2009 versus 2010

Op het ogenblik heb ik weinig inspiratie voor het schrijven op mijn blog. Dat wil niet zeggen dat hier niets gebeurd; sterker nog: ik heb het druk. Zo is het druk op de zaak, we krijgen met een heel aantal collega's een assesment. Dit brengt natuurlijk de nodige drukte/stress met zich mee, gelukkig heb ik het lopen om me lekker in af te reageren.

Mijn trainingen gewoon verder en worden steeds verder uitgebreid.
Kijk maar eens op het overzichtje:

jan: 103,41 km in 11 trainingen en 1 wedstrijd
feb: 120,35 km in 12 trainingen
mrt: 112,29 km in 11 trainingen en 2 wedstrijd (1xPR)
apr: 135,21 km in 12 trainingen en 1 wedstrijd

afgelopen maand liep maar liefst ruim 135 km-ers, voor de lol heb ik er mijn km van vorig jaar maar eens op nagekeken:
jan: 49,64 km
feb: 60,41 km
mrt: 57,75 km
apr: 85,29 km gerend over 12 trainingen en 1 wedstrijd.

Dan zie je pas echt wat voor progressie je in een jaar tijd maakt en dat maakt me best een beetje trots ;))

dansende koeien

Uit alle hoeken komen ze nu tevoorschijn en overal kom je ze tegen: hardlopers. Als ik 's morgens naar mijn werk rijd zie ik de eerste al gaan, vaak met lange tight en jasjes aan, want het is nog best frisjes zo vroeg. Wanneer ik 's avonds naar huis rijd, zie ik de avondploeg gaan. De meeste hebben de jasjes uitgedaan en deze vervangen voor fel gekleurde shirts. Waar waren al die lopers de hele winter lang? Maanden kwam ik steeds dezelfde mensen tegen en veel waren dat er echt niet.
Bij het Heetmanplein in Den Bosch, het toppunt, ik kom om 17.30 uur een hele loopgroep tegen, ik krijg de neiging om mijn raampje naar beneden te draaien en te melden dat ik ook loop...
Hoe zouden die lopers reageren? "euhh ja, leuk! Maar wat moeten we hier mee?" Dus dat doe ik maar niet en ik vervolg mijn weg naar huis. Als ik de snelweg afdraai en langs de polder rijd, zie ik ook daar meerdere lopers gaan. Ik kan het niet nalaten en bekijk ze met een mengeling van nieuwsgierigheid en jaloezie. Zo zie ik een jongere man in voetbaltenue zwaar lopen, een meisje in een trainingspak (is dat niet een beetje te warm?), een oudere man die langs de provinciaalse weg loopt en het zwaar lijkt te hebben en even verderop twee jonge tienermeisjes die hun best hebben gedaan er zo hip mogelijk uit te zien.
In mijn auto zit ik te lachen want terwijl ik dit bedenk klinkt er op de radio een spotje van "wakker dier" hierin kun je locaties opvragen bij jouw in de buurt waar je "dansende koeien" kunt bewonderen; in de lente mogen de koeien na een lange winter weer de wei in en dansen dan van plezier, zouden deze hardlopers de menselijke variant zijn?

trainen, wedstrijdje en weer verder trainen

(bijna) Al mijn vrienden vinden hardlopen saai en verwonderen zich dan ook regelmatig over mijn enthousiasme om te (blijven) lopen. Inmiddels ben ik gestopt met uitleggen dat hardlopen helemaal niet saai is, maar juist erg leuk en spannend; maar is dat ook zo?
Is het voor de gemiddelde lezer intressant om te weten hoe hard (of zacht) ik gelopen heb? Ik vermoed dat dat niet het geval is, maar goed, daarom is het ook MIJN blog, ik vind het dus wel intressant, leuk, spannend en vaak ook nog gezellig.

Een loopweek is meestal heel gestructureerd doordat ik 3x in de week train met een schema dat ik van Tiny krijg. Ik kan niet vaak genoeg zeggen hoe blij ik ben met die schema's, hierdoor zit er veel meer structuur in mijn trainingen.
Een loopweek begint voor mij op woensdag met een duurloop van een uur, op vrijdag "surprise" een baantraining of andere opdracht, om tenslotte op zondag te eindigen met een lange langzame duurloop (LLD). De meeste trainingen gaan in een heel rustig tempo zo gaat de woensdag training in een tempo van 6:41/km en de zondag training in 7:14/km. Het leek mij dat ook sterk dat zo rustig trainen zou leiden tot betere prestaties bij wedstrijden, maar de praktijk bewijst het...
En sinds ik dat gemerkt heb ben ik helemaal om.. overigens denk maar niet dat alle trainingen (ondanks een laag tempo) gemakkelijk af te werken zijn, regelmatig zit er een stevige baantraining bij waarbij je je grenzen mag opzoeken en je blij bent dat er het er na een half uurtje op zit!

Nu is het na het succes op de 5 km natuurlijk ook tijd om mijn PR op de 10 km eens te verbeteren. Mijn laatste PR is van kerst 2009 toen ik voor het eerst kennis maakte met Tiny tijdens de Kangaroeloop in Vught. Toen liep ik 1:00:13 op de 10 km, maar dit moet nu toch echt in het uur kunnen. Dus hoop ik op 8 mei tijdens de Kaaienloop dit binnen het uur te brengen. De voorbereidingen gaan in ieder geval goed.
Op 2de paasdag liep ik in Boxtel de Paasloop van 7,4km en finishte ik deze in 42:41 een goede indicatie dat die 10 km toch echt binnen het uur moet lukken ;)) Overigens was het erg gezellig in Boxtel, Tiny was van de partij en liep een schitterende 1:04:33 over 15 km (respect) en ook Maurice was van de partij en finishte net boven de 1:10 ook op de 15km. Het leuke in Boxtel is dat je elkaar tegenkomt en je elkaar wat kunt aanmoedigen maar dat van opgeven ook geen sprake kan zijn...

Vandaag is dan de dag dat de marathon van Rotterdam gelopen wordt, wat een bikkels daar. Nu ik zelf loop, zie ik eigenlijk pas hoe groot de prestatie is die daar wordt neergezet. Dus lopers daar: Succes!
Ik heb vandaag heel rustig verder getraind want, tja ik loop dan welliswaar geen marathon maar, ook voor "kleinere" prestaties dient getraind te worden!

Een nieuw PR op de 5 km

Nou om maar met de deur in huis te vallen: mijn PR op de 5 km is bijgesteld van 29:17(Ekiden juli 2009) naar 27:25 (Sint Anthonis)!

Jee zelfs als ik het zie staan bij de uitslagen kan ik het bijna niet geloven...

Vrijdag rond een uur of 5 gaat de telefoon, Esther of ik zin heb om mee te gaan naar de Effenaar in Eindhoven waar Caro Emerald, Jan Smit, Alain Clark en natuurlijk Edwin Evers optreden? Ja, natuurlijk! Dus snel, snel alles hier thuis geregeld, spullen van zoon ingepakt en alles afgegeven bij Opa en Oma (die gelukkig wilden oppassen, thanks) en als een speer richting Eindhoven gereden.
Het was een supergezellige, swingende avond waarbij voor mij vooral het optreden van Caro Emerald het hoogtepunt was! Super! Na afloop zijn we eigenlijk niet eens blijven hangen en toch vrij snel naar huis gegaan, uiteindelijk was ik toch pas op 01.00 uur thuis. Onderweg zeiden we nog tegen elkaar, dat wordt morgen geen PR (zere voeten van het staan ;))

Gelukkig kon ik de volgende morgen lekker uitslapen en na een goed ontbijt moest natuurlijk toch weer haasten. Eerst naar Nijmegen en vandaaruit door naar Sint Anthonis. Het was dan ook al over tweeën eer ik daar aankwam. Sint Anthonis is geen grote loop, alleen een halve marathon en de 5km, maar alles was netjes geregeld: een veld waar je je auto kon parkeren, een kleedkamer waar je je tas weg kon zetten, gratis koffie, thee en speculaas; kortom prima! Bij aankomst herkende ik al gauw een hele hoop bekende lopers Chiel, Tiny, Corné en Giesje met de inmiddels beruchte hond (leuk jullie te ontmoeten), Maurice en natuurlijk Petra die allemaal de halve marathon gingen lopen behalve Giesje die gezellig kwam supporteren. Esther en ik gingen voor de 5 km. Voor Esther die nog steeds aan het opbouwen is na haar blessures ging het om het uitlopen en graag binnen de 32 minuten. Ikzelf had ergens geroepen dat het tijd werd mijn PR te verbeteren en wilde graag onder de 29 minuten lopen.
Een kwartier nadat de halve marathon van start was gegaan waren wij aan de beurt, Esther had mij ervan overtuigd dat ik best alleen in een t-shirt kon lopen en wat was ik daar onderweg blij mee! Ik wist dat ik rond de 5'45"/km moest lopen om binnen de 29' te finishen. De eerste km ging in 5'24" te snel maar ik dacht dat ik nog wel in zou moeten leveren tegen het einde. Uiteindelijk gingen de km in 5'24", 5'25",5'34", 5'36" en 5'36" en gaf Garmin uiteindelijk aan 5.00 km in 27'37" en toen ik thuis de uitslagen nog na aan het lezen was stond er zelfs 27'25". Dat betekend dat mijn PR ineens met bijna 2 minuten is bijgesteld, om precies te zijn 114 seconden;)). Ook de missie van Esther was geslaagd 31'41" helemaal niet gek voor iemand die meer dan een half jaar niet echt heeft kunnen rennen. Nadat wij ons al hadden opgefrist en omgekleed hebben we de finish van de halve marathon nog meegemaakt, klasse alle deelnemers.Chiel die 2 minusten van zijn PR liep, Tiny die nog zo fris over de streep kwam na 1:37:25 en daarmee 3de werd in zijn categorie en Petra die haar 2de halve marathon binnen een week liep 1:49:41, geweldig!

Lekker eten én hardlopen

Een paar dagen geleden schreef iemand op Twitter: Hardlopers moeten wel blijven hardlopen anders worden ze veel te dik met al dat eten! Nou dat is een uitspraak die op mijn lijf geschreven is!
Mensen die mij al wat langer kennen, weten dat ik altijd al gejojod heb met mijn gewicht. Zo woog ik toen ik een jaar of 16 was zo'n 85 kilo. Na wat lijn pogingen was ik toen weer een paar jaar stabiel op zo'n 65 kilo. Om vervolgens door te schieten naar de 75 kilo en een aantal jaren later weer terug te gaan naar de 60 kilo. Zwanger worden leverde natuurlijk weer kilo's op (ik mocht immers weer) maar de stress erna zorgde dat ik weer snel afviel naar rond de 60 kilo. Natuurlijk kwam ik na verloop van tijd weer aan tot ruim 70 kilo en jawel weer af te vallen naar zo'n 62 kilo. Nu ben ik al weer een tijdje stabiel op zo'n 65 kilo.

Ieder pondje gaat natuurlijk door het mondje. Ik ben echt dol op lekker eten en drinken, echt heerlijk! Ik vind (bijna) alles lekker, ik ben makkelijk over te halen met de belofte voor een lekker hapje (...) Ik ben ook niet van de muizenhapjes, ik wil lekker en veel eten. Er is maar één probleem dat gaat dus niet... ik kom gegarandeerd aan.
Sinds ik een ruim een jaar hardloop, ben ik behoorlijk stabiel en ja ik eet eigenlijk alles wat ik wil. Dus in een jaar tijd, heb ik 2 dromen bereikt: ik kan eten wat ik wil, zonder aan te komen én ik kan zonder (al te veel) problemen 15 km hardlopen!

Drunense Duinenloop

Knal, het startschot valt en we schrikken ons een hoedje! Staan we nog gezellig in het startvak te kletsen als toch heel plotseling de start wordt gegeven. Het is vanmorgen heerlijk loop weer. De zon schijnt uitbundig maar er staat nog een frisse knisperende wind. Esther en ik doen mee aan de Drunense Duinenloop.
Voor diegene die hier niet bekend zijn, de Loonse en Drunense Duinen zijn een natuurgebied in Noord-Brabant. Het is ruim 3500 hectare groot en is sinds 2002 een Nationaal park. Het park is enerzijds grotendeels een afwisseling van droge zandverstuivingen en naaldbos, maar ook de uitgestrekte beekdalzone van de zandlei hoort erbij. Hier ligt met name het natuurgebied De Brand bij Udenhout, met zijn afwisseling van hakhoutbossen, natte weilanden en moerasruigtes. Het is totaal is meer dan 35 km² groot (bron Wikipedia), een mooie naam dus voor een loop door de gemeente Drunen, maar van de Duinen hebben wij vandaag niets gezien.
Voor het eerst lopen we samen een wedstrijd waar we van te voren hebben gezegd dat het NIET om de tijd zou gaan, het doel was lekker ontspannen en pijnvrij lopen. Vooral voor Esther die terugkomt van een aantal heel vervelende blessures is het kijken hoe het gaat en dan kan de 6 km waar wij ons voor hebben ingeschreven een heel eind zijn. Het leuke van zo ontspannen een wedstrijd lopen is dat je vreselijk veel ziet. Van vreselijke gordijnen tot een Laaf in iemands achtertuin, geweldig! Ondertussen blijft het zonnetje lekker schijnen en kan ik het niet nalaten te zeggen: "wat hebben we het toch slecht", heerlijk is het!
Tegen het einde van de loop zie ik een boog voor ons en vraag ik aan een medeloopster is daar de finish, 'ja' zegt ze. Het is dan ongeveer nog 400 m, sprintje? Esther zegt: 'gaan' en dus sprint ik de laatste 400m maar als vlak bij ben word ik naar rechts gestuurd, shit wat is dit? Blijkt dat we nog een blokje om moeten... en dus is die laatste 400m nog bijna een 1km en heb ik het op eind nog best zwaar. Maar het gevoel na de finish is goed en dat is onbetaalbaar!

De Biesbosch

Sinds ik verhuisd ben woon ik in de achtertuin van de Biesbosch. Zo was ik al een tijd bezig om een route te bedenken om daar eens te gaan hardlopen. Het meest voor de hand liggend is een route naar Drimmelen, dus toen er een paar weken geleden stond er op mijn schema een lange duurloop stond was de keuze snel gemaakt. De jachthaven van Drimmelen zou het worden. In de zomer een drukte van jawelste met veel dagjesmensen en boten die af en aan varen. Maar op een grijze winterdag, waar de sneeuw nog op de paden lag niet veel te beleven. Overgens ligt daar zelfs op een saaie winterdag voor kapitalen in het water, pfff. Het mooiste van deze route is een rustig pad langs de Amertak, geen auto's en weinig mensen.
Maar als ik dan kijk op de kaart wordt mijn aandacht vooral getrokken door het gebied tussen de Bergse Maas en de Nieuwe Merwede, daar wil ik lopen.
Vandaag besloot ik dan toch ook echt die kant op te gaan. Er is eigenlijk maar 1 probleem en dat is dat ik dus die Bergse Maas over moet. Nu is dat op zich geen probleem de A27 gaat er ook overheen en er is een fietspad maar eer ik deze over ben heb ik er al weer 3 km hardlopen op zitten (en je moet natuurlijk ook nog terug) maar dat mocht de pret niet drukken vandaag stond er namelijk een duurloop van 90 min op het schema dus tijd zat. Het doel was wederom een jachthaven maar dan die van Hank. Daar was ik nog nooit geweest. Hank is voor mij altijd synoniem geweest voor de
Kurenpolder hier kwam ik regelmatig met Zoon op warme dagen zwemmen. Maar nu ging de route voorbij de kurenpolder door het openland naar de jachthaven. En na 6,63 km en na bijna 45 minuten lopen had ik het gevonden: de haven Veel kleiner dan die van grote broer Drimmelen maar daarom zeker zo charmant. Gezellig ik zag een restaurantje en de verhuur van bootjes en ik werd helemaal enthousiast hier kom ik zeker van de zomer nog een keer terug. Maar verder moest ik want ik was al halverwege mijn loop. En bij het keren zag ineens een mooi pad bovenop een dijk daar wilde ik overheen. Nou daar heb ik geen spijt van gehad, prachtig uitzich over het water de rietkragen en zag ik eenden die ik normaal niet in de vijver zie rondzwemmen. Prachtig, ik kan niet wachten tot de lente komt, al voorzie ik dan als hardloper wel weer een probleem. Er is nergens beschutting, het is een heel open landschap, dat wordt zweten en water meenemen op zo'n loop.
Zonder precies te weten waar ik uit zou komen kwam ik toch weer uit op kruising waar het monument staat voor gecrashte britse halifax in mei 1944. De Biesbosch samen met de Bergse Maas de natuurlijke grens tussen bezet en vrij Nederland (voor meer informatie klik hier)en uiteindelijk moesten ze tot mei 1945 wachten op de bevrijding. Op de achtergrond kun je het enige lelijke object hier in de omgeving zien, de Amercentrale. Wie heeft toch ooit kunnen verzinnen dat ding hier weg te zetten. Maar ja, hij staat er en je kunt er niet omheen, dus van de nood een deugd gemaakt; het is een prima orriëntatiepunt. Vanaf dit punt de korste weg naar huis genomen, de wind trok goed aan en vooral op de brug kwam ik nauwelijks vooruit. Het begon net te regenen toen ik thuis kwam, ruim 15 km in 1:45 en op achter de laptop zit een tevreden mens!