Knal, het startschot valt en we schrikken ons een hoedje! Staan we nog gezellig in het startvak te kletsen als toch heel plotseling de start wordt gegeven. Het is vanmorgen heerlijk loop weer. De zon schijnt uitbundig maar er staat nog een frisse knisperende wind. Esther en ik doen mee aan de Drunense Duinenloop.
Voor diegene die hier niet bekend zijn, de Loonse en Drunense Duinen zijn een natuurgebied in Noord-Brabant. Het is ruim 3500 hectare groot en is sinds 2002 een Nationaal park. Het park is enerzijds grotendeels een afwisseling van droge zandverstuivingen en naaldbos, maar ook de uitgestrekte beekdalzone van de zandlei hoort erbij. Hier ligt met name het natuurgebied De Brand bij Udenhout, met zijn afwisseling van hakhoutbossen, natte weilanden en moerasruigtes. Het is totaal is meer dan 35 km² groot (bron Wikipedia), een mooie naam dus voor een loop door de gemeente Drunen, maar van de Duinen hebben wij vandaag niets gezien.
Voor het eerst lopen we samen een wedstrijd waar we van te voren hebben gezegd dat het NIET om de tijd zou gaan, het doel was lekker ontspannen en pijnvrij lopen. Vooral voor Esther die terugkomt van een aantal heel vervelende blessures is het kijken hoe het gaat en dan kan de 6 km waar wij ons voor hebben ingeschreven een heel eind zijn. Het leuke van zo ontspannen een wedstrijd lopen is dat je vreselijk veel ziet. Van vreselijke gordijnen tot een Laaf in iemands achtertuin, geweldig! Ondertussen blijft het zonnetje lekker schijnen en kan ik het niet nalaten te zeggen: "wat hebben we het toch slecht", heerlijk is het!
Tegen het einde van de loop zie ik een boog voor ons en vraag ik aan een medeloopster is daar de finish, 'ja' zegt ze. Het is dan ongeveer nog 400 m, sprintje? Esther zegt: 'gaan' en dus sprint ik de laatste 400m maar als vlak bij ben word ik naar rechts gestuurd, shit wat is dit? Blijkt dat we nog een blokje om moeten... en dus is die laatste 400m nog bijna een 1km en heb ik het op eind nog best zwaar. Maar het gevoel na de finish is goed en dat is onbetaalbaar!
