"Ben je gestopt met bloggen?" die vraag heb ik al een paar keer gekregen, langs verschillende wegen. Iedere keer leg ik dan uit dat ik NIET gestopt ben maar dat ik het niet altijd even leuk vind om te bloggen over alweer een training, want veel wedstrijden loop ik op dit moment niet.
Ondanks het warme weer van de afgelopen weken zijn de trainingen gewoon doorgegaan. Het enige dat veranderde was het tijdstip waarop de trainingen gelopen werden, namelijk heel vroeg. Ik heb het zelfs gepresteerd om op 5:30 uur al buiten te lopen! Een hele opgave voor een avondmens zoals ik.
Maar voor vandaag stond er iets leuks op het programma. Geïnspireerd door de vele "tweetups" (voor diegene die niet twitteren: dit is een (loop)afspraak tussen "tweeps"(zijn mensen die twitteren) tot stand gekomen op twitter) besloten
Esther en ik ook een loopafspraak te maken. Voor mij had Tiny een "rustweek" bedacht en dus stond er in plaats van de gebruikelijke 120 minuten duurloop "maar" 90 minuten op het programma en dat was ook wat er bij Esther stond. Om het voor ons allebei bereisbaar te houden kozen we voor een lokatie tussen onze woonplaatsen in; dus kwamen we uit op de Kampina een schitterend natuurgebied tussen Boxtel en Oisterwijk. Een mooie route was gauw gevonden, maar de 17 km was iets te veel van het goede want het tempo was bepaald op rustig. Mijn opdracht was om mijn hartfrequentie niet boven de 140 uit te laten komen. De route had ik dus ingekort tot 14,4 km en deze m.b.v. de site van RunningRonald in mijn Garmin gezet, eens kijken of dat zou werken.
Dus om 10:00 uur (okay iets later, mijn schuld) stonden we op station Oisterwijk. De auto van Esther geparkeerd (viel nog niet mee, want uitgerekend vandaag was er een braderie in Oisterwijk), waarna we in mijn auto naar Boxtel reden. De eerste 500m waren we behoorlijk aan het experimenteren met de Garmin: Waar zit het kaartje? Waar kan ik zien hoe hard ik ga? Hé, nu heb ik opeens een kompas op mijn scherm. Maar hierna ging het als een zonnetje: wat is die Garmin toch een geweldig apparaat!
Rustig lopend en kletsend begonnen we aan onze training. Al gauw kwamen we in een bosrijk gebied en daarna op de open hei, kilometers lang zagen we niemand. Uiteindelijk zagen we meer wandelaars, fietsers en paarden-enthousiastelingen. De route was voor 80%-90% onverhard en af en toe was het ploegen door het mulle zand. Genieten dus, maar wel zwaarder dan je in eerste instantie denkt. Na 14,5 km in 1:52:00 (incl. stops om een foto te maken, een slokje te drinken en de route te checken) bereikten we, net op tijd want het begon door te regenen, de auto. Nadat we ons een beetje hadden opgefrist, gingen we op zoek naar een terras om met een lekkere late lunch de training af te sluiten.
Met een goed gevoel hebben we deze training afgesloten, met het idee om dit zeker nog een keer te doen, het liefst in september als de hei in bloei staat!
