstijd, gelukkig heb ik boterhammen met pindakaas bij me en ze smaken me prima! Deze verzorgingspost is bij een Chateau en er staat daar een koude wind. Hier is alleen water verkrijgbaar. Het koelt af en ik besluit dat het tijd is mijn jasje aan te doen. Met de koude wind daar wil ik hier niet langer pauzeren dan nodig en na een appje naar Jan, “nog 35 to go” snel door.

Net buiten het chateau merk ik op dat mijn Garmin ineens uit staat, hoe kan dat nou? Er zit niets op dan hem opnieuw aan te zetten, maar ook dat gaat niet in 1x goed. Shit, ik mis dus een stuk! Wat kun je dan balen van zoiets kleins… Ter plekke besluit ik het naast me neer te leggen, het is niet belangrijk, ik wil terug naar mijn “bubbel” en door naar Parijs. (Als reserve laat ik wel vanaf dat punt Strava meelopen, 1x is vervelend, maar een 2de keer??!)

Net voor 7-en maken we een draai en daar in de verte zie ik ineens de Eiffeltoren liggen. Even een ongeplande stop om een foto te maken…. Daar moet ik naar toe! Vanaf 18:30 uur gaat het al schemeren maar zonsondergang is rond 19 uur, dus vanaf 19:30 moet ik mijn hoofdlamp op en wordt mijn wereldje nog kleiner. De route is prima te volgen, aan alle markeringslinten zit een stukje reflecterend materiaal een keer rondschijnen met je hoofdlamp is voldoende om te zien welke kant je op moet en tussen de bomen zie je dansende lichtjes van andere lopers.
Rond 20:00 uur (7:45 onderweg) ben ik ineens bij de volgende post 56 km. Ik app “ik ben bij de 3de post nog 23-24 km to go! Ik kijk om mijn telefoon naar een berichtje van Esther, niets! Ik maak me zorgen, het stuk was pittig en ik heb meerdere lopers onderuit zien gaan in het donker, ik weet dat zij nog achter me zit.
Dit is weer een uitgebreide verzorgingspost en ik pak weer cake/cola/tucjes echt zo lekker! Jan geeft aan “Blijven lopen, blijven drinken, blijven eten”. Geloof me dat doe ik! *Parijs is nog (iets minder) ver*

Op voor de volgende etappe.
Het gaat nog steeds goed, maar dan ineens, als ik een slok water uit mijn rugzak wil nemen is het op. Shit en nu? Stiekem heb ik best veel gedronken. Bijna na elke klim heb ik slok water genomen en dit ritme is nu doorbroken. In mijn hoofd is er een klein paniek momentje, doordat mijn Garmin een reset heeft gehad heb ik echt even geen flauw idee hoever de volgende post is. Water is echt essentieel, ook voor het innemen van mijn gel of het eten van een boterham. Uiteindelijk probeer ik in mijn fraaiste schoolfrans te vragen “combien de kilometres to next stop”. De loper aan wie ik het vraag lig spontaan in een deuk en antwoord in prachtig Engels dat het nog maar 4-5 km is. Dit geeft rust, dit kan ik.
Rond 22:00 uur ben ik dan bij de 4de post, weer een uitgebreide met veel lekker dingen. De soep ruikt heerlijk maar ik durf het niet aan, wie weet hoe mijn maag na meer dan 60 km reageert. Ik herinner me deze post van vorig jaar en ik meen me te herinneren dat het vanaf hier nog een goede 10 km naar Parijs is, maar zonder Garmin informatie voel ik me onzeker. Ik voel nu ook de vermoeidheid en als ik aan een vrijwilliger vraag “combien de kilometres a Paris?” en zij antwoord met “onze” ben ik opgelucht ik heb nog 2 uur om op de Eiffeltoren te komen. (Het zijn er nog 3 maar ik had het zo in mijn hoofd zitten dat ik voor 0:00 op die Eiffeltoren op die toren wilde staan dat ik me dat op dat moment niet realiseerde). Dit is te doen!
Ik check mijn telefoon zie veel berichtjes maar die negeer ik. Geen berichtje van Esther… maar Jan laat weten dat Chiel en Janine onderweg zijn naar me. Vorig jaar stonden zij ook op dit punt, ik hoop dat ik ze herken in het pikkedonker. Ik app naar Jan dat ik aardig stuk zit maar blijkbaar komt mijn bericht verkeerd over want ik krijg direct reactie: ‘je stapt uit?’ 'Nee tuurlijk niet!!'. Mijn rugzak is gevuld met vers water en ik ga door; de laatste etappe! *Parijs is niet meer zo ver*

In het donker zie ik mensen staan…. Zou het??
Jaaaaa, zo blij Chiel en Janine te zien. Voor het eerst ook nieuws over Esther, ze loopt nog steeds! Geen idee wat voor indruk ik maak bij hen, maar wat is het super daar ineens wat Hollandais te zien staan! Gerustgesteld over Esther het laatste stukje in, minder dan 10 km te gaan. 10 km wat is dat nou? Hoeveel trainingsrondjes van 10 km heb ik al niet gedaan?

Door Parijs lopen is altijd bijzonder, ineens is het weer verlicht en herken je de andere lopers. De Parijzenaars zelf en de toeristen kijken soms even op omdat er een paar malloten met hoofdlampjes en rugzakken door hun stad heen denderen maar het kan ze weinig schelen; c’est Paris. Verliefde stelletjes, Japanners met camera’s, chique uitgedorste mensen op weg naar een feestje of uitgaansgelegenheid, clochards, jeugd op scooters… alles kom je tegen. Ondertussen lijkt dit Eiffeltoren maar niet dichterbij te komen. Mijn voeten hebben het wel gehad en ik lijk ieder kinderkopje te voelen, het is mooi geweest. Langs de Seine omhoog en omlaag, nee geen bergen meer maar kleine venijnige heuveltjes, die mijn bovenbenen echt niet meer leuk vinden.

En dan ineens daar is tie!
Mag ik de straat oversteken, loop ik nog bijna verkeerd, het parkje in en ben ik bij de ingang van de Eiffeltoren, het is 23:28 uur voor me nog 370 treden naar de 1e verdieping. De rugzak moet af door de scanner (securite), ik krijg een kaartje en dan mag ik omhoog. Ik ben nog nooit in de Eiffeltoren geweest dus onderweg maak ik wat foto’s en voordat ik het weet ben ik er! Hier had ik zo tegenop gezien! De rode loper ligt klaar en na 11 uur en 18 minuten en 30 sec ga ik over de finish! Het is 23:34 als ik een foto naar Jan app met de medaille om mijn nek.
*Parijs ik ben er!*

[edit 1]
Hardlopen is een mindfuck, dus zodra ik over de finish was, wilde ik eigenlijk geen stap meer lopen. Maar ja, het moet toch... Naar beneden doen alle lopers dan ook met lift (die heeft vast heel lekker geroken) en eenmaal beneden vangen Chiel en Janine mij op.
Zij hebben warme en droge kleding bij zich, goh wat is dat lekker op zo'n moment! (thanks guys!!). Zoals afgesproken in het bos hebben we natuurlijk gewacht tot ook Esther over de finish kwam! Wat is dat een bikkel! Nadat we onze kleding hadden gehaald (strompel) laten we ons in een riksja naar het appartement brengen, wat een luxe! We strompelen omhoog eten wat, douchen en het is tegen 2-en als we tevreden het licht uitdoen! De volgende dag heb ik een paar bovenbenen waar mening betonfabrikant jaloers op zou zijn, maar het roze wolkje is heerlijk!

[edit 2]
Dank jullie wel:
Tiny voor de schema's en begeleiding! Wat zijn we van ver gekomen!
Jan voor de steun en massage's *zoen*
Esther partner in crime ;-)
Chiel en Janine voor de vriendschap, support en al het andere!

dinsdag 28 maart 2017

De weg naar Parijs

Nee, ik blog niet vaak…

Maar mijn blog is voor mij ook een manier om mijn loopjes vast te leggen en te herinneren. De tijd gaat zo snel en wat ooit ver weg was, is nu alweer voorbij.
Zo ook het Parijse avontuur van Esther en mij.

Vorig jaar stonden we onder de Eiffeltoren na de 50 km eco-trail de Paris toen we een (toen nog niet uitgesproken) pact maakten om volgend jaar hier die 80 km te lopen, net als al die grote trail meneren (en mevrouwen). Dus toen de inschrijving open ging, ergens medio 2016, waren we het snel eens dat er op de knop “register” geduwd kon worden. Tot zover het gemakkelijke gedeelte.

Het najaar van 2016 kwam en na de euforie van de Kustmarathon werd het zoetjes aan tijd voor de “echte” trainingen die ongeveer in december zouden beginnen.

Halve marathon Etten-Leur
De vorm was er, het weer was goed, dus via een ludieke actie van de autodealer (ik had net een nieuwe auto gekocht en dealer was hoofdsponsor) kreeg ik gratis startbewijzen voor de halve Marathon Brabant in Etten-Leur. Dit moest een snelle worden en dat werd het! Bijna gelijktijdig met Ron van Team Vroem kwam ik over de finish in 1:48:20
Je leest het goed! Geloof me, ik kan het tot op dit moment zelf nog niet geloven!
Alle PR’s op de onderliggende afstanden ruim verbroken!
Dit smaakte naar meer….


Tis voor niks
November kwam en november is altijd de maand van “Tis voor Niks” loop in Geldrop, hier loop ik eigenlijk al jaren de 30 km. Dit jaar schreven Esther en ik ons in voor de marathon maar, zo stond er duidelijk in de omschrijving van de trainer, het moest een trainingsmarathon zijn. Ik moest de week erop weer gewoon kunnen trainen, niks geen herstelweek. Net onder de 5 uur kwam ik hier over de finish, met een heel tevreden gevoel. Nergens problemen of moeilijkheden gehad, energie over en deze marathon is grotendeels onverhard dus een mooie voorbereiding richting het grote doel: Parijs! (maar toch…. Straks bijna het dubbele????)

Marathon Spijkenisse (Sparkmarathon)
Zou er dan een hele marathon inzitten onder de 4 uur? November werd een maand van snelle en langere trainingen, waarbij ik wel voelde dat de supervorm van eind oktober wat minder was, maar geen blessures en ik was fit! Dus begin december gingen Jan en ik op weg naar de Spijkenisse Marathon (Sparkmarathon) voor poging om in die Runner’s World te komen. Pacer van 4 uur opgezocht en Jan begeleidde me op fiets. Prima geregeld, dit zou moeten lukken.
Helaas ging de pacer te snel van start en moest ik bij 27 km afhaken, wat was ik teleurgesteld! Uiteindelijk kwam ik over de finish in 4:14:21 toch weer 7 minuten van mijn PR af. Na de teleurstelling met terugwerkende kracht een tevreden gevoel.
Nu begon het echte werk…

Langere trainingen met dubbeldekkers (2 trainingen op 1 dag) maar eigenlijk ging het me best goed af. Sommige dagen liep ik alleen maar vaak ook samen met Jan kilometers gemaakt en bij de lange duurlopen, wisten we altijd wel een manier te vinden dat hij of het begin of het einde met me meeliep.

Egmond
Januari is traditioneel de maand van de halve marathon in Egmond. Deze heb ik nog nooit gelopen, maar de laatste tijd kom ik wat vaker in dit deel van het land en dus was het wel toepasselijk om een keer deel te nemen. Een loopje met veel bekenden! Doordat we de startnummers op het laatste moment hadden overgenomen, kregen we ook een startbewijs voor de kwart marathon (heb ik al gezegd dat ik dat een belachelijke afstand vind?) in de schoot geworpen. Jan maakte de (on)gelukkige opmerking dat ik dan wel eerst de kwart en daarna de halve marathon kon lopen. Bingo!!
Zo gezegd zo gedaan, als Noortje de kwart en als Femke de halve. Geen spannende tijden, maar wel een geslaagd weekend en een mooie training naar Parijs.

Two Rivers Marathon
In februari werd het weer tijd voor een (trainings)marathon De keuze viel (er is niet veel te kiezen op marathon gebied in februari) op de 2 Rivers Marathon, dit is eigenlijk een marathon voor lopers die zich voorbereiden voor de 2 oceans ultra marathon in Zuid-Afrika en dus heel geschikt voor mijn doel! Helaas volgeboekt! Ik was duidelijk niet de enige die dit idee had, wat nu? Dan heb je soms heel veel geluk… via de facebookpagina werd ik geattendeerd op het feit dat de sponsor een startbewijs weggaf. Laat ik nu degene zijn aan wie dit startbewijs werd gegund! (Dank Jan Hobo!). Op 12 februari stond ik een in een koud Zaltbommel klaar voor een winderige marathon over de dijken langs de Waal en de Maas. Al snel besloot ik aan te haken bij de pacer van 4:15 immers in een groepje lopen (al is het maar tot de helft) is altijd makkelijker dan zelf tegen die wind in beuken. Wat ging het lekker die dag… dus in plaats van halverwege het tempo te laten zakken, besloot ik lekker in mijn groepje te blijven zitten. En kwam ik 4:13:21 over de finish, onbedoeld een PR met 1 minuutje.
Blij!!
Note: prima marathon, niet te groot, maar super georganiseerd, aanrader!

Lange, lange duurloop
Op carnavalszondag (25 februari) besloten Esther en ik dat we onze langste afstand zouden lopen, het werden er 60. Nog nooit zo ver gelopen!! Vanaf Valkenswaard door België naar Sittard, straffe wind tegen, maar dankbaar dat mijn lijf het kan. Stilletjes bezorgd om Esther die moest afhaken bij 47 km. Toch wat gerustgesteld omdat op ze op het moment van stoppen aangeeft dat ze toch nog wel had gekund maar dat het uit voorzorg is, immers Parijs is over 3 weken. Heel blijven is belangrijk(er)!

Het vertrouwen is er, over 3 weken (18 maart) staan we aan de start in Parijs!

zondag 9 oktober 2016

Kustmarathon

En daar zit ik dan...
Het is inmiddels ruim een week later, ik zit met mijn voeten omhoog en mijn über-roze finisher-shirt op mijn bank en begin voor de zoveelste keer opnieuw aan deze blogpost. Ik krijg het speciale gevoel dat ik tijdens de marathon had maar niet op papier.
Nee het is duidelijk, ik ben geen schrijver...

Vanmorgen liep ik, zoals gewoonlijk op zondag, mijn duurloop(je), de duur wat aangepast omdat je lijf toch moet herstellen van een marathon (zeggen ze). Tijdens het lopen komen de prachtigste zinnen in mijn hoofd op om zo op dit blog te plaatsen, maar zodra ik thuis ben en ik staar naar dit scherm blijft het akelig leeg. Wat maakte deze marathon nu zo speciaal??

Was het feit dat het de 10e was? Het feit dat ik met Jan liep? Het feit dat het de ku(s)tmarathon was? De vele bekenden langs de route? De omgeving? Het strand? De sfeer? Ik weet het echt niet!

Ik blader door de foto's, kijk naar de filmpjes en bijna overal sta ik op met een grote grijns en vaak met mijn armen in lucht, ik ben onderweg wel 10x gefinisht lijkt het. Mijn volgers op twitter, instagram en Facebook zijn inmiddels doodgegooid met deze foto's en blijven heel lief en enthousiast reageren, zouden zij beseffen hoe bijzonder deze voor mij was??

Waar te beginnen?

Het marathonweekend begon al op vrijdag, inpakken voor een marathon, what to wear? Het beste advies was om dan maar alles maar in te pakken, met als gevolg dat ik een tas bij me had waarmee ik rustig 14 dagen op vakantie had kunnen gaan, maar ik had dan wel alles bij me (dacht ik)!
Aangekomen in het 'chatel' combi van chalet en hotel (ja, je kunt de Nederlandse toeristenindustrie niet verwijten dat ze niet creatief zijn) Omroep Zeeland aangezet, op zoek naar het weerbericht. Het weerbericht had me de afgelopen week al genoeg op de kast gejaagd (geblazen) windkracht 6 tegen met regen werd voorspeld, inmiddels was deze teruggebracht naar windkracht 4 tegen (met nog een beetje regen). Omroep Zeeland stelde me gerust: windkracht 3-4 nog steeds tegen maar ehhh springtij??? Dat het hoogwater zou zijn wisten we al, maar springtij??

Uiteindelijk wordt het dan toch zaterdag (marathon-day), Chiel en Janine zitten in het huisje schuin tegenover ons en wat blijkt? Peet en Erik zitten naast ons, het lijkt wel een reünie ;-)). Henny arriveert vanuit Arnhem en na even overleg, rijden Chiel en Henny met ons mee naar de start (althans daar waar de bussen vertrekken) in Zoutelande. Wedstrijdspanning, wat tijddruk en een verkeersregelaar (die weliswaar gewoon zijn werk doet, maar daarmee mij enorm frustreert) krijgt dan ook de volle laag (sorry, alsnog)... Maar een paar minuten later zitten we in de bus naar Burgh-Haamstede. So far so good!

40 Minuten later arriveren we in Burg-Haamstede, vertrokken om 9:30 en de start om 12:00 betekent dat we nog zeeën van tijd hebben om zenuwachtig te worden. De grote vraag nu nog steeds "what to wear"? Dat ik in mijn zwarte rokje ga is zekerheidje maar twijfel over mijn idee om in singlet te gaan (met armstukken). Uiteindelijk switch ik op het laatste moment toch naar shirt met lange mouwen. Daarmee zal ik het moeten doen.
Bekende en minder bekende gezichten alom, Tiny, John, Ans, Petra (leuk je te ontmoeten), Tamara en Carlo (hallo allemaal!) en dan ineens gaat de tijd snel en mogen we naar de start, midden in het dorpje. Het is er gezellig en druk, bij de start nemen Jan en ik afscheid van Henny en Chiel, zij starten lekker vooraan terwijl Jan en ik een plekje wat verder naar achter opzoeken. De start is als de kerktoren 12 slaat en dan mogen we! Jan en ik beginnen relaxt aan onze eerste hele marathon samen, we hebben geen tijd in ons hoofd maar willen gezond finishen. We hebben nog geen beeld wat we kunnen verwachten het enige dat we weten is dat het 42,2 km is en dat er strand met hoog water in zit.
Het lopen gaat lekker en de eerste kilometers vliegen voorbij en na 6,5 km hebben we het eerste stukje strand erop zitten en draaien we de waterkering op, hier ben ik nog nooit geweest. Het weer is prima, zonnetje blauwe lucht en blauwe zee, ik geniet, zo mooi! De wind is stevig maar goed te doen, vooral als je in een groepje blijft hangen. Dan ineens zie ik Jacqueline en Jaco fietsen: "hee hoi wat leuk!" Jacqueline heeft de kustmarathon al vaak gelopen, maar dit jaar helaas niet, maar als echte Zeeuwse heeft ze hem op de fiets gedaan en is er vandaag om te supporteren, thanks!
Onderweg feest van herkenning, John en Ans staan er op meerdere plaatsen met winegums, tucjes!! Geweldig! Bij 19 km gaan we weer het strand op, nu gaat het echt beginnen! Maaaar voordat het zover is zie ik ineens Esther samen met Gerard en Janine staan!
Geweldig! Gewoon even 200km heen (en dus ook weer terug) rijden om ons te komen supporteren! Uiteraard stoppen we even en maken we gewoon tijd voor een fotomomentje. En dan gaan we toch echt het mulle zand op. Het is goed te zien dat Jan op het mulle zand getraind heeft, hij gaat als een speer! Ik doe mijn best maar kan hem daar niet bijhouden, terwijl iedereen om me heen loopt zie ik Jan steeds een stukje verder van me lopen.
Toch doe ik het niet slecht, haal veel mensen in. Ik loop afwisselend op het mulle zand en langs de vloed lijn, maar omdat het nog steeds opkomend water is moet je vaak wegspringen voor een golf. Gaat op zich best goed, maar krijg toch een golf over mijn schoen, jakkes 1 natte schoen en sok. In de verte zie ik Carlo en Tamara lopen, Tamara is gemakkelijk te herkennen aan haar Feyenoord shirt. Het is een mooi doel, ik zet de achtervolging in en haal ze in. Het gaat nog steeds goed. Bij 26 km mogen we het strand af, heerlijk vaste grond onder je voeten. Bovenaan de strandopgang staat (tot mijn verbazing) Jan op me te wachten, ik had volledig verwacht en begrepen als hij door zou lopen, maar hij wacht netjes op me en samen gaan we verder. In de kilometers die volgen probeert hij me uit de wind te houden. Ergens onderweg zie ik ineens Günter en Fabiola helemaal goed om hen te zien!! We krijgen nu ook de nodige hoogtemeters voor de kiezen, in het duinen gebied gaat het omhoog en omlaag. Trappen en de wind die steeds harder wordt het wordt zwaarder.
Wanneer het gebeurde weet ik niet, maar ergens rond 35 kilometer voel ik ineens een scherpe steek in mijn knie, f*ck wat nu weer? Het is nog maar een klein stukje naar de finish, maar ik weet donders goed hoe ver 7 kilometer nog kan zijn. We laten het tempo wat zakken, ik krijg nog steeds af en toe een steek maar ik kan wel lopen/hobbelen. Bij 37 km draaien we eindelijk even weg van het strand en krijgen we de wind even mee, wat een genot! Ik weet nog steeds dat we niet op het hoogste punt zijn. Bij een waterpost pakt Jan een bekertje bouillon (ik kies veilig voor water), ik heb iemand nog nooit zo enthousiast gehoord over een bekertje lauwe bouillon!
Inmiddels weten we wel dat we gaan finishen en ruim binnen de tijdlimiet (waar ik zo bang voor was). We passeren het hoogste punt en draaien voor de laatste keer het strand weer op, trap af gaat niet meer zo soepeltjes (vooral als er iemand als een imbeciel die trap af wil en mensen aan de kant duwt) maar het strand is hard! Dan de laatste kilometers zie ik Petra en Erik staan, haaaii!!
En dan de laatste kilometer, Jan en ik gaan die f*cking kustmarathon gewoon finishen! En dat is precies wat we doen, hand in hand na 5 uur 3 min en 1 seconde over de finish!
Did it, de marathon die ik nooit zou lopen is in the pocket en ik heb genoten!

Nawoord Henny en Chiel kwamen in 3:37:51 over de finish, superprestatie! Het spreekt voor zich dat we dag hebben afgesloten met een borrel en lekker eten!
Superweekend!!

donderdag 16 juni 2016

Maasdijkmarathon fietsen; zou het dan eindelijk lukken?

Enigszins jaloers kijk ik al tijden naar mijn wielrennende vriendjes en vriendinnetjes. Met gemak lijken zij dik 100 km weg te trappen zonder enige problemen. Het grootste probleem dat ik lees een lekke band of een valpartij (ok zeker niet leuk, maar risico van het fietsen). Ik kom niet verder dan hoogstens 30 minuten, mijn billen doen dan zo ongelooflijk zeer dat ik maar 1 wens heb, van die fiets af, nu!
Deze week besloot ik dat ik er genoeg van had, ik wil ook kunnen fietsen.

Ik moet bekennen dat dit niet geheel “vrijwillig” was, maar meer te danken aan mijn grote mond…
Door het mislopen van de Slachtemarathon, was Jan op zoek naar revanche. De trainingen waren immers gedaan en de vorm was er. Op korte termijn was er maar 1 mogelijkheid: namelijk de Maasdijkmarathon afgelopen zondag. Een kleine marathon van A naar B, in een (in mijn herinnering) mooi gebied. De start is op de dijk van bij 't Wild en het parcours gaat voornamelijk over de dijken via Lith, Oijen, Megen en Dieden naar de finish in Megen. Uiteraard wilde ik hem dan supporteren, echter op de site stond vermeld dat: “Bij de hele marathon en de estafettemarathon is het toegestaan je te laten begeleiden door een fietser” Tja, wat doe je dan??? Tuurlijk fiets ik mee!

Nadat ik dat had beloofd, realiseerde ik me pas, dat ik dan toch ruim 4 uur op een fiets zou moeten zitten…

First things first, dus reis ik afgelopen week 2 dagen met zoon naar Parijs. Immers hij heeft eindexamen gedaan en ja in een marathonvoorbereiding gaat veel tijd zitten, dan is het fijn als je die ruimte krijgt van je thuisfront. Daar mag ook iets tegenover staan! Het weer is heerlijk maar geloof me 2 dagen door Parijs wandelen en mijn voeten doen meer pijn dan na het lopen van een marathon.

Ondertussen wordt in Nederland het weer angstvallig in de gaten gehouden en twijfelt Jan, wel of niet doen. Het lopen in hoosbuien en onweer (buiten dat het niet aantrekkelijk is) is niet erg verstandig. Wel, niet??
Vrijdag mail naar de organisatie of er nog startbewijzen zijn? Het antwoord laat op zich wachten.
Het lijkt nu toch serieus te worden, dus ga ik zaterdag toch maar naar de Decathlon want 4 uur op dit zadel? No way! Niet gehinderd door enige kennis koop ik voor 2 tientjes een dameszadel dat in ieder geval zachter voelt dan mijn zadel. Kopen is zo gebeurd maar nu die fiets nog in orde maken (beide banden staan plat) en dat nieuw zadel moet erop. Gelukkig is hulp niet zo ver weg (pa bedankt) en staat mijn fiets klaar.
Inmiddels groen licht, Jan wil (en kan) starten, tenminste… als we op tijd zijn startbewijs ophalen.
Dan is het fijn dat je met zijn 2-en bent en al snel is er een plan en aan dat plan koppel ik mijn hoofd nog een eigen plannetje. Als ik morgenvroeg mijn auto bij de finish parkeer, fiets ik naar de start en haal daar het startbewijs. Jan komt later met de bus en dan lopen/fietsen we samen naar de finish. Ik zet een route uit en zie dat als ik 21 km fiets (dat moet toch haalbaar zijn in een uurtje) er ben. Nu de uitvoering nog…. En hopen dat het zadel beter zit dan mijn oude anders wordt het serieus afzien!


Zondag
Weer een wekker die om 6 uur gaat… why??
O ja… spullen heb ik de avond ervoor al klaargemaakt en de fiets zit in de auto, dus om 7 uur stap ik in de auto. Lekker rustig op de snelweg! Om 8 uur app ik naar Jan, dat ik bij de finish ben en dat ik ga fietsen. Het fietsen gaat lekker, behalve een open brug en een paar keer verkeerd rijden kan ik Jan om iets over 9-en appen dat ik zijn startbewijs heb en dat hij kan starten! (hoe toevallig naast mij staat nog iemand die gebruik maakt van de na-inschrijving omdat hij de Slachtemarathon gemist heeft, toeval bestaat niet).

Ik installeer me lekker op het terras met een (niet te zuipen) kop koffie en geniet van hardlopers, skeelers en wielrenners die binnendruppelen. Nu begint het wachten op Jan, je weet het bij hem nooit ;-) en inderdaad op het nippertje weet hij een privébus naar de start te charteren.
Wel leuk om te vermelden, bij deze marathon worden er opnames gemaakt voor Paul de Leeuw “kun je ongetraind een marathon lopen?” De proefpersoon zit naast me en is een weliswaar geen getrainde hardloper maar wel voetballer en redelijk in shape. Het zou hem kunnen lukken, maar moet je dit willen?? [Edit, als ik deze week toevallig tv aan het kijken ben herken ik de loper het is Jorn Rohde van het programma Galileo op RTL 5, ik twijfel dan ook of het voor het programma van Paul de Leeuw is. Uiteindelijk lopen wij hem op 26-28 km voorbij als hij uitstapt]
Van de organisatie krijg ik een mooi oranje hesje omdat ik als begeleider meefiets.
Voor het verslag van de marathon verwijs ik je naar het blog van Jan, hij heeft tenslotte gelopen!
Het is apart en leuk om een marathon vanaf de fiets mee te maken, ik geniet! Onderweg maak ik foto’s en heb de tijd om de omgeving te bekijken. Prachtige omgeving! Als we na 42,195 km (en een beetje) over de finish komen, ben ik ontzettend trots op Jan, wat een super prestatie en revanche op vorige week!

O ja mijn billen?
Die hebben na bijna 65 km en ruim 5,5 uur op de fiets een mening. Maar in plaats dat ze die mening van de daken schreeuwen, jengelen ze nu een beetje… dus missie (in alle opzichten) geslaagd!

[edit] Het is inmiddels dinsdag als ik een melding krijg van PostNL dat er een pakketje bezorgd wordt. Huh?? Ik heb (zover ik weet) niets besteld! Ik werk op dinsdagmiddag/avond maar gelukkig is zoon thuis. Als ik thuiskom ligt er dit op me te wachten en ben ik sprakeloos (geloof me dat overkomt me niet zo snel) van de allerliefste!

zondag 5 juni 2016

Slachtemarathon; did it! (spoiler alert)

Kort maar krachtig; ik liep de Slachtemarathon van Sexbierum naar Raerd in de hitte uit in 4:42:44.

Het is de dag na de Slachtemarathon en ik heb wat moeite heb om alles, wat er in iets meer dan 24 uur de revue passeerde, in een goed perspectief te plaatsen maar ik ga hieronder een poging wagen.
Met dank aan Jan voor de foto's.

Voor de diegenen die niet bekend zijn met de Slachtemarathon, deze wordt 1x in de 4 jaar gehouden en gaat over de historische Slachtedijk in Friesland. Je loopt van Sexbierum naar Raerd, het is een happening in Friesland ruim 13.000 wandelaars en een handvol (1.800) hardlopers doen mee. Omdat het een van A naar B marathon is, parkeren we bij de finish en word je met bussen naar de start gereden.

Laten we maar bij het begin beginnen, vrijdag arriveren Jan en ik in Friesland. Omdat de start van de marathon om 6:30 zou zijn (bussen naar de start vertrekken om 4:55 *gaap*) leek het ons verstandig daar te overnachten. Van mij uit is het immers 250 km enkele reis richting het Friese; het idee van een (iets) langere nachtrust in een relaxte omgeving stond me wel aan.
*Het bed&breakfast was geweldig! Als je ooit in Friesland moet zijn... Lyts Kanaän in Mantgum is een aanrader.

Nadat ik voor het eerst van mijn leven over de afsluitdijk ben gereden arriveren we in Friesland. Blijkbaar heb ik de dondergoden meegenomen uit Brabant want op het moment dat wij er arriveren barst er een noodweer los waarvan we de dag erop nog konden nagenieten. Nadat de eerste bui vertrokken was, wagen we ons toch weer in de auto om een hapje te eten in een bruin dorpscafé in Easterlittens, terwijl het buiten vrolijk doorgaat met nog meer regen. We verbazen ons over het feit dat de tijd hier stilgestaan lijkt te hebben, maar de biefstuk is er prima. Na het eten rijden we door naar de finishplaats van morgen, we willen immers wel even zien waar we ons morgenvroeg moeten melden. Daar blijkt dat de regen wel wat problemen oplevert. Het weiland waar we morgen moeten parkeren is grotendeels ondergelopen en vanwege de kleigrond daar zakt het water ook niet zomaar weg, de organisatie probeert met man en macht dit op te lossen. We krijgen een hele uitleg van de organisatie waarvan we de helft niet begrijpen, maar het lijkt erop neer te komen dat we ons geen zorgen hoeven te maken. We rijden het dorpje Raerd zelf in en finishen de easy way, onder de finishvlag door in de auto ;-)
Terug naar Mantgum en op tijd naar bed!

Als je weet dat je in het holst van de nacht op moet staan, komt er niet veel van in- of doorslapen, dus als mijn mobiel afgaat om 3:50 ben ik er snel uit en schiet in mijn kleren. Jan is wat relaxter en gaat eerst op zoek naar de koffie loopt hiermee naar buiten. Ondertussen schuif ik aan voor het ontbijt, verse aardbeien, jammie!
Terwijl ik aan het eten ben gaat ineens mijn telefoon, Jan belt (huh?) en zegt dat hij ziek is. Iets in zijn stem geeft aan dat het serieus is en ik ren naar buiten, hij zit immers maar een paar meter van me af. Hij is nat van het zweet en als we naar binnen willen gaan, gaat hij onderuit. Er schieten wat scenario's door mijn hoofd... Gelukkig is het maar kort en nadat hij zijn maaginhoud (sorry) kwijt is, is hij goed aanspreekbaar. Het eerste wat hij zegt is dat hij niet start (prima, hij weet waarom we hier zijn) en dat ik wel moet starten (oké, hij weet nog wie ik ben). Ik help hem overeind en geef aan dat ik geen 78 kilo en een beetje naar boven kan sjouwen dus dat hij zelf omhoog moet komen. Ook dat gaat goed, enigszins zwalkend komen we boven en ploft hij op bed. Dan gaat het snel, Jan geeft nogmaals aan dat ik MOET starten en vertrekken.
Inmiddels is er geen tijd meer te verliezen. Als ik wil starten moet ik NU vertrekken, de bussen gaan om 4:55 het is inmiddels 4:35, ik moet nog rijden, parkeren en naar de bussen.
En dus vertrek ik...

In het donker arriveer ik bij het weiland, parkeer de auto in de prut (mezelf afvragend of ik hem er ooit nog uit ga krijgen) en loop naar de bus; mooi, ik ben op tijd! Ondertussen app ik met Jan, de antwoorden die ik krijg zijn normaal en geen wartaal (tenminste niet anders dan normaal *evil grin*) Ik zie Bertus en stap met hem in de bus, ondertussen vraag ik me af: "is dit verstandig, had ik niet bij Jan moeten blijven?" De komende uren is dat wel hetgeen dat als een soort mantra in mijn gedachten blijft. Bij de start een hoop bekenden. Het lijkt hier drukker dan de ca 1.800 (minus 1 :'-() hardlopers die mee zouden doen! De start is vanuit een schuur, het is 6:30 en nu al warm, mijn meegenomen armstukken kunnen direct de rugzak in.
John en de half crazy runners gesproken, Nicole, ultra gekken, Niels, Ritchie, Ron en René. Als we gestart zijn zie ik ineens mijn trainer Tiny lopen, samen met Tamara en zijn Udense loopmaatje Jos, ze lopen een lekker tempo en ik besluit bij ze te blijven. Zo lopen we met zijn 4-en door het Friese landschap. De Slachtemarathon leeft in Friesland en overal staan mensen buiten om ons aan te moedigen (ja, om 6:30 op zaterdagmorgen) zelfs Piet Paulusma wordt gespot.
Laat het aan de trainer over om een strak tempo te lopen en de kilometers vliegen voorbij in een tempo van rond de 6:10. We passeren 1 van de speciale "bregge" steil en er moet gewandeld worden. De zon is er inmiddels volledig bij het het is/wordt steeds warmer. Ik besluit in ieder geval tot halverwege met Tiny, Jos en Tamara mee te lopen. Tamara loopt wel met een heel speciaal doel, het is de derde sterfdag van haar vader en ter ere van hem loopt ze in een shirt van Sparta. Mooi gebaar! Zo heeft iedereen zijn eigen reden om hier vandaag vroeg te starten, ik loop hier omdat ik nog wat Friese "ghosts from the past" een kopje kleiner wil maken. Tot 28 km kan ik bijblijven bij Tiny en Tamara (Jos zijn we inmiddels kwijt), dan besluit ik om even de rust te pakken en het tempo te laten zakken. Wendelien loopt een stukje met me mee maar het gaat haar voor geen meter, ze voelt zich beroerd en dat is aan haar te zien, "doorlopen", zegt ze tegen mij. Bij 29 km besluit ik om even te wandelen en een WA te sturen richting Jan, direct antwoord, gelukkig! Ik stuur hem een foto van het 29 km bord om te laten weten waar ik zit en geef aan dat het zwaar aan het worden is.

De Slachtedijk eist nu zijn tol, weliswaar is de route zo vlak als een dubbeltje maar er is nergens beschutting tegen de zon. Het is een open landschap, met mooie vergezichten, maar zonder bomen langs de route. Het wordt zwaarder en zwaarder, dan ineens een stem naast me "ben je Kitty?" "Hoi, ik ben Mettje", ik ken Mettje via twitter, wat leuk om haar hier zo te ontmoeten! Dat geeft me nieuwe kracht, samen lopen we verder Friesland en Brabant. Dank je wel voor je gezelschap Mettje, zonder dat je het wist heb je geholpen wat "draken uit het verleden te slachten".
Het wordt nu harken en ook ik moet echt af en toe wandelen, ineens zie ik een WA van Jan, hij komt op de fiets naar Easterwierum (geen flauw idee waar het ligt) maar Mettje die het het hier wel kent geeft aan dat we er bijna zijn! Nieuwe energie!
Dan net na 39 kilometer zie ik hem staan en komt de emotie van die morgen er even uit. Wat ben ik blij dat ik hem daar gewoon zie staan! Als ik weer een beetje bekomen ben dirigeert Jan me naar een tuinslang die de bewoners hebben aangezet om een beetje af te koelen.
Nog 3 kilometer naar de finish in Raerd.
Ron komt inmiddels voorbij, nog even een fotootje en door voor de laatste kilometers. Pffft Ron is echt ultra, hij loopt gewoon een dubbele marathon in deze hitte. De laatste 3 km zijn een slijtageslag, mijn knie en nek doen zeer, ik heb het veel te warm en er is geen beschutting. Het beeld dat me van deze laatste kilometers nog het meeste zal bijblijven is dat van de pacer van 4:45. Zijn ballon had hij afgedaan alleen zijn rugnummer met "pacer 4:45" verraadde zijn eigenlijke taak. Ook hij wandelde, strompelde naar de finish (het zijn net gewone mensen hè?). Hij zat stuk en was helemaal leeg. Hulde voor het feit dat hij toch doorging!

De laatste kilometer en dan de finish in Raerd onder het doek door in 4:42:44. Nee (zelfs voor mij) geen toptijd, maar gezond en onder deze omstandigheden zat er niet meer in!

Na de finish was het (erg) druk weinig ruimte om even tot mezelf te komen en ik MOEST die zon uit dus maar een stukje geclaimd. Al snel had ik door dat er hier in dat piepkleine dorpje geen doorkomen aanwas. Jan deed pogingen om er te komen, maar zelfs op de fiets geen haalbare kaart. Dus strompel ik naar de parkeerplaats, waar ik toch wel even met mijn ogen moest knipperen, vanmorgen in de donkerte leek het redelijk overzichtelijk maar nu.... velden vol met auto's, waar is mijn auto???
Gelukkig met wat hulp redelijk snel gevonden en kon ik met een omweg van een kilometer of 15 naar Mantgum.

Hulde voor het Bed&breakfast! Ik kon er heerlijk douchen en nadat ik weer fris en fruitig was we kregen nog een lunch met zelfgebakken Waldkornbrood erbij. Eindelijk kon ik even samen met Jan relaxen en bijkomen van wat toch wel een heftige morgen was geweest. Tijd om naar huis te gaan, gelukkig hebben we samen hebben we deze dag goed kunnen afsluiten en is het zeker een marathon om nooit te vergeten (maar ik doe hem niet meer ;-)).

Alle lieve mensen in Friesland bedankt voor de goede zorgen!

maandag 23 mei 2016

Hallo!! Eindelijk weer eens een PR!

Goed werk kost tijd, maar om nu 4 jaar te moeten wachten op een PR? De vlag kan uit, het is gelukt 1:59:00 rond op de Halve Marathon in Leiden! Eindelijk onder die 2 uur.

Hoe zat het ook alweer?
In 2012 liep ik de halve marathon in Parijs. Op mijn Garmin klokte ik af op 1:59:54, echter in de uitslagen stond 2:00:08, bummer! Maar goed zo dicht bij die 2 uur ben ik daarna nooit meer gekomen. De halve marathon werd immers ingeruild voor de hele marathon en verder. Daarnaast liep ik halve marathons die qua parcours niet echt geschikt waren om een PR poging te doen onder andere door de heuvels in Limburg en over het strand in Zeeland.

In de halve marathons die ik wel liep, zoals Amsterdam 2013 en Leiden 2014, kon ik niet eens dichtbij dit PR komen. Te warm, te koud, niet genoeg getraind, teveel getraind (jahahaa), kortom een scala aan redenen waarom ik iedere keer aan mezelf kon verklaren waarom het niet lukte. Toch kwam dit jaar Leiden in mijn agenda, immers dat is een prima voorbereiding voor de Slachte marathon die 2 weken later zal plaatsvinden en het uitgelezen moment om een keer tempo te maken. Met een oververhitte Leiden ervaring van 2014 nog in mijn achterhoofd en de opmerking “het is altijd mooi weer in Leiden” liep de stress in mijn lijf wat hoger op dan de bedoeling. Tja, je bent een stresskip of niet natuurlijk.

Gelukkig, de weersvoorspelling bleef, voor de desbetreffende zondag, wat achter op wat voor de meeste mensen wenselijk is voor een weekend eind mei. De andere kant, de voorspelling gaf regen aan, veel regen; het blijft natuurlijk altijd wat (of nooit niks). De week voorafgaand aan de halve wilde ik serieus mijn best doen om me goed voor te bereiden op deze halve, maar zoals gewoonlijk liep alles weer anders dan ik in mijn hoofd had.
Dus na een slechte nacht, stond ik vroeg naast mijn bed om braaf om 7:30 uur achter het stuur te stappen. Onderweg regen, maar verder een vlotte reis naar Leiden, parkeren prima (wel duur) en de shuttlebusje naar de Garenmarkt in waar ik de eerste bekende tegenkwam (hallo Frank),
Het afhalen van mijn startnummer ging vlot (een half uur later was ditzelfde traject bijna onmogelijk). Zelfs bij de dixies is het nog rustig (hallo Saskia (gefeliciteerd met je eerste HM! Super gelopen!) en Gaby) Meeting met Team Vroem (hallo Nesrine, Chiel, Henny, jarige Milan, Alex, Cor (en Atie) Ron, Niels, Joke en natuurlijk Jan) worden de doelen nog even op scherp gezet. Ja, het is toch echt de bedoeling dat ik onder die 2 uur ga al durf ik dat niet hardop te zeggen, gelukkig doet Jan dat voor me.
Ondertussen gaat het hallo zeggen door (Hallo Martin met delegatie en RR). Langzamerhand zoekt iedereen zijn startvak op. Jan en ik starten vanuit E, vervolgens blijkt dat Team Vroem zich daar ook verzameld heeft. In het startvak wordt dan ook de groepsfoto gemaakt ;-) beter laat dan nooit. Als we dan eindelijk van start mogen gaat iedereen zijn eigen weg. Jan en ik lopen samen, het aanvalsplan dat ik van te voren gemaakt had kan na 1 km al in de prullenbak (idee: start met een km op 6:00 versus werkelijkheid 5:19), maar eigenlijk gaat het best lekker. Dus ondanks dat we na iedere kilometer tegen elkaar zeggen dat we echt wat tempo moeten terugnemen, gaan we gewoon door.

Op het moment dat we de polder indraaien geeft Jan aan een kleine tussenstop te moeten maken op de plek waar we elkaar 2 jaar geleden kwijt raakten. Ik hobbel heel rustig verder en kan eindelijk mijn HF laten zakken. Het is op dat moment echt warm en het zweet loopt in straaltjes van me af. Jan is er snel weer bij en met z’n 2-en hobbelen rennen we door. Gaat prima met kilometertijden rond de 5:30, terwijl we allebei denken: "hoe lang houden we dit vol?!". Op 13,5km besluiten we om even te lopen bij een drankpost om de HF weer wat te laten zakken. Ik zie dat de tijd dan snel oploopt en dus proberen we snel weer het tempo weer op te pakken. Vlak na de 15 km splitsen onze zelfbenoemde pacers (we rennen al een aantal kilometers achter 2 mannen met een lekker tempo aan), Jan blijft bij de blauwe shirt meneer en ik haak aan bij de witte shirt meneer. De wind trekt ondertussen aan en donkere wolken kondigen de verwachte regen aan.

Voor de regen binnen, het mantra zit in mijn hoofd. Nog 6 km, nog 5 km, nog 4, nog 3,5 km, nog 3 km. Damn!! We lopen inmiddels weer in Leiden en ineens herinner ik me waarom ik PR pogingen haat. De kleine klinkertjes zijn irritant, ik heb het warm, benen zijn zwaar, k*t rustieke bruggetjes in Leiden en waar is die f*cking finish? Ik loop langs de gracht en weet dat het hier ergens moet zijn. Inmiddels is het grote rekenen begonnen, ga ik dit redden? Sub 2?? Voor de regen binnen, sub 2, doorgaan!! Eindelijk: daar is de finish en ik druk af op 1:59:00
Daar valt er toch wel iets van me af, na 4 jaar eindelijk officieel onder die 2 uur! Als een blij ei loop ik rond en kijk of ik Jan kan ontdekken. Ik word weggestuurd uit het directe finish gebied (logisch) maar sta op de uitkijk en in minder dan 2 minuten, komt hij over de streep.
Ongelooflijk; ruim 13 minuten van zijn PR af! Ik ben zo ongelooflijk trots op zijn prestatie!


Na een watertje en een banaantje drinken we er als 2 blije eitjes een biertje op, verdiend!
Op de terugweg zeggen we nog paar keer hallo.
Hallo Wendy en loopmaatje, hallo Claudia en hallo Maaike.
Uiteraard sluiten we dag in stijl af met lekker eten (wel binnen want inmiddels is de regen echt losgebarsten). Zo’n PR voelt best goed!

woensdag 30 maart 2016

Dik versus dun?

Ik ben dun, althans dat vindt het merendeel van mijn omgeving.
Toegeven dik ben ik zeker niet, maar ik vind mezelf niet echt dun. Dun associeer ik met de top marathonlopers, waarbij hun kuit 2x in die van mij past. Ik beken, ik ben wel bezig met mijn eten en bewust van wat ik eet. Omdat ik dus “dun” ben en bezig ben met voeding is vaak automatische de aanname dat ik iedereen die wat dikker is dus wanstaltig zou vinden…

De waarheid? Nee!
Mijn mening is dat je hele mooie dikke mensen hebt en hele lelijke dunne (en vice versa).

Toch ben ik het afgelopen anderhalf jaar ruim 12 kilo afgevallen.
Ik weeg dus nu 59 kilo bij een lengte van 1.71, ik heb dus een BMI van 20,2. Dit is een gewoon gezond BMI. Overigens voor een 'gezond gewicht' mag mijn gewicht zich bevinden tussen de 55 en 73 kilo, een vrij ruime marge dus.

Ik ben ook geen aanhanger van het algemene denkbeeld dat iedereen met overgewicht ongezond zou zijn en mensen slanke mensen per definitie gezond. Gezondheid moet uiteraard op individuele basis worden beoordeeld, waarbij het gewicht een factor is. Wel geloof ik dan (over)gewicht een belangrijke factor is.

Dat is nu juist hetgeen me zorgen baart als ik om me heen kijk, stiekem worden we met zijn allen steeds dikker. De balans tussen bewegen en voeding lijkt soms ver weg, we bewegen te weinig en eten teveel (over open deuren gesproken). Bewegen daar is iedereen wel van overtuigd, initiatieven om mensen in beweging te krijgen zijn populairder dan ooit. We lopen massaal hard en ik zie de fitnesscentra om me heen verschijnen, bij hen is het nóg beter en nóg goedkoper. In de supermarkten schreeuwen de producten je toe “light”, “minder vet”, “verantwoorde keuze” noem maar op.
Hoe is het dan mogelijk dat de gemiddelde vrouw is gegroeid van maat 38 naar maat 42?

Persoonlijk denk ik dat we gewoon teveel eten en verkeerd eten.
Het is toch te zot dat als we moussaka willen maken we in de supermarkt op zoek gaan naar een pak/zakje om dat te maken terwijl we natuurlijk gehakt en aubergine moeten kopen? We weten niet vaak meer waar ons eten van gemaakt is, waarom zit er in hemelsnaam suiker in mijn pindakaas?
Daarnaast belonen we onszelf vaak met eten. Als we uurtje gesport hebben, moeten we hiervoor beloond worden en dient het vocht aangevuld te worden met een mierzoet sportdrankje. Hard gewerkt? Nou dan heb ik wat lekkers (kroket bij de lunch/snoepje/etc) verdiend! Einde van week gehaald, borreltijd! Gezellig borrelen, met een drankje, chipje, borrelnootjes en daarna een vette hap.

Volgens het voedingscentrum zou de “gemiddelde”vrouw 2000 kcal per dag mogen hebben bij een gemiddeld bewegingspatroon.
Ik ben er inmiddels van overtuigd dat die 2000 kcal voor de meeste vrouwen teveel is (hetzelfde geldt volgens mij ook voor de 2500 kcal voor de mannen). Enne ik praat over mijn wereld hè? Ik en mijn collega’s zitten op kantoor, wij verrichten geen lichamelijke arbeid en tijdens kantooruren is onze beweging beperkt tot een wandeling van ons bureau naar de printer of het koffiezetapparaat. Verricht je wel lichamelijke arbeid, dan ligt dit uiteraard wel een stukje anders!
We overschatten ook chronisch wat we aan calorieën verbranden, een half uurtje stevige core/abs/fitness (en dan ligt er echt een plasje Kitty op de grond) levert mij 180 calorieën op, dat is nog geen ontbijt.

Op social media merk ik dat mensen hun overgewicht vaak goed praten: "ja, ik ben wel te zwaar, maar ik ben gezond" of "mijn lijf heeft 3 prachtige kinderen op de wereld gezet" "ondanks mijn gewicht heb ik 5 km gelopen". Is dat een reden om niets aan overgewicht te doen?

Zelf denk ik dat we ons veel meer bewust moeten zijn van onze levensstijl.
Wat is een gezond gewicht voor mij? Hoeveel beweeg ik? Welk calorieën verbruik hoort hierbij? Wat eet ik? En wat is de kwaliteit van mijn eten? Dat betekent ook iedere dag keuzes maken, wat eet ik wel en wat (helaas) niet? Nee, dat is niet altijd gemakkelijk ook niet als je slank bent. Op een één of andere manier lijkt je omgeving je altijd te willen saboteren "ach neem er eentje, jij kan het hebben" Eigenlijk geven ze hiermee aan dat zij minder last hebben van hun eigen schuldgevoel als jij ook een taartje/koekje neemt en dus "zwak" is.

Betekent dit dat ik nooit meer een frietje eet? Of nooit een pakje opentrek?
Nee hoor! Maar ik probeer zo bewust mogelijk te leven, gecombineerd met voldoende sporten heeft ervoor gezorgd dat ik mijn kilo’s kwijt ben geraakt.
Het is zoals altijd…. een kwestie van doen!!