... Hoe het verder ging

Waar te beginnen?
Veel gebeurd... maar het lopen gaat door!

Bloggen ja, maar wel als ik zin en inspiratie heb. Laatste tijd had ik gewoon geen zin; bloggen moet vooral geen verplichting worden.

Augustus begon met een nieuwe baan en een nieuw ritme.. het ochtendrunnen werd geïntroduceerd en werd onderdeel van mijn leven. Terwijl mijn lange duurlopen in het weekend steeds langer werden. Zo lang dat ik het zelfs aandurfde om op 21-08 bij Tiny me aan een 30 km te wagen. Nee, dat ging niet goed en een deuk in mijn ego was opgelopen... dat moest wel even opgepoetst worden!
De trainingen gingen verder.

September kwam en begon met de Ten Miles en wat een luxe ik werd verwend: ik werd gehaast door Tiny. Al kreeg ik onderweg van het publiek wel te horen dat ik het rustig aan moest doen met hem ;-). Maar ook daar liep ik niet zoals ik graag had gewild, een flinke buikkramp gooide roet in het eten. Weer een deukje erbij..
Ook dit deukje werd opgelapt en opgepoetst... de trainingen gingen verder.

Oktober meldde zich en begon met een heel warm en bijzonder weekend. Ik ging supporteren bij de kustmarathon in Zeeland, wat bijzonder! Rik en Ilonka die beiden wonnen en niet te vergeten Tiny die eerste werd in zijn leeftijdscategorie. Zou ik dat ooit kunnen? Ach eerst maar eens 30 km zien te lopen, toch?
Direct daarna was een eveneens warme halve marathon in Breda, die ik bewust rustig heb gelopen. Rustig? Ja echt wel, maar uiteindelijk alsnog sneller dan mijn allereerste halve marathon een jaar eerder in Eindhoven.

De trainingen gingen weer verder, dat moest ook wel want inmiddels had ik me ingeschreven voor de marathon in Rotterdam! Eind oktober lukte me (na veel getwijfel) bovendien voor het eerst een echter 30-er te lopen, yeah!
De trainingen gingen verder....

In november werd er een horrorwinter aangekondigd. Ja hoor, zul je zien de winter dat ik "moet" trainen wordt het een horrorwinter.

Niet zeuren nu, dit heb je zelf gewild dus aan de bak! De zevenheuvelenloop werd gelopen samen met Esther weer wat sneller dan het jaar ervoor en wat een gezellige nazit! Een uniek verschijnsel deed zich voor, ik had last van langzamere lopers!
De trainingen gingen verder en verder.

December ging (bijna) geruisloos voorbij, maar ook in deze maand slaagde ik erin een paar 30'ers te lopen, dat gaf vertrouwen... de opgelopen deukjes waren goed opgepoetst en bijna niet meer te zien ;-)
De trainingen gingen verder...

Januari een nieuw jaar met opgewonden tweets over de inschrijving van de kustmarathon. Zou ik...? Een voorzichtig mailtje naar Tiny, zou ik het kunnen?
Het briljante antwoord van Tiny wil ik jullie niet onthouden...
"Wat kan er concreet gebeuren?
Je schrijf niet in zul je ook nooit weten of je het kon.
Je schrijft wel in. Je gaat van start en het lukt.”eeuwige roem”
Je schrijft wel in het lukt niet. “deukje in je ego” Strijken we wel weer glad.
Je schrijft wel in en het lukt niet kost het je je inschrijfgeld. Schadepost van ong. 50€"
Als je kijkt op de deelnemerslijst van de site van de kustmarathon kun je zien wat mijn conclusie is geweest van deze mail.

Op 7 januari werd de Florijn Winterloop gelopen, waar ik ingeschreven stond voor de 25 km. Samen met haas Erik slaagde ik erin 3 min 20 van mijn pr op de halve marathon af te lopen (2:03:10) Jippie! Bovendien slaagde ik erin om de 25 km af te leggen met een gemiddeld tempo van 5:52/km, dat had ik niet verwacht!
Komend weekend staat het loopje bij Petra op de planning, alweer een loopje van 25 km. Geen deukje meer te bekennen... nu goed bijhouden, dat moet ook wel, want over 85 dagen sta ik (als het goed is) aan de start van de Rotterdam marathon!
Eén ding staat vast: de trainingen gaan verder!

Ochtendrunnen

Op 1 augustus begon ik aan een nieuwe baan…. En zoals je misschien herkent, betekent een nieuwe baan, een nieuw ritme en opnieuw balans zoeken.
Eén van de nieuwe dingen die deze baan met zich meebrengt, is dat ik in plaats van 3 dagen in de week, 4 dagen in de week ga werken. Combineer dit met een opgroeiende zoon, 4 hardloopmomenten in de week en het geven van hockeytraining, dan weet je dat ik het druk heb en dus moet woekeren met tijd.

Normaal train ik op maan-, woens-, vrij- en zondag; ik heb mijn parttime dag op woensdag, dus het grootste knelpunt zit dus voor mij op de maan- en vrijdag. Vooral op maandag zijn er eigenlijk te weinig uren op de dag.
Ik vertrek ’s morgens om 07:30 uur en werk tot 17:00, dan ga ik zoon halen op de BSO en ben ik rond 18:00 uur thuis, vervolgens koken, eten, opruimen. Hierna wil zoon nog wat aandacht of moet ik hem nog even helpen met huiswerk/overhoren.
Voordat je het dan weet loopt het al tegen 20:00 uur en om 20:30 uur gaat zoon naar bed. Hij vindt het idee nog erg vervelend dat als hij naar bed gaat, ik ga lopen.
Resteren er 2 opties:
- óf ik laat hem opblijven totdat ik thuiskom (niet echt ideaal omdat dinsdag weer een schooldag is), óf
- ik ga niet lopen (voor runners helemaal geen optie).

Omdat ik toch graag wil blijven lopen, heb ik mijn training naar de morgen verplaatst, ochtendrunnen dus!

Ochtendrunnen heeft een hele hoop voordelen en een heel zwaar nadeel…. Om daar maar mee te beginnen: je moet vroeg, echt vroeg, je warme bed uit! De wekker gaat om 5:15 uur (jawel) en dan valt het voor het gemiddelde avondmens niet mee om je bed uit te komen. Maar als je er dan helemaal uit bent, beginnen de voordelen…
Je schiet in je hardloopkleren en je loopt ongewassen de deur uit, buiten is het lekker fris en ongelooflijk rustig, je hebt de weg bijna helemaal voor jezelf, je moet hem hoogstens delen met een krantenbezorger. Zelfs de verdwaalde bouwvakker is nog te slaperig om een opmerking te maken. Na een uurtje rustig lopen kom je thuis, springt onder de douche en je begint uitermate fris en wakker aan een nieuwe dag en de avond? Die heb je weer helemaal voor jezelf!

Ochtendrunnen probeer ik dus te doen op maan- en vrijdag.

Na een kleine 2 weken ochtendrunnen valt me nog iets op; normaal heb ik veel moeite om rustig te lopen. DL1 gaat bijna standaard te hard… maar ’s morgens lijkt DL1 heel wat 6:30/km, het is alsof ik veel harder loop… Hoe dat kan weet ik niet, maar het bevalt tot nu toe best goed… behalve dat opstaan *gaap*

Niet perfect

Afgelopen zondag stond er op mijn schema een duurloop van 150'. Ik had de tijd dus had ik een mooie route gepland in de Drunense Duinen. Terwijl ik daar liep, schreef ik in mijn hoofd een perfect blogje, over wat ik die dag aan mijn hoofd had.
Ondertussen liep ik de geplande route en nee, het ging niet zoals ik gehoopt had. Vanaf km 18 was het harken en in plaats van te genieten en ergerde ik me overal aan. Wandelaars, fietsers, honden, kinderen, rokers, paarden en niet te vergeten de zon! Ik wilde die zondag zo graag mijn hoofd leeglopen maar het lukte maar niet.
Eenmaal thuis aangekomen achter de computer kwamen de eerder bedachte perfecte woorden niet...
een paar uur later kreeg ik de bevestiging dat John eerder die dag om 11:00 uur zijn strijd tegen kanker op had moeten geven en was overleden. Gelukkig is hem verdere pijn bespaard gebleven.. mijn gedachten zijn bij zijn gezin, Conny en Caspar.

Halve marathon van Roosendaal (of "de zomerklassieker van Brabant")

Tijd voor een nieuw blogje, want het is alweer even geleden. Natuurlijk zijn de trainingen ondertussen gewoon doorgegaan en ben ik volgens trainer Tiny goed in vorm. Eigenlijk voel ik dat zelf ook wel, de HM in Zeeland (Renesse) ging lekker en ook de trainingen gaan me makkelijk af. Dus op naar de halve marathon van Roosendaal, die ze hebben omgedoopt naar de "de zomerklassieker van Brabant" want dat zou de lading beter dekken...
Zaterdag had ik nog een heel gezellig feestje maar daar heb ik me keurig aan de regels gehouden 1,5 glaasje wijn en voor de rest water, water en nog eens water (overigens wel heel lekker gegeten, thanks Judy)! Ondanks dat kreeg ik in de loop van de avond stevige hoofdpijn en ben ik dan ook met 2 paracetamol in bed gedoken. De volgende morgen was mijn hoofd er niet veel beter aan toe, dus wederom wat molletjes erin. Gelukkig ging het hele heftige er wel wat af dus rond een uur of half 3 zoon naar opa en oma gebracht en op weg naar Roosendaal.
Via twitter had ik afgesproken met Frank en Marjon, onder tweeps bekend als @frankdeM en @marjonrunning, bij de VVV. Nadat ik gelukkig vrij snel een parkeerplekje had gevonden, mijn startnummer had opgehaald en mijn tas had gedumpt, stond ik iets voor 4-en dus bij de VVV. Al gauw kwam Marjon op mij af: "ben jij Kitty?" en stonden we al gauw uitgebreid te kletsen, niet veel later melde Frank zich ook. Met zijn 3-en liepen we het startvak in en het doel voor deze middag werd doorgenomen. Marjon liep de 10 km en wilde graag onder de 50 minuten lopen en Frank wilde op de halve marathon rond de 1:30 lopen (als ik het me goed herinner) wat mijn doel was? *slik* euh, nou ergens tussen 2 uur en 2u10..
Afijn om 16:30 klonk het startschot en het zonnetjes scheen uitbundig, heel uitbundig... In mijn hoofd had ik toch een tijd van 2:00-2:03 dan moet ik dus rond de 5:40-5:45/km lopen, de eerste km-ers gingen prima (zoals altijd) 5:38-5:45-5:37-5:53-5:48-5:51-5:51 hier scheiden de wegen van de HM en 10 km en ineens werd het rustig om me heen. We liepen door het buitengebied en de warmte drukte steeds zwaarder op me. De volgende km-ers gingen in 6:05 (te langzaam) 6:00 (harder gaat niet) om de 10e km-er in 6:24 te doen. Ik wist toen al dat het doel er niet meer in zat, mijn hoofd deed zeer en de kuiten liepen aardig "vol" en het zweet liep in straaltjes van me af. Wat doe ik? Stop ik of loop ik door? Tja, dat is dan wel weer het leuke van een halve marathon, want met 10 km ben je eigenlijk al bijna halverwege en is de weg terug dus net zo lang als doorlopen, dus doorlopen. Zwoegend achter een man met "just do it" op zijn rug, ploeterde ik verder...6:28-6:40-6:08-6:12-6:42 het 15km punt werd gepasseerd in 1:30:48 niet eens zo slecht bedacht ik me toen, als ik nu kan versnellen haal ik er misschien toch nog een leuke tijd uit... Helaas het mocht niet baten, de volgende km ging in 6:14 :-( De km-ers die volgden waren slopend, stukken alleen gelopen en uiteindelijk ook stukjes gewandeld en wat rekoefeningen gedaan. Het publiek aan de kant was super, ze bleven zelfs voor de achterblijvers klappen en juichen!
Uiteindelijk met een knallend hoofd en zere kuiten over de finish wat was ik blij dat ik er was! Eindtijd 2:12:00, gelijk aan mijn tijd die ik liep op mijn allereerste HM in Eindhoven. Na de finish zag ik al snel Frank weer, die het onderweg ook zwaar had gehad maar er toch nog 1:45 uit wist te slepen (Knap werk hoor!). Marjon bleek later 54 minuten te hebben gelopen, ook zij had het onderweg zwaar gehad, ik was dus in goed gezelschap!
Nog even gezellig napraten om daarna toch redelijk snel op huis aan te gaan. Zoon was immers bij opa en oma en de volgende dag was weer een gewone schooldag. Toen ik bij mijn vader en moeder op de stoep stond, voelde ik me toch behoorlijk misselijk. Gelukkig kon ik daar even tot mezelf komen en een douche en wat eten, knapte ik alweer aardig op (gelukkig) eenmaal thuisgekomen heb ik de rest van de avond onder een dekentje gezeten, want nu had ik het: kkkoud ;-))
Gelukkig goed geslapen en vanmorgen alweer een klein herstelloopje gedaan, hoofd voelt stukken beter en de kuiten zijn nog wat gevoelig, maar doen het een stuk beter dan gisteren ;-)

Halve van Renesse

Laat ik beginnen met te vertellen dat ik enorm genoten heb van deze halve marathon en dat ik hem alvast voor volgend jaar genoteerd heb!
Op voorhand was ik redelijk nerveus, het zou warm worden die dag en het parcours werd bestempeld als "uitdagend". Op internet werd ineens gesproken over tropische temperaturen en een erg zwaar parcours, waar had ik me nu weer voor ingeschreven? Afijn over een eindtijd had ik het al niet, wel over genieten én finishen! Zaterdag brak stralend aan, dus hup op tijd uit bed en de auto in. De weg naar Zeeland kan bij mooi weer (zeker in het weekend) erg druk zijn. Even over 11-en draaide ik de (de nog bijna lege) parkeerplaats op in Renesse. Snel een telefoontje naar John die bleek ook al in Renesse te zijn op 900m van mij.
Lang leve het moderne tijdperk met navigatie en mobiele telefoons, enige tijd later hadden we elkaar gevonden. En niet zo heel veel later waren ook Jeffrey (met vrouw en dochters) en Jacqueline present in het Dorpshuis. Mijn 3de halve marathon alweer en weer een temperatuur van boven de 20 graden! Het lijkt wel of ik er een patent op heb... maar goed (iets) wijzer geworden van de vorige keer, was ik deze keer de dag ervoor al begonnen met de voorbereiding door extra veel te drinken. Zo dronk ik een rosé-tje bij mijn ouders met 2 tot 3 glazen water ernaast en heb ik daarnaast nog zeker een extra liter water op. 15 minuten voor de start dronk ik nog bijna een halve liter en had ik een bidon H3O bij voor onderweg. Rustig aan beginnen was me op het hart gedrukt door Tiny en dus zag ik direct na de start Jeffrey, John en Jacqueline al snel van me weglopen. Rustig aan mijn eigen tempo zoeken en rustig doorlopen. Al gauw draaiden we de duinen in, waar we voor het eerst echt voelde dat de zon toch echt flink brandde. Inmiddels had ik mijn tempo redelijk gevonden en had ik wat meer oog voor de omgeving, toen ik ineens merkte dat het publiek "anders" deed dan "normaal". Fototoestellen werden snel tevoorschijn gehaald, veel wijzen en gepraat. Toen ik ineens hoorde: "go Beau", "ziet er goed uit Beau" "go for it, Beau" viel het kwartje... achter me liep Beau van Erven Dorens (voor de liefhebbers; gewoon op schoenen) tot een km-er of 3 liep hij achter me en dus was de grap naderhand al gauw dat ik Beau haasde ;-)) bij het opdraaien van het strand ging hij me voorbij. Als ik toen zijn eindtijd had geweten, was ik erachteraan gegaan, maar goed bij strand met het mulle en losse zand leek het me verstandig rustig aan te doen. Het ging eigenlijk best goed en ik begon mensen in te halen. Euhhh, was dat verstandig zo vroeg in de wedstrijd? Daarna kwam een hard stuk strand: heerlijk! Wind mee en gaan... zo had ik wel 21 km door willen lopen! Helaas moesten we het strand weer verlaten door het mulle zand, steil omhoog richting de vuurtoren. Wat mij betreft het zwaarste stuk van het parcours. Omdat klimmen nu eenmaal niet mijn sterkste punt is, heb ik dat maar even gelopen. Daarna lekker mijn tempo gevonden en liep ik heerlijk door, stukjes bos, mooie open stukken, duinen om tenslotte weer in Renesse uit te komen. Het laatste stukje om het dorp heen vond ik het minste van het parcours maar de benen voelden nog steeds goed en zelfs mijn "moeilijke" punt rond 18,5 km werd probleemloos genomen. Rond 20 km wist ik niet wat mij overkwam, ik voelde me nog steeds prima terwijl ik ook nog aan het versnellen was. De laatste meters voelden wel wat zwaarder, maar een laatste sprintje wist ik er nog wel uit te persen... over de streep in 2:10:28. De beloning was een mooie medaille en al gauw zag ik John en Jacq weer staan, inmiddels was Jacco ook gearriveerd met de fiets uit Middelburg. Terwijl we nog even stonden na te kletsen, zag ik Beau weer die ook nog aan het uithijgen was (gefinisht in 2:08, als ik dat had geweten was ik was ik er wel achteraan gegaan *grijns*). Dus vertelde ik het verhaal dat Beau achter me liep.. waarop John nog even regelde dat Beau (heel sportief!) met me op de foto ging "om me te bedanken"
foto gemaakt door @hardlopendeboer
Met een bus werden we daarna naar een camping gereden waar we heerlijk konden douchen! Perfect geregeld allemaal, complimenten voor de organisatie! Nadat we opgefrist waren en de tassen in de auto hadden gelegd, zijn we nog even in het dorp gelopen om een terrasje te pakken en wat te eten.
Het was weer een super geslaagde loop, ik kan me goed voorstellen dat ze overwegen om hier een marathon van te maken (....). Het ging me eigenlijk vrij gemakkelijk af, had niet echt veel last van de warmte (stond ook een verkoelend windje) maar ik denk dat de voorbereiding (veel drinken) ook heeft geholpen. Die houden we erin dus...
John, Jacqueline en Jacco, bedankt voor de gezellige dag!

Echte meisjes op trail...

Eigenlijk moet ik eerst nog iets vertellen over de Nike Free Clinic van Run2Day in Eindhoven onder leiding van Léonie maar daar kom ik later nog wel een keer op terug. Wat ik er wel over wil zeggen is dat ik de filosofie van de schoen volledig onderschrijf, dat het verder heel gezellig was maar ook dat ik nog heel gelukkig ben met mijn huidige Nike Lunarglide!

Zondag stond er iets nieuws op het programma: een trail!
Nadat ik me om 06:00 uur uit bed had gesleept zat ik een uurtje later in de auto naar Valkenswaard. Om daar in de auto van Esther te stappen en ruim weer een uur later uit te stappen in Gulpen voor een loopje van (jawel) 10,8 km. Appeltje, eitje... maar daar houdt dan ook elke vergelijking op. Want een trail is bikkelen, hoogte meters maken en dan weer naar beneden over puin paden, modderige klei paadjes, boomstammetjes, enz! Terwijl we in de rij stonden om onze startnummers op te halen, zagen we John, Marco en Jeffrey al en even later Martine, Ingrid en stond opeens Maurice achter ons, die allemaal de lange trail gingen lopen van 28,5 km (bikkels!) We waren al gewaarschuwd niet te hard van start te gaan. Dus nadat om 10:00 uur het startschot klonk liepen we rustig weg en jawel na 300 meter ging de weg omhoog en daar gingen we.. Oef deze heuvels zijn wat anders dan de heuvels bij zevenheuvelenloop. Na de eerste km-er moet ik beslissen ga ik door in mijn eigen tempo of wacht ik even en loop ik samen met Esther? Die keuze is snel gemaakt, ik wacht even en samen wordt het "echte meisjes op trail" en als de eerste druppels vallen roepen we in koor dat we "bikkels" zijn en gewoon doorlopen (terwijl we ons, als echte meisjes, natuurlijk ook afvragen of onze mascara niet uitloopt). Bergop lopen we goed door en heuvel af genieten we van de omgeving, het is zo mooi daar! Zelfs met donkere wolken erboven, zijn de glooiende heuvels een genot. Inmiddels hebben we wel door dat we, zeg maar, niet aan kop liggen... Ach wat maken een paar minuten meer of minder dan nog uit. Een praatje met een oudere bewoner die zich afvraagt hoeveel mensen hier aan mee doen? (400, wel 400!) en even later met wandelaars uit Eindhoven, die zich afvragen af zij dit volgend jaar ook kunnen (misschien wel, gewoon proberen, toch?) Ondertussen maak ik nog wat foto's en voordat we het eigenlijk goed en wel doorhebben hoeven we nog maar 3 km. De bewegwijzering is prima (al hebben sommigen er wat meer moeite mee ;-)) Bij de laatste klim worden we op het laatst toch nog wat fanatieker, ineens zien we mogelijkheden om binnen de 1,5 uur te finishen. Het laatste pad (met losse stenen) naar beneden (ik zie mezelf op het laatst nog een flinke smak maken) doen we toch voorzichtig om toch onder het "genot" van doedelzakklanken te finishen in 1:28:49 (Garmin), als (oeps) op 2 na laatste. Bij de finish werden we voorzien van Limburgse vlaai en voor de liefhebber smaakvol alcoholvrij bier.
Omdat het toch nog even zou duren voordat de anderen zouden finishen besloten we gebruik te maken van het bijgeleverde vrijkaartje van dichtbij gelegen zwembad. Even opfrissen en de spieren relaxen en als je daar toch bent willen we toch even de wildwaterbaan uitproberen (daar ging ons kapsel). Hebben we heelhuids de trail overleeft bezeren we ons allebei aan die heftige wildwaterbaan... gelukkig niet heel ernstig, maar toch!
Daarna terug naar de finish, waar het inmiddels met bakken uit de hemel komt om de finish van de echter bikkels te zien! De snelste deelnemer legt de 28,5 km in 1:55 af (wat enorm snel) wij moeten "iets" langer wachten voordat we eerst Martine, Jeffrey, Ingrid en ten slotte John en Marco zien finishen. Nadat de heren zijn opgefrist, kletsen we gezellig nog even bij om vervolgens de hele rit weer terug naar huis te maken; wat een gezellige dag! Organisatie bedankt, volgend jaar de lange trail??

De foto boven dit blog is gemaakt door Esther!
Hier nog wat foto's van beide dagen:

hardlopen

waarrrmmm!

Het ziet er leuk uit... hardlopen in de zon! En hoe hebben we hier in winter niet naar toe geleefd, geklaagd over hoeveel laagjes kleding we aanmoesten en hoe moeilijk het was het warme huis/bed uit te komen om te gaan lopen.
Inmiddels schijnt de zon volop en vragen we ons af, hoe weinig we kunnen aandoen, hoe we zoveel mogelijk vocht mee kunnen nemen en hoe vroeg cq laat het buiten nog aangenaam is om buiten te lopen. Laten we voorop stellen dat hardlopers net gewone mensen zijn en dat de één er beter tegen kan als de ander. Ikzelf ben geen held om te lopen in deze warmte, zo stond er voor vrijdag een interval viaduct-training op het programma. Eén kilometer brug op in 5:20/km en dan rustig terug dribbelen in de volle zon, pfft dat kostte behoorlijk wat moeite!
Voor vandaag stond er een duurloop van 150 min op het programma. Hoe gaan we dat nou doen? Gisteren hadden we een gezellig feestje, we konden lekker lang in de tuin zitten met een rosé-tje, heerlijk genieten! Iets minder is het houten hoofd dat ik ervan krijg ;-) maar (zoals @therunninggirl laatst twitterde: 's avonds een vent, 's morgens een vent, ben ik blij dat ik geen vent ben kan ik na hartenlust klagen over mijn kater) ik wil toch zo graag hardlopen? Ergo ik stond om om 07:30 buiten voor mijn duurloop (graag applaus!) met mijn nieuwe drinkbelt van Salomon die mij tot nu toe prima bevalt! in totaal kan ik nu ruim een liter vocht meenemen. Na de halve marathon in Venlo ben ik op zoek gegaan naar een goede sportdrank, die er enerzijds voor zorgt dat ik voldoende gehydrateerd ben en anderzijds ervoor zorgt dat mijn energie op peil blijft. Van John had ik al vernomen dat hij goede ervaringen had met H3O van Herbalife. Ook van andere (ultra)lopers hoorde ik positieve geluiden hierover gehoord. Nu ken ik toevallig Petra die ook distributeur is. Zij was zo lief mij een paar pakjes te sturen om te proberen en die bevielen dus prima! 's Avonds maak ik de sportdrank klaar (gewoon oplossen in water) en zet ik het lekker in de koelkast. Volgens de gebruiksaanwijzing zou ik hiervoor een halve liter water moeten gebruiken, maar dat vind ik veel te zuur. Dus los ik het op in ongeveer 0,8 liter water en dat is prima, lekker fris!
Zo stond ik dus vanmorgen (enigszins duf) buiten, de route die ik in gedachten had, had ik de week ervoor ook al gelopen en was me zeer goed bevallen. Het was toen al opgevallen dat het door veel bosrijk gebied ging, erg geschikt dus met dit weer. Rustig lopen en genieten van de stilte en de rust in zowel de stad als in het bos. Naarmate ik langer onderweg ben kom ik steeds meer wandelaars, lopers en fietsers tegen. Eigenlijk jammer de stilte was heerlijk! Ik zie konijntjes, wat hazen en hoor een specht... na 2:36 heb ik er 23,5 km opzitten en om 11 uur zit ik met een tevreden gevoel aan de brunch.... Vrolijk Pasen!