D day

-zoals gepubliceerd op www.stoerevrouwensporten.nl op 21-1-2015-

Het is een rare woensdag..
Woensdag is mijn parttime dag, ik ben dus vrij. Normaal gebruik ik de morgen om te sporten en de middag om mijn huishouden wat aan kant te krijgen. Maar vandaag is het nét allemaal “iets” anders. Ik weet dat ik een afspraak heb om 4 uur ’s middags bij de gynaecoloog heb, om de uitslag van mijn biopten te bespreken.

En dat maakt het nét een andere woensdag dan de anderen.

Nee niet aan toegeven… gewoon een woensdag als alle anderen. Dus ’s morgens om 6 uur de wekker gaat, eruit want er moet om 7 uur gezwommen worden. Soepel gaat het niet, de hond doet vervelend en ik loop alweer 10 minuten achter op mijn, normaal best strakke, schema.

7:10 lig ik in het zwembad en heb ik een heerlijke zwemtraining, ik geniet.

Na het zwemmen, rij ik altijd langs de bakker voor verse broodjes en terwijl ik wil pinnen, weet ik ineens mijn pincode niet meer…. Wtf??? (heb pincode pas een jaar of 7)
Naar huis, portemonnee gehaald en dump ik het kleingeld uit mijn portemonnee ergens tussen de autostoelen… gvd!

8:45 Uiteindelijk thuis, koffie, verse broodjes *hammmmm, zen momentje*

O ja er moet nog gelopen worden, wisselduurloop wat ik eigenlijk het liefst doe, dus 5x (4 min dl1, 4 min dl2, 4 min dl3) ik mag aan de bak. Ondertussen vertoon ik uitstel- en schransgedrag. Ik scharrel door mijn keuken op zoek naar eten, eierkoek, nootjes, speculaasje(s). Via twitter krijg ik een ‘schop onder mijn kont’ en tegen een uur of 10:30 vertrek ik naar buiten.
Een goed uur later kom ik verfrist weer binnen, ging super, zie je wel!

12:00 Eerst hondje maar weer uitlaten.

Laatste sportieve uitbarsting van vandaag nog 30 minuten core/ab werk en dan ineens gaat de tijd hard. Ik werk de oefeningen af en een late lunch en ineens is het 14:30 uur!!
Nu snel onder de douche, wat make up op en op weg naar het ziekenhuis.

Een lang verhaal kort te maken?!
In de biopten zijn GEEN kankercellen aangetroffen! HIEPERDEPIEP HOERA!! Maar de uitslag is wel cin 3 (ernstige dysplasie) en de arts wil deze onrustige cellen verwijderen (ik ook, kan het morgen?). Omdat het er niet zo netjes uitziet wil hij wat meer weefsel wegnemen dan gebruikelijk en gaat deze ingreep dus onder algehele narcose plaatsvinden op 28 januari.
Ironisch genoeg de verjaardag van mijn zoon, ik lig dus exact 15 jaar na zijn geboorte weer in het ziekenhuis. Maar hopelijk is dat het, dan kunnen we herstellen en weer met volle kracht vooruit! Nog 3 weken volop trainen, zodat ik fit het ziekenhuis uit ga…

*nog 93 dagen to go naar de Rotterdam marathon*

Rijsttaart

Bijna een jaar geleden kreeg ik van Gonda het recept voor rijsttaart.
Ik maakte het een keer, maar het raakte een beetje in de vergetelheid, totdat ik een nieuwe keukenmachine kocht en op zoek ging naar een recept om het een keer uit te proberen.

Je raadt al waar ik op terecht kwam, juist! Rijsttaart.
Omdat het geweldig loopvoer is en zowel warm als koud te eten deel ik het hier met jullie.
(al zijn alle credits natuurlijk voor Gonda!)

Ingrediënten:
* 150 gram dessertrijst
* 750 ml (volle) melk
* 250 gram kristalsuiker
* 2 zakjes vanille suiker
* 3 eieren (m)
* 40 gram bloem
* 70 gram boter

*edit, laatste keer gemaakt met 50 gram suiker minder en 1 zakje vanillesuiker extra dat ik heb toegevoegd aan het eiwit. Smaakte prima*

Bereidingswijze

1. Kook de melk, de rijst, de helft van de kristalsuiker en de vanillesuiker alsof je rijstpap maakt, plusminus 20 minuten koken. Laat de pap daarna afkoelen. (Ik zet de pan in koud water en roer regelmatig om)

2. Klop de eierdooiers en de rest van de suiker op en voeg er de lauwe gesmolten boter bij

3. Meng de bloem eronder in dit ei/botermengsel

4. Meng het ei/boter/bloem-mengsel onder het de ondertussen afgekoelde rijstpap

5. Klop het eiwit stijf en schep dat als laatste door dit mengsel

6. Giet alles in een beboterde springvorm en laat 30 min in de oven bakken op 180 °C

Laten afkoelen en (eventueel) met poedersuiker bestrooien bij het opdienen.
Lekker met vers fruit zoals aardbeien, blauwe bessen, frambozen, banaan, kiwi....

EET SMAKELIJK!

Hope for the best and prepare for the worst

- zoals gepubliceerd op www.stoerevrouwensporten.nl op 7-1-2014

In dagen die zaten tussen het telefoontje van de huisarts met de pap 4 uitslag en het bezoek aan de gynaecoloog, krijg ik de zaken wat beter op mijn netvlies.

De uitslag van het uitstrijkje, zegt eigenlijk dat ik een voorstadium heb van baarmoederhalskanker en dat als ik dus niets doe er een grote kans is dat mijn lijf kanker ontwikkelt. Tijd dus om niet mijn kop in het zand te steken maar in actie te komen en ervoor te zorgen dat het niet zover komt.

Ondertussen informeer ik mijn collega’s (dikke zoen voor jullie lieve woorden en begrip) en lees ik (teveel) op het internet. Goede informatieve sites maar ook sites waarvan ik me afvraag wat basis is voor wat daar beweert wordt. Raar toch dat je dan binnen no time een soort expert wordt in pap en cin uitslagen, lis-excisie, e.d. allemaal zaken waarvan ik eigenlijk dus niets wil weten, maar waarvan niet weten de “kop in het zand” modus activeert. Ik ben oprecht blij dat de jonge meiden die nu opgroeien dit waarschijnlijk dus niet meer hoeven mee te maken. Zij worden hier tegen ingeënt, ideaal! Want het is dus een virus, niets meer maar ook niets minder… gewoon familie van het virus dat wratten veroorzaakt! (bron wikipedia)

Moeilijker heb ik het met de reactie dat ik misschien maar even moet stoppen sporten, want al dat gesport kan nooit goed zijn…

Even wat kleine statistische feitjes
Het virus dat het veroorzaakt heeft HPV
8 op de 10 raakt ooit besmet met HPV meestal door seks en een condoom helpt niet.
meestal ruimt het lichaam het virus zelf op maar soms lukt het niet en kan het virus cellen in het lichaam veranderen.
Als er niet ingegrepen wordt kan er baarmoederhals kanker ontstaan
5:100 vrouwen heeft een afwijkend uitstrijkje (variërend van pap 2 tot pap 5)
Rose heeft op deze site maandelijks 30.000 tot 35.000 unieke pageviews
dit betekent dus 1.750 vrouwen met een afwijkend uitstrijkje!

Helaas ben ik geen onbekende bij de afdeling gynaecologie na 4x ivf/icsi weet ik ongeveer wel wat me daar te wachten staat en hoe mijn lijf daarop reageert en hou ik stilletjes mijn hart vast.

En dus meld ik me afgelopen dinsdag bij de afdeling gynaecologie van het Amphia Ziekenhuis in Breda, gevestigd in (jawel) de kelder voor een colposcopie (het nemen van een biopt uit de baarmoeder hals) en krijg ik eerst een gesprekje met de oncologie (!) verpleegkundige (why?) die me vragen stelt waarvan ik denk, staan die niet in het dossier? (lengte, gewicht of ik kinderen heb, seksueel actief ben, etc) maar goed later herhaalt de arts exact dezelfde vragen.
De arts blijkt een sympathieke man (godzijdank), ik ben dan ook de eerste die aan hem vraagt of ik zaterdag een halve marathon mag lopen… “ehhh ja als je denkt dat je dat kan”. Ik leg hem uit dat dat mijn basis is en dat ik die gebruik om uit te bouwen naar Rotterdam in April en de OD icon Amsterdam in juni, is hij enthousiast!
Gelukkig geen arts die me voor gek verklaart!

Over het onderzoek kan ik kort zijn, auw en een bloederige bedoeling (sorry).
Overigens meelezende heren, ben ik altijd verbaasd dat jullie zonder met de ogen te knipperen naar “Dexter" of "chainsaw massacare” kunnen kijken maar zodra er een (nog in het folie gewikkeld) tampon ergens ligt er spontaan van gruwen en met een grote boog omheen lopen…
Ben uiteraard blij als het erop zit en krijg van de verpleegkundige een spontaan compliment over mijn keuze voor gedegen ondergoed… (tja dames stringetjes zijn niet niet handig na zo’n onderzoek), de rest van de dag kruip ik op de bank en verloopt bloederig en met flinke buikkrampen.

Vandaag na een goede nacht slaap voelt het spontaan alweer een stuk beter en durf ik even weer te denken aan een spontaan loopje, maar dat is toch echt te vroeg, lijf fluit me terug nadat ik boodschappen heb gedaan (overigens geen aanrader op 24 december ;-)). Voor de mensen van de details; de arts heeft 2 biopten genomen en over 2,5 week weet ik de uitslag (tja in het laboratorium vieren ze ook de feestdagen)

Dank voor alle hartverwarmende reacties op mijn eerste blog en ik wens iedereen hele fijne feestdagen toe!
(het wordt wederom vervolgd)

Mijn blog zoals gepubliceerd op www.stoerevrouwensporten.nl op 24-12-2014

Life is what happens to you while you're making other plans….

Mijn startscherm op mijn mobiele telefoon vermeld iedere dag nadrukkelijk hoeveel dagen, uren, minuten tot de 3 grote evenementen die ik gepland heb voor 2015.
Rotterdam Marathon in april, triatlon (olympische distance) in juni en de Berlijn marathon in september.

Trainingen gaan voorspoedig, ik zwem, loop hard, doe core stability op dit moment goed voor 9-9,5 uur per week (ik weet het, ik ben fanatiek) en geniet ervan. Ik verwonder me over wat ik allemaal kan.

Het dichtst dat ik de afgelopen jaren bij de dokter ben geweest was voor een doktersverklaring die ik nodig had om de marathon van Parijs te lopen.

Tegelijk met mijn 45e verjaardag kreeg ik de uitnodiging om me bij de dokter melden voor het 5 jaarlijkse uitstrijkje ( O joepie), dit stelde ik natuurlijk uit en nog een keer uit, totdat ik de herinnering ontving waarop ik bedacht dat ik toch nog wat kleinere zaken te bespreken had en ik dit mooi kon combineren.
Dat was nog geen twee weken geleden.
Vandaag was de huisarts zo vriendelijk mij te bellen om me te vertellen dat de uitslag anders was dan gehoopt, namelijk PAP 4.

Life is what happens to you while you're making other plans

PAP 4…. dat is niet goed!
(maar het kan natuurlijk nog slechter)
Hoe kan dat nou… ik probeer zo gezond te leven, eet gezond, beweeg voldoende, let op mijn slaap, gewicht...
Naast de verwarring over mijn persoonlijk leven, komt dan ook de verwarring wat betekent dit voor het sporten?

Sporten is mijn uitlaatklep, mijn ding, waarvan ik gelukkig word, mijn vrijheid!
en alle plannen, hoe moet dat nu?

Ondertussen word ik door een vriend geplaagd over twitter en ik app hem terug: “nu even niet, ik heb net k*t nieuws gehad”, hij voelt aan dat het niet goed zit en vraagt natuurlijk wat er aan de hand is. Op dat moment komen ineens die verdomde tranen, ik baal ervan maar laat het maar even gaan als ik uit ben gejankt app ik hem terug en leg hem uit wat er aan de hand is. Hij reageert superlief!
Eerst maar even trainen tenslotte is mijn lijf is tenslotte niet anders dan een paar uur geleden. Op het programma staat een viaducttraining; 400m tempo omhoog (1:59), naar beneden dribbelen, 200m omhoog (0:57) en naar beneden dribbelen en dat 8x. Nee, gemakkelijk gaat het me niet af, wind tegen en ik heb het koud, maar ik voltooi de training… zie je wel!

Life is what happens to you while you're making other plans

Lang leve google? Of juist niet, ik word blij en niet blij met wat ik op het internet lees. Mijn survival modus gaat in en ik kruip in de telefoon, nee geen patiënt modus, schouders eronder en ik ga het ziekenhuis bellen mijn favoriete afdeling: gynaecologie. Ik leg de situatie uit en vraag om een afspraak. Geen probleem mevrouw 14 januari….
fuck, fuck NEEE dat is nog 4 weken!
De lieve assistente hoort mijn ongerustheid en zegt ik bel je zo terug, ik ga op zoek naar een gaatje. 5 Minuten later belt ze terug, 23 december kun je terecht!! (hulde Annemarie van het Amphia Ziekenhuis). Ik hang op en dan komen toch weer die verdomde tranen, nee, nee, nee, ik wil nog een paar mensen inlichten. Na een uurtje ben ik rustiger en begin te begrijpen wat er aan de hand is en wat me waarschijnlijk te wachten staat.

Om 16 uur zit ik bij mijn huisarts, die zich verbaast over mijn houding, ik ben nuchter, het is nu eenmaal zoals het is… laten we hopen dat het allemaal meevalt en dat het over een paar weken allemaal achter de rug is!

life is what happens to you while you're making other plans

’s Avonds krijg ik mijn gevoel voor humor terug en vraag aan Jan, die schema met oefeningen maakt, of ik mijn gewichtjes niet mee kan nemen naar de gynaecoloog?! Ik kan immers best mijn armspieren en borstspieren trainen als ik daar toch maar lig, moet kunnen toch? Aan Esther mijn (hardloop)vriendin vraag ik of ze bereid is om de 3de kerstdagloop (we gaan voor een halve marathon) heel rustig met mij lopen en leg haar de situatie uit en weer een lieve reactie: natuurlijk!
Tegen alle verwachting in slaap ik die nacht als een roos, zo moe van de emotionele achtbaan!

life is what happens to you while you're making other plans

24 uur geleden….

NB
voor de goede orde:
Ik focus me in deze blog op de gevolgen van wat me overkomt voor het sporten. Het privé aspect hiervan voor mijn familie laat ik hier buiten, we zijn tenslotte een sportblog!

De uitvoering...

Een week geleden stond ik aan het begin van de marathon, niet geheel zeker of ik er klaar voor was en of ik dit überhaupt wel kon. Ik stond die dag achterlijk vroeg op om met de trein naar Rotterdam af te reizen, uit voorzorg toch maar een trein eerder genomen (je zou op zo'n dag maar eens vertraging hebben) waarna ik als één van eerste in de grote kleedruimte arriveerde. Het weer waarover ik me de voorgaande week zo druk had gemaakt was (nog) aangenaam en koel. Ik kon zelfs genieten van wat motregen. Ik hoefde niet lang te wachten voordat ik bekenden zie en niet lang daarna arriveren John en Ans samen met Anne. Het doel van Ans en mijzelf was meelopen met de pacers van 4:30 en kijken hoever we zouden komen.

Net als vorig jaar was er een "tweetup" (wat een vreselijk woord vind ik dat) oftewel een ontmoeting met bekenden van twitter en bloggers. Ronald, Pascal en Cis, Marco, Jolanda, Bjorn, Ruud, Erik (Petra was al naar het startvak), Richard, Ruben (hebben we elkaar nog geen handje gegeven) en heel speciaal Tiny en Sjan waren er!
Tiny drukte me nog op het hart: 'rustig aan je kan het!'
En dan gaan we op weg naar het startvak waar Lee 'zijn ding doet' 'You'll never walk alone'... right, maar je moet het wel zelf doen! En we zijn op weg.

Een week geleden, had het startschot geklonken en liep ik niet achter de geplande pacers aan maar hadden we ons eigen peletonnetje bestaande uit Marco en John als pacers, waarachter Ans, Anne, Erik en ik ons best deden bij te blijven.
Over de Erasmusbrug, wat blijft dat een mooi moment! Dan begint de lange weg.


Waar en hoe weet ik niet precies meer maar ons peletonnetje viel uit elkaar.
Erik besloot tempo te gaan maken, Ans had het zwaar en kreeg haar ademhaling niet goed onder controle en liet samen met John het tempo dalen. Weer wat verder besloot ook Marco te versnellen en zo bleven Anne en ik over.
Voor Anne was het haar eerste marathon, maar ze liep sterk en soepel, dat ging wel goedkomen!
Inmiddels was de zon er goed doorheen gekomen en werd het steeds warmer.

Een week geleden liep ik samen met Anne door een steeds warmer wordend Rotterdam. De pacers van 4:30 komen ons voorbij bij 22 km en zowel Anne als ik kunnen aansluiten. Al merk ik wel dat bij oplopende temperaturen dat het zwaar is. John komt ons voorbij rennen en zegt dat Ans is uitgestapt. Ik kan het niet geloven... we lopen achter de pacers en bij 24 kilometer loop ik bijna Tiny voorbij, hij moedigt mij aan bij de pacers te blijven. Voor de tweede keer over de Erasmus brug, denkend aan Ans roep ik kei-hard 'kut-brug!' (voor details verwijs ik naar mijn verslag van vorig jaar ;-)). Net over de Erasmusbrug inmiddels 26 km onderweg, gooien de pacers er een kilometer 6:01 uit, hooo dit is op dit moment veel te snel voor mij.

Een week geleden besloot ik na 26 km de pacers te laten gaan en mijn eigen tempo te gaan lopen. Anne kan lekker doorlopen met de pacers en ik moet mijn eigen tempo zien te vinden.. Tot mijn verbazing loop ik hier Erik weer tegen het lijf als gevolg van een pitstop, maar ook hij gaat weer verder.Langs de kant staan dan opeens Jaco en Jacqueline, leuk dit had ik niet verwacht! Net wat ik nodig had op dit voor mij zware stuk van de race.

Een week geleden, moest ik alleen verder... alleen mijn bubbel zijn te vinden voor de laatste 15 kilometer, het beroemde rondje 'Kralingse Bos' waaraan geen einde lijkt te komen.Gelukkig rond 30 kilometer Michiel en Janine, met een geweldig spandoek... Thanks, jullie weten niet half hoe ik mij hierdoor gesteund voelde.

Inmiddels is de temperatuur ruim boven de 20 graden en ik zie dingen langs de kant die ik niet graag zie.

Een week geleden merkte ik dat ik mensen ging inhalen, ja, je leest het goed, deze slak was bezig met het inhalen van een hele hoop mensen. Veel lopers voor wie de warmte, afstand en tempo toch teveel werd en terwijl veel lopers om mij heen wandelen, loop ik nog steeds hard (ook al is het tempo er bij mij ook behoorlijk uit). Wel loop ik even bij alle drinkposten eventjes om op mijn gemak een bekertje water te drinken.
Bij het verlaten van het rondje "Kralingse Bos" hoor ik ineens: 'wat kijk je boos, je mag wel lachen hoor", ik kijk om me heen en herken in een flits Martine. Sorry Martine, had je echt niet gezien!


Een week geleden begon ik aan het laatste deel van mijn tweede marathon, ik wist dat ik het ging halen, maar vond het steeds zwaar. De gedroomde 4:30 ging ik niet halen, maar wat zou mijn eindtijd worden? Onderweg Tiny en meerdere malen Jolanda gezien maar ik weet echt niet meer waar... Bjorn maakt nog een foto van mij op 41 km, sorry Bjorn ik heb je echt niet gezien!
Dan draai ik de Coolsingel op, ik hoor weer You'll never walk alone en ik schiet vol... (of all moments). Gelukkig komt direct daarna "Don't stop me now" van Queen en krijg ik vleugeltjes!
Ik zie Cis nog staan... ik zwaai en kom echt juichend over de finish!!

Een week geleden heb ik de marathon gelopen, ik deed het in 4:38 en daar ben ik fucking trots op! Bijna nog blijer was ik met mijn gemiddelde hartslag 156! Joepie!!

Een week geleden gaf ik Aboetaleb een weer een hand (we worden zo langzamerhand bekenden van elkaar) en liep ik door het finish gebied, kreeg mijn medaille en stompelde naar de verkleedgelegenheid waar ik John, Richard, Jacq en Jaco weer ontmoette. John vertelde dat Ans weer was gaan lopen.. WTF? Wat een karakter!! Ans finisht net boven de 5 uur! Hulde!!


Een week geleden wisten we nog niet wat er zou gebeuren in Boston...

Generale..

In februari zou ik eigenlijk de weblogloop bij Tiny in Uden lopen, maar omdat het nodig vond mijn auto tegen een boom aan te parkeren kon dit helaas niet doorgaan...

Tijd voor een herkansing dus... toen ik de mogelijkheid kreeg om samen met Tiny en Esther een rondje te gaan trailen in Uden, was de knoop snel doorgehakt, doen!
Dus vanmiddag parkeerde ik mijn auto (heel dit keer) voor de deur bij Tiny in Uden. Ondanks dat Uden in de afgelopen 10 jaar veel veranderd is blijft het "a trip down memory lane" iedere keer als ik Uden binnen rij, ik heb er tenslotte 7 jaar gewoond.

Bij Tiny en Sjan eerst een kopje koffie drinken en even bijpraten, want ondanks dat we via de "social media" veel contact hebben is het altijd goed om even uitgebreid bij te kletsen, natuurlijk over hardlopen! Daarna gaan we vanuit Tiny op pad en voor mij wederom veel herinningen, daar ging zoon voor het eerst naar zijn kinderdagverblijf, daar heb ik gewoond, daar woonde die en die. Als we het buitengebied bereiken heb ik wel herkenningspunten maar al gauw weet ik niet meer helemaal waar ik ben... tja in de tijd dat ik Uden woonde liep ik nog niet hard, wat een gemiste kans!
Bedaf, de zandverstuiving tussen Uden en Vorstenbosch, ken ik natuurlijk wel en omdat het een trailronde zou worden wist ik wel dat we hier overheen zouden gaan... los zand is tot daar aan toe, maar los zand en heuvel op... grrrr!
De eerste heuvel en mijn HF die tot op dat moment keurig tussen de 145-150 had gezeten vloog omhoog naar 170.
Hijg, hijg waar is nu die goed in vorm zijnde, klaar voor de marathon zijnde, loopster??
Ik realiseer me dat dit pas het begin is...
De rest bespaar ik jullie, veel gehijg, moeizaam naar boven lopen (lees wandelen) en zware benen... Wat was ik blij dat ik na een kilometer of 10/11 weer vaste grond onder mijn voetjes kreeg! Toen ik ook nog even mijn geliefde "bubbel" kwam was ik gelukkig, daar moet ik volgende week ook zijn!
Natuurlijk vond Tiny het ook nog nodig om een laatste heuvel mee te pakken, voordat we weer bij Tiny thuis op de stoep stonden.. Ooo wat waren mijn benen zwaar!

Na een heerlijke (en vooral noodzakelijke) douche tijd voor een uitgebreide evaluatie onder het genot van een heerlijke verse soep en broodjes van Sjan!
Klaar voor Rotterdam? We zullen het volgende week weten!
Vandaag heb ik genoten van goed gezelschap, lopen en de omgeving...!

Dank voor de gastvrijheid Tiny en Sjan!

Lang en ver

De site van de Rotterdam Marathon vermeld trots: nog 27 dagen.
Hebben die mensen achter deze site enig idee wat ze teweegbrengen? Ik bedoel nog 27 dagen en ik word geacht 42,195 km hard te lopen.... Help!!
Deze laatste weken voor de marathon staan overal de lange en verre duurlopen op het programma. Dit zijn de lopen waarin de echte kilometers gemaakt moeten worden. Ja ook door mij...
Ook voor het eerst weer een test waar ik sta..

Vanmorgen maakte ik me dan ook klaar voor een loop van ongeveer 30 km. Na het gebruikelijke gepieker over: "wat trek ik aan" besluit ik voor het eerst sinds lange tijd mijn Salomon rugzak mee te nemen. Ik zal tenslotte wel wat langer weg zijn dan 3 uur.
En dan vertrek ik, al na 1-2 km merk ik dat ik mijn HF niet op het gewenste niveau van 145 weet te krijgen. Ik morrel wat aan mijn hartslagband en merk dat de HF weer een slag of 5 naar beneden krijg, maar deze is net zo snel weer terug op het oude niveau. Ik geef het op en accepteer dat mijn HF rond de 150 zal liggen en probeer een lekker rustig ritme te vinden. Na 3 km kom ik bij de brug over de Bergse Maas

Lekker?
Nou ik heb wel eens fijner gelopen, er zit een klein gevoelig plekje in mijn rechterkuit. Pijn? Nee, dat niet maar ik voel het wel, ik besluit het te negeren. Na het buurtschap Peerenboom, kom je op een hele saaie lange weg, bijna 4 km lang. Hier voel ik dat er een behoorlijke wind staat, maar als ik daarna pal langs de rivier loop, geniet ik maar is de wind een behoorlijke factor geworden.
Zo loop ik lekker door totdat ik na ruim 16 km Drongelen binnen loop
Dit is het verste punt van mijn loop, hier kan ik eindelijk even wegdraaien van de rivier en de wind en mag ik terug naar huis. De weg is ongelijkmatig en ik krijg weer meer last van mijn rechterbeen, door aan de andere kant van de weg gaan lopen brengt wat verlichting. Het gaat nog steeds eigenlijk prima en ik passeer het 20 km punt. Rond de 24 km heb ik er eigenlijk wel genoeg van en besluit ik de kortste weg naar huis te kiezen. Deze keuze heeft wel tot gevolg dat ik die lange saaie weg van 4 km nog een keer moet lopen. Ik baal en krijg het zwaar, dan begint ook mijn heup aan de linkerkant wat te zeuren en mijn rug laat weten dat die rugzak ook zat te zijn.
Een flinke mentale training volgt dan...
maar het lukt, vraag me niet hoe, maar ik maak (hard)lopend de 32 km vol, maar het viel me zwaar!!

Tevreden ben ik over het feit dat ik netjes gediciplineerd op tijd mijn gelletjes heb ingenomen, om de 45 minuten. Ook heb ik echt meer gedronken dan ik normaal doe (met dank aan de Salomon Rugzak).
Minder tevreden ben ik over het feit dat het best moeizaam ging... ik had zeker na Geldrop en Parijs verwacht dat 30 km toch makkelijker zou gaan dan het in werkelijkheid ging. Het idee dat er nog 10 km bij moeten... staat me eigenlijk nog helemaal niet aan!