Eco-trail de Paris; wat vooraf ging

Nee, ik blog niet zoveel meer.

Er kwam een punt waarin ik vond dat weer een verslag van loopje en/of marathon niet veel meer zou toevoegen. In dit geval wil ik toch een uitzondering maken, want de ervaring van dit weekend wil ik graag bewaren.

De afgelopen jaren was ik ervan overtuigt dat een marathon echt het maximale was wat mijn lijf aankon. De pijn die ik voel(de) als ik bij de finish van een marathon kwam, in mijn knieën, bovenbenen en heupen waren voldoende indicatie om vast te houden aan deze overtuiging. Verder dan een marathon was een no-go! Laten we eerlijk zijn dat is absoluut geen ramp, er zijn nog altijd veel meer mensen die nooit een marathon lopen dan wel.

Maar sinds 18 maanden is er veel verandert in mijn sportieve leven. Want niet alleen loop ik nu hard, ik zwem 2x in de week en doe aan krachttraining. Het resultaat hiervan is ruim 12 kilo lichter ben maar dat ik ook een veel sterker lichaam heb. Op een één of andere manier grijpt dit allemaal goed in elkaar. Door het zwemmen heb ik mijn ademhaling beter onder controle, ik kan dieper in en uit ademen waardoor ik, als ik loop, mijn hartslag lager kan houden. Door de krachtsport, heb ik meer kracht in bovenlichaam, dat helpt bij het zwemmen en meer kracht in mijn benen waardoor ik gemakkelijker lange afstanden aan kan. Dit kwam voor het eerst tot uiting tijdens de marathon van Frankfurt waar ik een mooi PR liep van 4:21, dit gaf een enorme boost aan mijn zelfvertrouwen en het doel voor Berlijn (najaar 2015) werd sub 4:15. Jammer dit liep helaas anders dan gehoopt vanaf 30 km had ik last van kramp in mijn kuiten en over de laatste 12 km deed ik ruim 1 uur 40, finishen was het enige doel en resultaat dat ik meenam uit Berlijn. Wat ging er fout?
Te weinig gedronken? Te hard gelopen? Verkeerde startvak? Voorbereiding?

Ook als dingen niet zo lopen als je plant leer je ervan.
Je leest erover, vraagt raad aan mensen die er verstand van hebben en trekt hieruit hopelijk de lering naar de toekomst. Lopen (en zeker lange afstanden) blijft een energievraagstuk, vooraf en tijdens de race. Ik ben altijd nogal wars van supplementen, poeders en pilletjes maar heb me er toch wat meer in verdiept. Je vraagt immers nogal wat van je lichaam.
Dus inmiddels zorg ik er wat beter voor. Wat ik slik? Valt reuze mee hoor... Multivitamine voor sporters, ijzertabletje en magnesiumtablet (gewoon van het Kruidvat) en daarnaast wat eiwit, maar ook dit met mate. Ik gebruik een half schepje whey eiwit met kwark en vruchten en na een pittige trainingsdag in de avond micellar casein perfectie (2/3 scoop) met yoghurt en banaan. De eerste is een snelle eiwit en de tweede een langzame, die als het goed is gedurende de nacht zorgt voor spierherstel). Ik voel me er goed bij en het heeft mij vertrouwen gegeven in de langere afstanden. Daarnaast zegt de ijdeltuit in me dat ik nog nooit zo strak in mijn vel heb gezeten als nu.

Al dit omdat Esther vorig jaar met het idee kwam om dit jaar 50 km te gaan lopen in Parijs.
Een aantal jaar geleden liep ik hier met Esther haar eerste marathon en ik denk dat Parijs bij ons beiden wel een speciaal plekje heeft. Nee, niet nog een keer die marathon, die hebben we gedaan en hebben we mooie herinneringen aan, maar een nieuwe uitdaging dus; Eco-Trail de Paris.

dus moest er getraind worden:
In Limburg over heuvels (immers de Eco-Trail heeft maar liefst 1000 hoogtemeters) en door de modder, het is immers een trail. Wat volgde waren mooie en gezellige loopjes: BearTrail (39 km), Geldrop (30 km), Poort naar het Heuvelland (32 km), weblogloop bij Tiny (30 km), de urban trail in Eindhoven (28 km) en uiteraard ontelbare loopjes en rondjes in de omgeving van mijn huis. Mijn langste duurloop voor Parijs, was wel een hele speciale; op vrijdagmiddag van mijn werk in Den Bosch naar huis lopen (44 km), heel bijzonder om dat in je eentje te doen! Conclusie: ik heb een hekel aan modder en voor trailer ben ik niet in de weg gelegd, maaaar ik geniet van het "vrije" lopen, gewoon je rugzakje omdoen en lopen maar. Door het bos, door dorpjes/steden over bruggetjes, zandpaden, fietspaden, markten, etc. heerlijk!!

In de week voorafgaand aan Parijs nog een laatste loopje door het Amsterdamse bos met Jan en super massage bij Soepel aan de Start als ik er nu niet klaar voor ben....

Urban Trail Eindhoven

UrbanTrail Eindhoven
Geplaatst op 7 maart 2016 door op het blog van Esther
De eer van het eerste blog van dit jaar (ja sorry ik weet het, het jaar is alweer ruim 2 maanden oud) is voor Kitty. Gisteren liepen we een bijzonder verrassende citytrail, een route van Tony. We liepen al vaker routes van Tony en dat daar altijd heel veel modder in zat, was ons al duidelijk. Maar om 1 of andere reden, dachten wij gisteren door de stad te lopen. Zonder modder……Dat liep dus even wat anders dan gedacht :) Maar dat we samen weer genoten hebben, tijdens deze laatste lange duurloop richting Parijs, moge duidelijk zijn!

UrbanTrail Eindhoven

Laat ik als gastblogger maar met de deur in huis vallen.

Wat een bijzonder rondje hebben Esther en ik gisteren gelopen!

Het begon met mijn aversie tegen modder, modder en nog eens modder, geloof me, als we die eco-trail de Paris hebben gelopen, wil ik voorlopig alleen maar asfalt zien.

Maar Esther is slim genoeg om mij toch aan het trailen te krijgen en kwam op de proppen met een citytrail of (dat klinkt hipper) urbantrail in of all places Eindhoven…. Het idee van wat parken, half verharde paden, verharde fietspaden en misschien wat trapjes leek me wel wat, neem daarbij dat de afstand overzienbaar was (28km) en ik was om. Als symbolische allerlaatste lange duurloop voordat we naar Parijs gaan, besloten we deze samen te lopen en dus stonden we op zondagmiddag om 13:00 op de parkeerplaats van het zwembad de Tongelreep. GPS horloges aan, route opgezocht en go!

We waren nog geen kilometer onderweg of (jawel) modder, WTF? Zal vast toeval zijn… gelukkig kan ik hier omheen. Nadat ik een soort van slootje had gesprongen stond ik nog net met droge voeten aan de overkant. Uiteraard was Esther hier al doorheen gebaggerd op haar VFF’jes. Nog een kilometer later was er geen beginnen meer aan en moest ook ik eraan geloven, door de modder. Vloekend (sorry Es), had ik binnen 10 minuten volledig natte voeten, gadver! Rustig doorploeteren dus maar, ik zal jullie de details besparen maar in de eerste 10 km was er maar 1 km die we liepen onder de 7’/km en zo werd het easy loopje dat we voor ogen hadden toch nog pittig.

Ondertussen keken we onze ogen uit, waren we hier echt in Eindhoven? Esther woont in de buurt van Eindhoven en ik heb er 7 jaar gewoond, we kennen onze weg hier echt wel (not dus).

Af en toe zagen we wat herkenningspunten (die huizen herken ik, daar is de snelweg) waardoor we ongeveer wisten waar we waren.

Na 10 km kwamen we wat meer in het stadsgebied en de parken en kon het tempo wat omhoog, maar ook hier bleven we ons verbazen over de gevonden paadjes en weggetjes. Zodat ik na 13 km spontaan uitriep: “verrek hier heb ik gewoond (..)”, ik had het totaal niet herkend.

Pauze bij de VitamineStore Eindhoven

15 km, mentaal dus over de helft (het schoot niet echt op en de benen hadden een heel andere mening dan ik) liepen we via de Grote Berg de winkelstraat in. Tussen het winkelend publiek vielen we (ahum) enigszins op. Bemodderd liepen we langs de VitaminStore van Toine (hardlooptrainer Esther) en Ellen, waar we natuurlijk even gedag moesten zeggen. En wat werden we hartelijk ontvangen! We ploften neer en werden voorzien van een heerlijke smoothie van biet, kers, jus d’organge en kokoswater (hopelijk heb ik het goed onthouden), bananencake en lactose vrije chocolade, wat zaten we lekker!

Wie A zegt moet B zeggen, toch?! Door voor de laatste 14 km, verder door de stad, dwars door het station en over het TUE terrein, waar Esther de weg goed kent en de Karpendonkse Plassen, maar ook hier werden we weer verrast met paadjes en doorsteekjes die we niet kenden. Na 20 km gingen we weer over het spoor en waren we voor mijn gevoel op de terugweg, de benen voelde de tweede helft beduidende beter dan het eerste stuk. Geheel onverwacht mochten we weer door een ondergelopen weiland baggeren gevolgd door single trails om uit te komen op (hee hier heb ik in de buurt gewoond) de Tongelresestraat. Feest der herkenning voor mij, hier woonde ik tijdens mijn studententijd. De AH waar ik de boodschappen deed… verrek lag hier al die tijd een park??

We naderen wederom de binnenstad Stratumseind, langs het van Abbemuseum, het Anne Frankplantsoen en vervolgens volgen we de Dommel en komen we weer uit op het gebied rond Tongelreep en eindigt deze loop zoals deze begon: in de modder!

Als we bijna op de parkeerplaats zijn staat er ruim 28 km op Garmin, nog even overleggen we of we er 2 kilometer aan vast knopen zodat er 30 op de teller staat. Samen besluiten we dat dit niet nodig is. Er hadden nog 2 of 10 km (of hopelijk 22km) bij gekund, dat maakt weinig uit, de reis naar Parijs sluiten we af met een goed gevoel!

NB dit rondje wil ik in de zomer echt nog een keer lopen maar dan ’s morgens (heel) vroeg, als het hopelijk wat droger is, maar belangrijker, dit lijkt me geweldig in een stad die wakker wordt!

Kitty, hartelijk dank voor jouw blog-bijdrage!

En dan nu: nog een paar dagen werken, een paar traininkjes uitsjokken en dan de tassen pakken en op naar Parijs! Ongelooflijk veel zin in!!

D day

-zoals gepubliceerd op www.stoerevrouwensporten.nl op 21-1-2015-

Het is een rare woensdag..
Woensdag is mijn parttime dag, ik ben dus vrij. Normaal gebruik ik de morgen om te sporten en de middag om mijn huishouden wat aan kant te krijgen. Maar vandaag is het nét allemaal “iets” anders. Ik weet dat ik een afspraak heb om 4 uur ’s middags bij de gynaecoloog heb, om de uitslag van mijn biopten te bespreken.

En dat maakt het nét een andere woensdag dan de anderen.

Nee niet aan toegeven… gewoon een woensdag als alle anderen. Dus ’s morgens om 6 uur de wekker gaat, eruit want er moet om 7 uur gezwommen worden. Soepel gaat het niet, de hond doet vervelend en ik loop alweer 10 minuten achter op mijn, normaal best strakke, schema.

7:10 lig ik in het zwembad en heb ik een heerlijke zwemtraining, ik geniet.

Na het zwemmen, rij ik altijd langs de bakker voor verse broodjes en terwijl ik wil pinnen, weet ik ineens mijn pincode niet meer…. Wtf??? (heb pincode pas een jaar of 7)
Naar huis, portemonnee gehaald en dump ik het kleingeld uit mijn portemonnee ergens tussen de autostoelen… gvd!

8:45 Uiteindelijk thuis, koffie, verse broodjes *hammmmm, zen momentje*

O ja er moet nog gelopen worden, wisselduurloop wat ik eigenlijk het liefst doe, dus 5x (4 min dl1, 4 min dl2, 4 min dl3) ik mag aan de bak. Ondertussen vertoon ik uitstel- en schransgedrag. Ik scharrel door mijn keuken op zoek naar eten, eierkoek, nootjes, speculaasje(s). Via twitter krijg ik een ‘schop onder mijn kont’ en tegen een uur of 10:30 vertrek ik naar buiten.
Een goed uur later kom ik verfrist weer binnen, ging super, zie je wel!

12:00 Eerst hondje maar weer uitlaten.

Laatste sportieve uitbarsting van vandaag nog 30 minuten core/ab werk en dan ineens gaat de tijd hard. Ik werk de oefeningen af en een late lunch en ineens is het 14:30 uur!!
Nu snel onder de douche, wat make up op en op weg naar het ziekenhuis.

Een lang verhaal kort te maken?!
In de biopten zijn GEEN kankercellen aangetroffen! HIEPERDEPIEP HOERA!! Maar de uitslag is wel cin 3 (ernstige dysplasie) en de arts wil deze onrustige cellen verwijderen (ik ook, kan het morgen?). Omdat het er niet zo netjes uitziet wil hij wat meer weefsel wegnemen dan gebruikelijk en gaat deze ingreep dus onder algehele narcose plaatsvinden op 28 januari.
Ironisch genoeg de verjaardag van mijn zoon, ik lig dus exact 15 jaar na zijn geboorte weer in het ziekenhuis. Maar hopelijk is dat het, dan kunnen we herstellen en weer met volle kracht vooruit! Nog 3 weken volop trainen, zodat ik fit het ziekenhuis uit ga…

*nog 93 dagen to go naar de Rotterdam marathon*

Rijsttaart

Bijna een jaar geleden kreeg ik van Gonda het recept voor rijsttaart.
Ik maakte het een keer, maar het raakte een beetje in de vergetelheid, totdat ik een nieuwe keukenmachine kocht en op zoek ging naar een recept om het een keer uit te proberen.

Je raadt al waar ik op terecht kwam, juist! Rijsttaart.
Omdat het geweldig loopvoer is en zowel warm als koud te eten deel ik het hier met jullie.
(al zijn alle credits natuurlijk voor Gonda!)

Ingrediënten:
* 150 gram dessertrijst
* 750 ml (volle) melk
* 250 gram kristalsuiker
* 2 zakjes vanille suiker
* 3 eieren (m)
* 40 gram bloem
* 70 gram boter

*edit, laatste keer gemaakt met 50 gram suiker minder en 1 zakje vanillesuiker extra dat ik heb toegevoegd aan het eiwit. Smaakte prima*

Bereidingswijze

1. Kook de melk, de rijst, de helft van de kristalsuiker en de vanillesuiker alsof je rijstpap maakt, plusminus 20 minuten koken. Laat de pap daarna afkoelen. (Ik zet de pan in koud water en roer regelmatig om)

2. Klop de eierdooiers en de rest van de suiker op en voeg er de lauwe gesmolten boter bij

3. Meng de bloem eronder in dit ei/botermengsel

4. Meng het ei/boter/bloem-mengsel onder het de ondertussen afgekoelde rijstpap

5. Klop het eiwit stijf en schep dat als laatste door dit mengsel

6. Giet alles in een beboterde springvorm en laat 30 min in de oven bakken op 180 °C

Laten afkoelen en (eventueel) met poedersuiker bestrooien bij het opdienen.
Lekker met vers fruit zoals aardbeien, blauwe bessen, frambozen, banaan, kiwi....

EET SMAKELIJK!

Hope for the best and prepare for the worst

- zoals gepubliceerd op www.stoerevrouwensporten.nl op 7-1-2014

In dagen die zaten tussen het telefoontje van de huisarts met de pap 4 uitslag en het bezoek aan de gynaecoloog, krijg ik de zaken wat beter op mijn netvlies.

De uitslag van het uitstrijkje, zegt eigenlijk dat ik een voorstadium heb van baarmoederhalskanker en dat als ik dus niets doe er een grote kans is dat mijn lijf kanker ontwikkelt. Tijd dus om niet mijn kop in het zand te steken maar in actie te komen en ervoor te zorgen dat het niet zover komt.

Ondertussen informeer ik mijn collega’s (dikke zoen voor jullie lieve woorden en begrip) en lees ik (teveel) op het internet. Goede informatieve sites maar ook sites waarvan ik me afvraag wat basis is voor wat daar beweert wordt. Raar toch dat je dan binnen no time een soort expert wordt in pap en cin uitslagen, lis-excisie, e.d. allemaal zaken waarvan ik eigenlijk dus niets wil weten, maar waarvan niet weten de “kop in het zand” modus activeert. Ik ben oprecht blij dat de jonge meiden die nu opgroeien dit waarschijnlijk dus niet meer hoeven mee te maken. Zij worden hier tegen ingeënt, ideaal! Want het is dus een virus, niets meer maar ook niets minder… gewoon familie van het virus dat wratten veroorzaakt! (bron wikipedia)

Moeilijker heb ik het met de reactie dat ik misschien maar even moet stoppen sporten, want al dat gesport kan nooit goed zijn…

Even wat kleine statistische feitjes
Het virus dat het veroorzaakt heeft HPV
8 op de 10 raakt ooit besmet met HPV meestal door seks en een condoom helpt niet.
meestal ruimt het lichaam het virus zelf op maar soms lukt het niet en kan het virus cellen in het lichaam veranderen.
Als er niet ingegrepen wordt kan er baarmoederhals kanker ontstaan
5:100 vrouwen heeft een afwijkend uitstrijkje (variërend van pap 2 tot pap 5)
Rose heeft op deze site maandelijks 30.000 tot 35.000 unieke pageviews
dit betekent dus 1.750 vrouwen met een afwijkend uitstrijkje!

Helaas ben ik geen onbekende bij de afdeling gynaecologie na 4x ivf/icsi weet ik ongeveer wel wat me daar te wachten staat en hoe mijn lijf daarop reageert en hou ik stilletjes mijn hart vast.

En dus meld ik me afgelopen dinsdag bij de afdeling gynaecologie van het Amphia Ziekenhuis in Breda, gevestigd in (jawel) de kelder voor een colposcopie (het nemen van een biopt uit de baarmoeder hals) en krijg ik eerst een gesprekje met de oncologie (!) verpleegkundige (why?) die me vragen stelt waarvan ik denk, staan die niet in het dossier? (lengte, gewicht of ik kinderen heb, seksueel actief ben, etc) maar goed later herhaalt de arts exact dezelfde vragen.
De arts blijkt een sympathieke man (godzijdank), ik ben dan ook de eerste die aan hem vraagt of ik zaterdag een halve marathon mag lopen… “ehhh ja als je denkt dat je dat kan”. Ik leg hem uit dat dat mijn basis is en dat ik die gebruik om uit te bouwen naar Rotterdam in April en de OD icon Amsterdam in juni, is hij enthousiast!
Gelukkig geen arts die me voor gek verklaart!

Over het onderzoek kan ik kort zijn, auw en een bloederige bedoeling (sorry).
Overigens meelezende heren, ben ik altijd verbaasd dat jullie zonder met de ogen te knipperen naar “Dexter" of "chainsaw massacare” kunnen kijken maar zodra er een (nog in het folie gewikkeld) tampon ergens ligt er spontaan van gruwen en met een grote boog omheen lopen…
Ben uiteraard blij als het erop zit en krijg van de verpleegkundige een spontaan compliment over mijn keuze voor gedegen ondergoed… (tja dames stringetjes zijn niet niet handig na zo’n onderzoek), de rest van de dag kruip ik op de bank en verloopt bloederig en met flinke buikkrampen.

Vandaag na een goede nacht slaap voelt het spontaan alweer een stuk beter en durf ik even weer te denken aan een spontaan loopje, maar dat is toch echt te vroeg, lijf fluit me terug nadat ik boodschappen heb gedaan (overigens geen aanrader op 24 december ;-)). Voor de mensen van de details; de arts heeft 2 biopten genomen en over 2,5 week weet ik de uitslag (tja in het laboratorium vieren ze ook de feestdagen)

Dank voor alle hartverwarmende reacties op mijn eerste blog en ik wens iedereen hele fijne feestdagen toe!
(het wordt wederom vervolgd)

Mijn blog zoals gepubliceerd op www.stoerevrouwensporten.nl op 24-12-2014

Life is what happens to you while you're making other plans….

Mijn startscherm op mijn mobiele telefoon vermeld iedere dag nadrukkelijk hoeveel dagen, uren, minuten tot de 3 grote evenementen die ik gepland heb voor 2015.
Rotterdam Marathon in april, triatlon (olympische distance) in juni en de Berlijn marathon in september.

Trainingen gaan voorspoedig, ik zwem, loop hard, doe core stability op dit moment goed voor 9-9,5 uur per week (ik weet het, ik ben fanatiek) en geniet ervan. Ik verwonder me over wat ik allemaal kan.

Het dichtst dat ik de afgelopen jaren bij de dokter ben geweest was voor een doktersverklaring die ik nodig had om de marathon van Parijs te lopen.

Tegelijk met mijn 45e verjaardag kreeg ik de uitnodiging om me bij de dokter melden voor het 5 jaarlijkse uitstrijkje ( O joepie), dit stelde ik natuurlijk uit en nog een keer uit, totdat ik de herinnering ontving waarop ik bedacht dat ik toch nog wat kleinere zaken te bespreken had en ik dit mooi kon combineren.
Dat was nog geen twee weken geleden.
Vandaag was de huisarts zo vriendelijk mij te bellen om me te vertellen dat de uitslag anders was dan gehoopt, namelijk PAP 4.

Life is what happens to you while you're making other plans

PAP 4…. dat is niet goed!
(maar het kan natuurlijk nog slechter)
Hoe kan dat nou… ik probeer zo gezond te leven, eet gezond, beweeg voldoende, let op mijn slaap, gewicht...
Naast de verwarring over mijn persoonlijk leven, komt dan ook de verwarring wat betekent dit voor het sporten?

Sporten is mijn uitlaatklep, mijn ding, waarvan ik gelukkig word, mijn vrijheid!
en alle plannen, hoe moet dat nu?

Ondertussen word ik door een vriend geplaagd over twitter en ik app hem terug: “nu even niet, ik heb net k*t nieuws gehad”, hij voelt aan dat het niet goed zit en vraagt natuurlijk wat er aan de hand is. Op dat moment komen ineens die verdomde tranen, ik baal ervan maar laat het maar even gaan als ik uit ben gejankt app ik hem terug en leg hem uit wat er aan de hand is. Hij reageert superlief!
Eerst maar even trainen tenslotte is mijn lijf is tenslotte niet anders dan een paar uur geleden. Op het programma staat een viaducttraining; 400m tempo omhoog (1:59), naar beneden dribbelen, 200m omhoog (0:57) en naar beneden dribbelen en dat 8x. Nee, gemakkelijk gaat het me niet af, wind tegen en ik heb het koud, maar ik voltooi de training… zie je wel!

Life is what happens to you while you're making other plans

Lang leve google? Of juist niet, ik word blij en niet blij met wat ik op het internet lees. Mijn survival modus gaat in en ik kruip in de telefoon, nee geen patiënt modus, schouders eronder en ik ga het ziekenhuis bellen mijn favoriete afdeling: gynaecologie. Ik leg de situatie uit en vraag om een afspraak. Geen probleem mevrouw 14 januari….
fuck, fuck NEEE dat is nog 4 weken!
De lieve assistente hoort mijn ongerustheid en zegt ik bel je zo terug, ik ga op zoek naar een gaatje. 5 Minuten later belt ze terug, 23 december kun je terecht!! (hulde Annemarie van het Amphia Ziekenhuis). Ik hang op en dan komen toch weer die verdomde tranen, nee, nee, nee, ik wil nog een paar mensen inlichten. Na een uurtje ben ik rustiger en begin te begrijpen wat er aan de hand is en wat me waarschijnlijk te wachten staat.

Om 16 uur zit ik bij mijn huisarts, die zich verbaast over mijn houding, ik ben nuchter, het is nu eenmaal zoals het is… laten we hopen dat het allemaal meevalt en dat het over een paar weken allemaal achter de rug is!

life is what happens to you while you're making other plans

’s Avonds krijg ik mijn gevoel voor humor terug en vraag aan Jan, die schema met oefeningen maakt, of ik mijn gewichtjes niet mee kan nemen naar de gynaecoloog?! Ik kan immers best mijn armspieren en borstspieren trainen als ik daar toch maar lig, moet kunnen toch? Aan Esther mijn (hardloop)vriendin vraag ik of ze bereid is om de 3de kerstdagloop (we gaan voor een halve marathon) heel rustig met mij lopen en leg haar de situatie uit en weer een lieve reactie: natuurlijk!
Tegen alle verwachting in slaap ik die nacht als een roos, zo moe van de emotionele achtbaan!

life is what happens to you while you're making other plans

24 uur geleden….

NB
voor de goede orde:
Ik focus me in deze blog op de gevolgen van wat me overkomt voor het sporten. Het privé aspect hiervan voor mijn familie laat ik hier buiten, we zijn tenslotte een sportblog!

De uitvoering...

Een week geleden stond ik aan het begin van de marathon, niet geheel zeker of ik er klaar voor was en of ik dit überhaupt wel kon. Ik stond die dag achterlijk vroeg op om met de trein naar Rotterdam af te reizen, uit voorzorg toch maar een trein eerder genomen (je zou op zo'n dag maar eens vertraging hebben) waarna ik als één van eerste in de grote kleedruimte arriveerde. Het weer waarover ik me de voorgaande week zo druk had gemaakt was (nog) aangenaam en koel. Ik kon zelfs genieten van wat motregen. Ik hoefde niet lang te wachten voordat ik bekenden zie en niet lang daarna arriveren John en Ans samen met Anne. Het doel van Ans en mijzelf was meelopen met de pacers van 4:30 en kijken hoever we zouden komen.

Net als vorig jaar was er een "tweetup" (wat een vreselijk woord vind ik dat) oftewel een ontmoeting met bekenden van twitter en bloggers. Ronald, Pascal en Cis, Marco, Jolanda, Bjorn, Ruud, Erik (Petra was al naar het startvak), Richard, Ruben (hebben we elkaar nog geen handje gegeven) en heel speciaal Tiny en Sjan waren er!
Tiny drukte me nog op het hart: 'rustig aan je kan het!'
En dan gaan we op weg naar het startvak waar Lee 'zijn ding doet' 'You'll never walk alone'... right, maar je moet het wel zelf doen! En we zijn op weg.

Een week geleden, had het startschot geklonken en liep ik niet achter de geplande pacers aan maar hadden we ons eigen peletonnetje bestaande uit Marco en John als pacers, waarachter Ans, Anne, Erik en ik ons best deden bij te blijven.
Over de Erasmusbrug, wat blijft dat een mooi moment! Dan begint de lange weg.


Waar en hoe weet ik niet precies meer maar ons peletonnetje viel uit elkaar.
Erik besloot tempo te gaan maken, Ans had het zwaar en kreeg haar ademhaling niet goed onder controle en liet samen met John het tempo dalen. Weer wat verder besloot ook Marco te versnellen en zo bleven Anne en ik over.
Voor Anne was het haar eerste marathon, maar ze liep sterk en soepel, dat ging wel goedkomen!
Inmiddels was de zon er goed doorheen gekomen en werd het steeds warmer.

Een week geleden liep ik samen met Anne door een steeds warmer wordend Rotterdam. De pacers van 4:30 komen ons voorbij bij 22 km en zowel Anne als ik kunnen aansluiten. Al merk ik wel dat bij oplopende temperaturen dat het zwaar is. John komt ons voorbij rennen en zegt dat Ans is uitgestapt. Ik kan het niet geloven... we lopen achter de pacers en bij 24 kilometer loop ik bijna Tiny voorbij, hij moedigt mij aan bij de pacers te blijven. Voor de tweede keer over de Erasmus brug, denkend aan Ans roep ik kei-hard 'kut-brug!' (voor details verwijs ik naar mijn verslag van vorig jaar ;-)). Net over de Erasmusbrug inmiddels 26 km onderweg, gooien de pacers er een kilometer 6:01 uit, hooo dit is op dit moment veel te snel voor mij.

Een week geleden besloot ik na 26 km de pacers te laten gaan en mijn eigen tempo te gaan lopen. Anne kan lekker doorlopen met de pacers en ik moet mijn eigen tempo zien te vinden.. Tot mijn verbazing loop ik hier Erik weer tegen het lijf als gevolg van een pitstop, maar ook hij gaat weer verder.Langs de kant staan dan opeens Jaco en Jacqueline, leuk dit had ik niet verwacht! Net wat ik nodig had op dit voor mij zware stuk van de race.

Een week geleden, moest ik alleen verder... alleen mijn bubbel zijn te vinden voor de laatste 15 kilometer, het beroemde rondje 'Kralingse Bos' waaraan geen einde lijkt te komen.Gelukkig rond 30 kilometer Michiel en Janine, met een geweldig spandoek... Thanks, jullie weten niet half hoe ik mij hierdoor gesteund voelde.

Inmiddels is de temperatuur ruim boven de 20 graden en ik zie dingen langs de kant die ik niet graag zie.

Een week geleden merkte ik dat ik mensen ging inhalen, ja, je leest het goed, deze slak was bezig met het inhalen van een hele hoop mensen. Veel lopers voor wie de warmte, afstand en tempo toch teveel werd en terwijl veel lopers om mij heen wandelen, loop ik nog steeds hard (ook al is het tempo er bij mij ook behoorlijk uit). Wel loop ik even bij alle drinkposten eventjes om op mijn gemak een bekertje water te drinken.
Bij het verlaten van het rondje "Kralingse Bos" hoor ik ineens: 'wat kijk je boos, je mag wel lachen hoor", ik kijk om me heen en herken in een flits Martine. Sorry Martine, had je echt niet gezien!


Een week geleden begon ik aan het laatste deel van mijn tweede marathon, ik wist dat ik het ging halen, maar vond het steeds zwaar. De gedroomde 4:30 ging ik niet halen, maar wat zou mijn eindtijd worden? Onderweg Tiny en meerdere malen Jolanda gezien maar ik weet echt niet meer waar... Bjorn maakt nog een foto van mij op 41 km, sorry Bjorn ik heb je echt niet gezien!
Dan draai ik de Coolsingel op, ik hoor weer You'll never walk alone en ik schiet vol... (of all moments). Gelukkig komt direct daarna "Don't stop me now" van Queen en krijg ik vleugeltjes!
Ik zie Cis nog staan... ik zwaai en kom echt juichend over de finish!!

Een week geleden heb ik de marathon gelopen, ik deed het in 4:38 en daar ben ik fucking trots op! Bijna nog blijer was ik met mijn gemiddelde hartslag 156! Joepie!!

Een week geleden gaf ik Aboetaleb een weer een hand (we worden zo langzamerhand bekenden van elkaar) en liep ik door het finish gebied, kreeg mijn medaille en stompelde naar de verkleedgelegenheid waar ik John, Richard, Jacq en Jaco weer ontmoette. John vertelde dat Ans weer was gaan lopen.. WTF? Wat een karakter!! Ans finisht net boven de 5 uur! Hulde!!


Een week geleden wisten we nog niet wat er zou gebeuren in Boston...