Venloop 2011 = PR + wijze les

Om maar met de deur in huis te vallen: Eindtijd 2:06:26 of te wel 10km/u en een verbetering van mijn PR van bijna 6 minuten!
Een succes dus, maar hoe is dat tot stand gekomen?
Het begint natuurlijk met (open deur) training en daarna is het handig (zeker in Venlo) om je in te schrijven. Vervolgens meld je op twitter dat je van plan bent deze loop te gaan lopen en dan blijkt dat je niet de enige bent die van plan is om de Venloop te gaan lopen.
Al gauw had contact met John en nadat hij gehoord had dat ik toch echt van plan was een PR te gaan lopen, bood hij mij aan me te hazen... Nou daar hoefde ik geen minuut over na te denken: graag! Voelde me een beetje opgelaten om met mijn tijden een "haas" te hebben ;-)) maar John verzekerde me dat hij het geen enkel probleem vond om zooo langzaam te lopen...
De bewuste zondag brak stralend aan en al snel besloten dat er in het kort gelopen zou worden, het is even schrikken al die witte benen maar goed anders worden ze dus nooit bruin en gelukkig had ik nog een flesje zelfbruiner zodat ik niet al te veel licht gaf!
Op zondag vroeg opstaan is nooit leuk, deze zondag was geen uitzondering, maar het was voor een goed doel en al voor 9 uur had ik zoon bij opa en oma ondergebracht (meid, waarom ga je toch zo ver lopen?) en was ik op weg naar Venlo. In iets minder dan 1,5 uur had ik mijn auto geparkeerd en zat ik in de pendelbus naar het centrum, altijd even schrikken, de voertaal in de bus was Duits (sehr schöne wetter, ja...) In het centrum aangekomen als een soort kip zonder kop de andere lopers gevolgd naar de (wat ik dacht) start waar de Van Ganzewinkel bus zou staan, daar zou ik Esther en Gerard ontmoeten, die de 10 km zouden lopen. Waar zouden we toch zijn zonder de mobiele telefoon? Dankzij dat apparaat had had ik ze toch nog redelijk snel gevonden!
In de bus mocht ik gelukkig mijn spulletjes droppen en kreeg ik van Esther een t-shirt van de Venloop (nogmaals bedankt!). Al snel was het tijd om naar de start van de 10 km te gaan en keurig op tijd werden de 10 km lopers weggeschoten!
Ik wist dat Esther er ongeveer een uurtje op zou lopen, dus op mijn gemak naar de finish gelopen... shit, wat was het al druk in de stad, straks zou ik daar ook lopen en in het zonnetje begon inmiddels goed in mijn nek te branden... Na iets meer dan een half uur kwamen de eerste hardlopers alweer over de finish, ik snap nog steeds niet hoe ze dat voor elkaar krijgen maar goed (....respect!) ondertussen had ik al contact gehad met John en wist ik dat hij ook al gearriveerd was. Esther finishte na een keurige 1:02 (een tijd waarover ze nog niet helemaal tevreden is, omdat ze (veel) sneller kan, maar helemaal niet gek voor iemand die de afgelopen 1,5 jaar met blessures heeft gekampt!). Snel terug naar de bus waar John en Ans al stonden te wachten, toen werd het tijd voor John en mij om naar het startvak te gaan. Na een kleine vertraging (20 min, maar genoeg om de zenuwen in volle hevigheid toe te laten slaan) mochten we eindelijk van start. Mijn dierbare vriendje Garmin had ik John gegeven, het enige wat ik hoefde te doen was lopen.... én genieten. De eerste km-ers waren genieten! (Behalve dat er &^$%-persoon bovenop mijn hak trapte, auw! maar eerlijk gezegd heb ik daar tijdens de loop niet al te veel last van gehad. Adrenaline is een prima pijnstiller ;-)) Ik wil hier toch nog even vermelden, dat er een stuk onverhard in het parcours zat, wat natuurlijk voor een stevige verzwaring van loop zorgde ;-)) Ergens in dat eerste stuk hoorde ik ineens mijn naam roepen en ja hoor daar stond Tiny samen met Jeroen ons aan te moedigen! De eerst 12 km waren een feestje: lekker lopen, veel publiek, een lekker zonnetje en goed gezelschap; wat wil een mens nog meer!
Na 12 km begon ik toch te voelen dat ik aan het hardlopen was en dat er gewerkt moest worden (tja), het was nog steeds genieten, maar dan wat stiller. Echt overal stonden het publiek, ongelooflijk! Op zich hadden zij het niet gek bekeken want volgens mij was het heel aangenaam langs de kant, maar voor mij begon de warmte behoorlijk vervelend te worden (sms zon UIT naar 1234) maar ja doorgaan! Rond km 17 begon het echt zwaar te worden, dankzij de aanmoedigingen van John bleef ik doorlopen. Daarna werd het harken, bij km 19 ging het licht toch even uit, ik zag ineens wat zwarte vlekken langskomen (en nee, het waren geen onweerswolken) dus even wandelen en wat drinken en weer lopen. Ergens in dat laatste stuk zag ik Tiny weer en hoorde ik keihard "Kitty" roepen: Annemarie! Wat waren die laatste 2 km zwaar en wat is 2 km dan ver! Ik was zo blij dat ik over de finish was!! Uithijgen, drinken en de medaille in ontvangst nemen en pas toen voelde ik mijn hak weer schrijnen...!

Mijn tweede halve marathon: volbracht, met een mooi PR, maar waarom was dit ook alweer zo leuk? Nadat ik uitgehijgd was en wat gedronken had, wist ik het weer: daarom dus! Helemaal tevreden over de manier waarop ik gelopen heb ben ik eerlijk gezegd niet, maar dat is het leuke van lopen, je leert er weer van. Te weinig gedronken is mijn conclusie! Dus de komende tijd ga ik zeker tijdens mijn lange duurlopen trainen met meer drinken, zodat vocht en energie aangevuld blijven tijdens het lopen!
Natuurlijk hebben we naderhand nog lekker een drankje gedronken op het terras. Het weer was immers schitterend en mijn eerste rosé van het jaar was bijzonder smakelijk!
Tot slot hebben John, Ans, Esther en ik de dag afgesloten met een lekker hapje eten.
Rest mij alleen om John te bedanken voor zijn super haaswerk en zeer aangename gezelschap die dag! JOHN BEDANKT!
Hier kun je nog meer foto's bekijken van de Venloop, ze zijn gemaakt door Ans, de foto boven dit blog is gemaakt door Esther.

Gewoon omdat ik er blij van word....

Het heeft helemaal niets met hardlopen te maken, maar ik vind het zo schattig ;-)) Omdat het lente is...!

schoenen ellende (of toch niet?)

Schoenen... tja, zonder kun je niet, of toch? Er zijn mensen die blootsvoets lopen maar dat is niets voor mij. Ik hou mijn schoenen graag aan, maar ik wil wel een paar dat lekker zit. Het afgelopen 1,5 jaar heb ik gelopen op Nike Lunarglide; het herenmodel. Het eerste paar kocht ik om te proberen, bij Wehkamp voor zo'n € 69,- (koopje!) en die bevielen goed. Zo goed dat toen ik ze weer zag, bij Sport2000 in het dorp in de uitverkoop (€ 60,-), ik ze direct weer kocht.
Maar ja, het zijn en blijven herenschoenen en ik blijf toch een vrouw. Dus een tijdje geleden, de knoop doorgehakt en Nike Lunarglide dames besteld (mooi roze is niet lelijk) en ze zaten lekker. Rustig inlopen had ik bedacht, eerst een uurtje als het droog buiten was (je gaat tenslotte niet met je nieuwe schoenen door de blub) dat ging prima, de week erop weer een uurtje geen problemen. Tot een kleine week geleden een loopje van 5 kwartier, ik voel dat het onder mijn voet wat begint te branden. Verschil met de vorige keren? Dit keer heb ik korte sokjes aan. Thuis ondek ik een flinke blaar onder mijn voeten: auw! Maar ach, de vorige keren ging het ook best, dus zaterdag maar direct nieuwe sokjes kopen... ik kan er weer tegen

Zondag: een lekker lange duurloop staat op het programma, via afstandmeten heb ik een route gevonden die begint in Breda, door het Ginneken, langs de Mark naar het zuiden loopt. Bij Galder buigt de route af en via het Mastbos weer terug naar Breda. In totaal zo'n 22 km en ik heb er zin in!
Dus na zondag lekker te hebben uitgeslapen (heerlijk) in de auto gestapt en op weg naar Breda. Ik ben in Breda geboren en ken het er redelijk, dus de eerste km-ers lopen dwars door het Ginneken is genieten, wat is dat toch een leuk stuk van Breda! Al snel loop ik het buitengebied in; wat zijn hier veel hardlopers zeg, zoveel zie ik er nooit op zondagmorgen. Maar ook wandelaars, fietsers, mtb-ers, wielrenners en skaters, druk dus. Na een km-er of 5 wordt het gelukkig rustiger en loop ik heerlijk ontspannen tot een km-er of 10. Kilometer 11, ik loop in het dorp Galder en ik voel mijn voetzolen wat branden, shit. Niet te veel aan denken, ik ben nu op de helft dus omdraaien heeft weinig zin (...) bovendien loop ik op van die kleine keitjes dus dat ik daar wat extra van voel lijkt met logisch.
Bij 11,5 km ben ik opeens mijn lijntje kwijt op de Garmin, huh en nu? Even priegelen aan de Garmin, hmmm handig hij kan ook uitzoomen en daar zie ik weer een lijntje... rechtsaf dus. Ik ben uit mijn ritme, maar ga weer verder langs de weg, voeten blijf ik voelen. Bij kilometer 13 loop ik langs de Galderse meren, hier is het ronduit druk. Ik loop langs de kant van de weg, best veel auto's en motoren. De één na de ander haalt me in... Nee, echt lekker op mijn gemak loop ik niet en mijn voeten doen steeds zeerder. Bij 14,5 km even stoppen om van mijn jasje een bodywarmer te maken, dat was een verstandig besluit. Alleen het lopen gaat niet echt fijner, mijn voeten branden en doen zeer. Als ik Breda weer binnenloop kan ik eigenlijk maar aan 1 ding denken, mijn voeten in een bak koud water.
Thuis check ik de voeten goed en zie dat er wat irritatie is en een beginnende blaar, shit! Dit heb ik eerder mee gemaakt, bij een paar schoenen dat ik kocht voor de Nikes lunarglide, die schoenen waren te smal en deze blaren en pijntjes zijn exact hetzelfde.
Conclusie, de dames Nike Lunarglide is te smal voor mij :(
Twijfel, twijfel ik heb altijd fijn gelopen op Lunarglide... wat nu?
Meer twijfel, overleg met een paar mensen en vanmiddag de knoop doorgehakt!
Ik leef blijkbaar op brede voet, dus heb ik weer het herenmodel besteld!

Weblogloop Uden; of hoe een regenachtige dag een gouden randje kreeg

27-02 's Morgens vroeg: terwijl ik nog in bed lig, hoor ik het buiten waaien, af en toe draait de wind zodat de regen hoorbaar is op mijn raam... brrr! Toch kom ik (zeker voor mijn doen) gemakkelijk mijn bed uit, want vandaag is de weblogloop in Uden. Jee, wat een weer! Ik kijk expres niet meer op buienradar, ik geloof het wel vandaag, maar pak mijn tas in en probeer in te schatten hoe warm/koud/nat ik onderweg zal worden. Mijn grote sporttas zit dan ook bommetje vol, het lijkt wel of ik een week weg ga! Op naar Uden! Vreemd, ik heb er 7 jaar gewoond maar ik ben nog nooit op (of zelfs dichtbij) de atletiekbaan van De Keien geweest. Mooie locatie hebben ze daar, zeg! De koffie (en het gebak) staat klaar en de eerste lopers zijn er ook al. Leuk om weer zoveel bekenden te zien! Zoenen, kletsen en nieuwe mensen ontmoeten het is al gauw erg gezellig!

Rond 12:00 uur vertrekken we met ruim 30 man/vrouw voor de loop, ik ben redelijk zenuwachtig, kan ik de groep wel bijhouden? We gaan de regen in, de eerste km-ers gaan lekker vlot (5:50/km) iedereen heeft er duidelijk zin in. Ondertussen hoop ik dat het tempo dadelijk wat zal zakken want als ik op dit tempo Bedaf (Bedaf is een gebied rond Uden met los zand en zandduinen)over moet vrees ik het ergste!
De eerste zandheuveltjes dienen zich aan en ja hoor, weer blijkt: ik ben geen klimgeit, ik loop welliswaar achteraan, maar kan de groep bijhouden. Gelukkig kan ik daarna weer even herstellen, ondertussen zijn we nat, natter, natst. Mijn schoenen, sokken en broek alles zit onder de modder. De km-er tijden liggen nu zo gemiddeld rond de 6:20 niet gek als je bedenkt dat we door mul zand en modder ploeteren. Bij km 13 vind ik mijn Waterloo :( weer een stijl heuveltje op en ik moet lossen (lees lopen, shame) ik zeg nogmaals: geen klimgeit, deze km gaat dan ook in 7:35. Gelukkig vind ik ook daarna herstel en gaat de km erna in 5:48 en blijven de km onder de 6:00 tot aan het rustpunt op 16,5 km. Nu we stilstaan en een kopje warme thee drinken voelen we pas hoe koud het is...
Zoals afgesproken maak ik hier een doorsteek. Terwijl de groep 9 km rent loop ik met Esther, Erik en Marcel de doorsteek van 4 km, wat zijn we nat en koud als we na iets meer dan 20 minuten wandelen bij het samensmelt-punt aankomen. Het duurt nog minstens een half uur voordat de groep hier langs komt dus op zoek naar een schuilplaats en die hebben we gevonden bij de kinderboerderij. Eerst onder een afkapping (maar in ieder geval uit de regen en wind) en nadat de beheerder ons uitnodigde om in de "kantine" te wachten, geplakt tegen de verwarming....
Ineens ging de tijd weer snel en voordat we het wisten zagen we de groep ineens aankomen, weer op weg, de regen en kou in! Rustig aan lopen we die laatste 5 km uit tempo zo rond de 6:30 en het wonder geschiedde ik had het niet koud meer! Die laatste 5 km gingen ook zo gemakkelijk dat ik betwijfelde of het wel 5 km was, maar Garmin is onverbiddelijk het waren er toch echt 5! Op dat moment had ik er nog wel 10 kunnen lopen!

Als verzopen katten arriveerden we bij De Keien, voor een heerlijke warme douche. Daarna was het tijd voor een lekker drankje en kregen we heerlijk eten aangeboden van Sjan en Tiny, want deze loop had een bijzondere aanleiding! Zowel Sjan als Tiny worden dit jaar 65 én ze zijn dit jaar 40 jaar getrouwd! Een bijzonder jubileumjaar dus voor 2 bijzondere mensen!
Lopen, drinken, eten en heel veel gelachen, dus! Om een uur of 19:00 is het tijd om naar huis te gaan, een mooie, lange, natte dag! Sjan en Tiny bedankt voor deze geweldige dag, het was er één met een gouden randje, die staat in mijn geheugen gegrift.
Enne o ja, de volgende keer loop ik de hele 30 mee!


NB: foto's zijn gemaakt door een verkleumde Maurice!

Halve zolen

"Halve zolen" zo worden we wel eens genoemd en met "we" bedoel ik dus hardlopers. Sinds ik aan de Spoordijk woon, weet ik dat ik dat hier vroeger een spoorlijn liep; officieel heet deze de Langstraatspoorlijn maar deze staat in de volksmond bekend als de Halve Zolenlijn. De spoorlijn liep oorspronkelijk van Lage Zwaluwe via Geertruidenberg, Waalwijk, Vlijmen naar Den Bosch.
De bijnaam Halve Zolenlijn refereert aan de schoenenindustrie die vroeger in Waalwijk gevestigd was en is natuurlijk ironisch bedoeld voor de inwoners van deze streek. Er was tijdens de aanleg wel rekening gehouden met het eventueel in een later stadium dubbelspoors maken van de lijn, wat nog te zien is aan de brugpijlers van bijvoorbeeld de Moerputtenbrug in het natuurgebied de Moerputten.
De spoorlijn werd geopend tussen 1886 en 1890 en was volledig gefinancierd met de opbrengsten uit Indië. Met deze spoorverbinding werd voornamelijk leer en aanverwante artikelen van en naar de Langstraat vervoerd. Lage Zwaluwe fungeerde als overlaadpunt voor scheepvaart naar Rotterdam. Tegenwoordig is alleen nog een deel vanuit Lage Zwaluwe naar Oosterhout als goederenspoorlijn in gebruik. Op het talud tussen Raamsdonksveer en 's-Hertogenbosch ligt een fietspad, het Halve Zolenpad genaamd.
Tussen Vlijmen en 's-Hertogenbosch gaat het oude tracé door het natuurgebied de Moerputten. De 600 meter lange Moerputtenbrug is in oktober 2006, na een uitvoerige restauratie, als wandelpad geopend. Het laatste stuk spoorlijn werd pas in 1997 opgebroken. In 2008 is door de gemeente Waalwijk een stuk spoor van 250 meter aangelegd ter hoogte van de Cartografenweg in Waalwijk, dit ter nagedachtenis aan de Halve Zolenlijn. Tot en met 1997 lag ter hoogte van het Koning Willem I College in 's-Hertogenbosch ook nog een stuk van het Halve Zolenlijn. In 1996 heeft de NS dit stuk spoor nog wel gebruikt, tijdens de eerste etappe van de Tour de France. Als verkapte reclame werd daar een treinstel van het toen gloednieuwe dubbeldeks interregiomaterieel gestald, opdat de hele wereld het kon aanschouwen. Tegenwoordig is de lijn vanaf Waalwijk in westelijke richting een fietspad.
(bron Wikipedia)
Regelmatig loop ik een gedeelte van dit Halve Zolenpad, en al lopend is stilletjes de uitdaging geboren. Na overleg met Tiny hebben we een voorlopige datum geprikt. Op 09-09 gaan we (Tiny en ik) het Halve Zolenpad lopen vanaf mijn voordeur tot de "gouden draak" in Den Bosch een loop van 32,5 km; als dat geen mooie uitdaging is!

Midwinter (mini)Marathon in Apeldoorn

"Waar blijft toch mijn startnummer voor de Midwinter marathon?" Diverse lopers op Chat 'n Run hadden al een tijdje aangegeven dat ze hun startnummer binnen hadden, maar bij mij nog niets! Checken bij Esther, die had ook nog niets binnen, maar die had toch al besloten dat ze niet van start zou gaan. Op maandag toch maar een mail geschreven naar de organisatie, een snelle reactie terug: "mevrouw, u staat niet ingeschreven.." *vloek* hoe kan dat nu weer? Gelukkig is daar twitter en al gauw kreeg ik van Marco het aanbod om zijn marathon startnummer 63 over te nemen. Nogmaals thanks Marco!
Even mailen naar de organisatie (complimenten!) en binnen no time stond het nummer op mijn naam en hoefde ik het alleen nog maar om te wisselen voor een startnummer op de 18,5 km!
Dus op zondagmorgen fris om half 8 uit bed... nou niet echt dus, mopper, mopper (ik ben nu eenmaal GEEN ochtendmens) uit bed, douchen kleren pakken, wat eten en onderweg naar Den Bosch, waar ik met Esther had afgesproken om samen naar Apeldoorn te rijden.
Dat ging eigenlijk heel voorspoedig en na even zoeken in naar een geschikte parkeerplaats vonden we Orpheus heel snel! Mooie locatie, wel druk!
En al gauw zagen we bekenden langskomen.Nee, ik ga niet iedereen opnoemen veels te veel en ik zal er echt wel vergeten. Nog even dubben, wat trek ik aan? Trui of shirt? Uiteindelijk viel de keuze op mijn trui, vanwege de toch wel harde wind. Achteraf had ik beter voor een shirt kunnen kiezen, maar ja, dat wist ik toen nog niet, hé?
Het startvak in en nog even met Esther kletsen, die met haar nieuwe foon de foto maakte die nu boven dit blog staat (ben dus officieel jaloers op je mooie foon). Terwijl ik stond te wachten op het startschot, keek ik het startvak rond zag Maurice (die mij op dat moment overigens niet zag) en hoorde ik opeens: "hi" naast me! Annemarie, surprise, surprise...!
Al snel mochten we van start voor 18,5 km door het mooie gebied rond Apeldoorn/het Loo. Samen met Annemarie passeerde ik "de Naald" is nu toch een punt waarop je gemengde gevoelens hebt... maar al snel daarna was ik haar opeens kwijt (...) maar goed het plan was om een constant tempo te lopen van 6:00/km mijn eindtijd zou dan net boven de 1uur50 uitkomen. Hmm aan mijn benen voelde ik wel dat het parcours omhoog ging, maar ik had dus geen flauw idee of dat lang zou zijn of kort, wat het 1 "berg" of zou het net als bij de 7 heuvelen op en neer gaan (notitie voor mijzelf: parcours vooraf beter bestuderen ;-)) rustig doorlopen beetje voorsprong op het schema want wie weet wat voor "berg" er nog zou komen.
Met een km of 9 liep ineens Maurice weer naast me, even een paar woorden gewisseld, maar aangezien het bergop ging, toch maar mijn adem gespaard. Het is dan leuk om te merken dat iedereen aan het zwoegen is, het was gewoon stil bij alle lopers.
Net na de 10 km was daar ineens de omslag, we mochten omlaag: heerlijk! Nog steeds hield ik mijn tempo in, want ja, ik verwachtte nog wel een "berg" maar hoe langer ik doorliep, hoe harder ik ging én er kwam gewoon geen berg meer, dus liep ik een hartstikke mooie negatieve split!
Pas vandaag kom ik erachter dat ik op de 15km nog bijna een pr had gelopen, het scheelde maar 3 seconden! Het laatste stuk (weer langs de naald) en over de Loolaan, was dan ook genieten. Blij dat ik kon finishen in een hele mooie tijd van 1:48:14 kwam ik in het uitloopvak de jarige Jaco tegen; die ondanks een flinke verkoudheid een mooie 1:49:55 wist te lopen! Jaco bij onze volgende ontmoeten, kletsen we eens wat langer door. Bij de finish stond ook Annemarie te joelen
Opfrissen, trainer Tiny sms-en, nog even napraten en dan de stad in met Esther.. Nou over het winkelen in Apeldoorn kunnen we kort zijn, hiervoor hoef je niet naar Apeldoorn te gaan! Uiteindelijk zijn we neergestreken in hotel et le café de Paris waar we voor een heel aangename prijs heel lekker (en veel) hebben gegeten, complimenten! Waarna we weer naar Den Bosch zijn gereden, hier presteerde ik het om tot 3x toe de verkeerde afslag te nemen *shame* om Esther bij haar auto af te zetten (ter verdediging ze hebben daar zoveel veranderd en als je dan van een andere kant komt...) waarna ik om 19:30 na een vermoeiende maar gezellige dag weer thuis was! Als het aan mij ligt volgend jaar weer!

Een bewogen loopje

Gisteren stond (hiephiephoera) de lange duurloop weer op het programma. Toch altijd spannend: hoe zal het deze keer gaan, zeker als je weet dat de intervaltraining van de vrijdag ervoor, volledig mislukte.
Kan ik het nog? En hoe voelen de benen?
Zaterdag was het schitterend weer en dat was ook voor zondag voorspeld, maar al toen ik de ogen opendeed oogde het buiten grijs en grauw... maar geen gezeur, lopen!
De eerste meters gingen lekker, de benen voelden goed dus: gaan! Al gauw zat ik in de "flow" zo heerlijk in mijn eigen wereldje dat ik, voordat ik het goed en wel door had, er al 5 km op had zitten en ik ter hoogte van Made liep. Verder ging het, bijna ongemerkt liep ik Den Hout door en blijkbaar liep ik er lekker ontspannen bij, want een niet onaantrekkelijke fietser riep: "zo dat ziet er goed uit!" (grijns). Net buiten het dorp bij km 9 kreeg ik een hartverzakking: ik werd ingehaald door een andere loopster. Ik had haar gewoon niet horen aankomen, zo zat ik in mijn eigen wereld(voor de liefhebbers het viel me wel op dat ze een mooi vizipro jack aan had ;-)). Al gauw liep ik langs pannenkoekhuis, dat er wat triest en verlaten bijstond, terwijl het, als het enigszins mooi weer durft te zijn, er ontzettend druk is. De brug over en linksaf richting Oosterhout... daar kreeg ik een andere loper in het oog die ongeveer net zo snel (of langzaam) liep als ikzelf en kon er dus mooi zo'n 200m achter blijven hangen.
Ging nog steeds heerlijk, beentjes hadden nergens last van en inmiddels was ik ruim over de helft. De man voor me, had geen flauw benul dat ik achter hem aan liep en besloot te gaan wandelen, waardoor ik hem inhaalde. "Ho" zal hij gedacht hebben "ik laat me niet inhalen door een vrouw" en ik hoorde hem snel achter me aan komen. Gelukkig kon ik hem net voorblijven (grijns) en in Oosterhout scheidde onze wegen. Dwars door de stad, wat was het druk... op zondag? O jee, koopzondag! Al die mensen die echt niet weten wat ze met hun vrije zondag aanmoeten: help! Gauw erdoorheen.. Richting het MEK, dat is de lokale kinderboerderij en ook daar is het druk. De hoek om en langs de geluidswal van de A27 daar is het een stuk rustiger dan in de stad.
Een wandelaar loopt me tegemoet en opeens springt er een behoorlijk grote hond tegen me op en hapt vrolijk in mijn arm. Ik schrik me een ongeluk, gelukkig is het een speelse bijt en bijt hij ook niet door, maar de eigenaar roept het beest niet eens terug! Nu ben ik dol op honden, maar niet op (sommige) eigenaren. Overigens valt het me wel op dat heel veel mensen hun hond wel terugroepen als je er als hardloper aan komt. Ik voel me kwaad worden en roep tegen de man, dat ik het op prijs zou stellen als hij zijn hond terug zou roepen (wat hij dan ook met tegenzin doet) en Bo (of zou het Beau zijn) luistert gelukkig en laat mij verder met rust.
Grrrr, daar gaat mijn "flow" of niet? Gelukkig niet, voordat ik het weet zit ik al ruim voorbij km 17 en begint het laatste (niet al te boeiende) rechte stuk naar huis, langs de Veerse/Oosterhoutseweg. Ook hier kan ik het goede gevoel vasthouden en slaag er zelfs nog in wat te versnellen.
Totdat: ik net achter me piepende remmen en een doffe bons hoor! Jawel, 2 auto's tegen elkaar, gelukkig niet hard (de vaart was er bijna uit) en dus alleen blikschade (gelukkig), maar jee, wat schrik ik (alweer)!
Ik blijf dan ook niet kijken maar loop verder en na 21,5 km en 2:18:10 kan ik de Garmin uitdrukken, wat een heerlijke loop...! Had zo nog verder kunnen lopen, maar dat doe ik niet. Volgende week staat de Mid-winter-marathon (MWM) in Apeldoorn op het programma, daar loop ik 18,5 km. Ben benieuwd hoe de benen dan voelen!

Tot dan!