mais

Ik heb een hekel aan mais, nee niet om te eten, het is hartstikke lekker door veel gerechten, maar aan de plant. Als het voorjaar begint zijn de akkers nog leeg en kun je ver kijken, de boer doet zijn werk en frisse jonge plantjes worden geplant.
Groeien dat het spul doet, al gauw is het zo hoog dat ik niet meer "met mijn kop boven het maisveld uitsteek".
Tijdens de warme zomermaanden, wuift het mais af te toe op en neer in een zuchtje wind, maar het blijft te laag om schaduw te bieden en te hoog om overheen te kijken.
Maar nu komt het allerergste: het wordt herfst en de mais wordt geoogst (of is het gemaaid? Overigens lees ik overal dat het gehakseld wordt). Voor mij is dat altijd het teken dat de zomer toch echt voorbij is. En wat zag ik vanmorgen? Juist! Ik heb een hekel aan mais.

TTM en tweet-up

Vrijdagavond terug van vakantie, zondag de eerste wedstrijd gepland. De Tilburg Ten Miles (oftewel TTM) was net als vorig jaar het eerste weekend in September, en ik was (net als vorig jaar) van de partij. Liep ik vorig jaar hier mijn eerste 10 km dit jaar ging ik voor de echte Ten Miles..(oftewel 10 EM = 16,1 km). Gelukkig had ik tijdens mijn vakantie in Italië nog wel de nodige km-ers gemaakt en nadat ik Tiny en Esther had gevonden (Tiny nog bedankt voor die geweldige omkleedlocatie) gingen we snel naar de startlocatie. Na alle berichten die ik in Italië had gekregen over kou, regen, verwarming aan en wind was het een stralende warme dag. Vooraf had ik gezegd dat ik voor een tijd ging tussen de 1:40-1:45 maar nadat het startschot was gevallen liep ik strak op een tempo van 6:00/km (als je dat vol kunt houden kom je uit rond een tijd 1:36) maar na 11 km begon het zwaarder te worden, en bij km 14 moest ik zelfs even lopen, vanwege kramp in de kuit. Uiteindelijk finishte ik in 1:40:43 (Garmin gaf overigens 16,45 km aan) op zich niet ontevreden maar toch... er had meer ingezeten. Natuurlijk zijn we na afloop nog wat gaan drinken en ben ik met Esther nog een hapje ben gaan eten (lekker). Tijdens de nabeschouwing kwam Tiny met een goede verklaring voor de kramp in mijn rechterkuit, had ik de dag ervoor niet ruim 11 uur met mijn rechtervoet op het gaspedaal gezeten? Wellicht een beetje overbelasting?
De dagen erna moest er natuurlijk de nodige was en strijk worden gedaan, maar begon ook het "gewone" leven weer. Hierbij hoort natuurlijk ook de hardlooptraining. Dus woensdag een rondje van 50' en vrijdag een lekkere baantraining die goed verteerd werd. De duurloop van zondag werd verzet naar zaterdag, want ik had een tweet-up met Gert

Altijd spannend om andere hardlopers te ontmoeten en samen te lopen. Loop ik niet te langzaam/snel, vinden ze route wel mooi en uitdagend genoeg en welke route zullen we lopen? Bij Gert had ik de keuze snel gemaakt, de ondertitel van zijn blog is immers "a wannabe trailrunner" dus koos ik voor het rondje "boerenverdriet" in de Biesbosch dat (grotendeels) onverhard is. Dit rondje had ik in mei al eens gelopen, maar ik was benieuwd hoe het er nu bij lag. De zuigende, vochtige klei ondergrond, de graspollen en het hoge gras maakte het tot een (zeker voor mij) zware tocht. Het trekpondje zorgt ervoor dat ook andere spiergroepen een workout krijgen. Dus toen we naar ruim 15,5 km en 2 uur na de start de Garmins uitdrukten vonden we dat we wel een drankje verdiend hadden. Dat hebben we dus gedaan, met een hapje erbij en tot slot een ijsje gehaald in Geertruidenberg maakte het tot een hele geslaagde dag, Gert bedankt!

Viale; hardlopen in Italië

Net terug van een fantastische vakantie in Italië en natuurlijk had ik mijn hardloopschoenen ingepakt. De bestemming was voor het 3de jaar op rij, wat mij betreft, één van de mooiste plekken van Italië: het Lagio Maggiore.
De weg langs het Lago Maggiore is enkelbaans en biedt prachtige uitzichten, maar als automobilist heb je geen tijd om hiervan te genieten want de weg kronkelt en draait, dus opletten geblazen. Naast deze weg ligt geen stoep en geen fietspad en wat mij altijd opvalt als ik daar ben is dat alles langs die weg gebeurd. Zo zijn er wielrenners geheel in roze gekleed, hippe mountainbikers en zijn er voetgangers; moeders met baby's en senioren, en af en toe een hardloper, allemaal langs diezelfde weg.
Twee weken per jaar mag ik daar deel vanuit maken en sta soms doodsangsten uit, langsrazende motoren, vrachtwagens en Alfa's en ik, die probeer te lopen langs die (soms te) smalle weg.
Terwijl ik daar loop moet ik denken aan het bovenstaande fragment uit de film "what woman want", waarin Mel Gibson een Nike ad maakt. Want soms, heel even, als je 's morgens vroeg loopt en er valt even een rust moment langs deze drukke weg, dan is het zwaar genieten!


Nog een kleine aanvulling:
Als je niet langs de weg wilt lopen, kun je daar ook prachtig door de bergen rennen, zwaar maar mooi zoals hierboven mijn uitzicht van Mont Orfano op het Lago di Mergozzo vroeg op de dag.

AU, mijn rug

Als je een gemiddeld hardloopblog leest (inclusief die van mij) is het soms net of alle kilometers moeiteloos worden afgelegd. Natuurlijk is dat niet altijd zo. Soms moet je werken, tanden op elkaar en werk je de training stap voor stap af.
Zondag was voor mij zo'n dag.... toen ik opstond was het weer al niet geweldig het dreigde te gaan regenen en er stond een stevige wind, maar ja, het op het schema van Tiny stond een duurloop van 120 min. Ik ben dolblij met deze schema's ze geven zoveel meer structuur aan mijn trainingen en ik weet precies waar ik aan toe ben. Dus geen gezeur schoenen aan en lopen, eenmaal buiten merk ik dat het fris is buiten, maar ik zal het zo wel warm krijgen als ik eenmaal onderweg ben.
De loop is zwaar onderweg veel verschillende omstandigheden, wat regen, stevige frisse wind maar als de zon er 5 minuten doorheen komt is het ineens warm en gutst het zweet van me af. Dan verdwijnt het zonnetje weer en krijg ik een frisse wind over me heen. Ondertussen is het hard werken om te blijven lopen en denk ik met bewondering de mensen die dit blijkbaar zonder moeite doen en die op datzelfde moment "gewoon" een training afwerken van 23,39 en zelfs 66 km (...)!
De voorgeschreven 120 minuten loop ik moeizaam uit en ik kan weer 18 km bijschrijven.

Maandag word ik wakker met pijn in mijn bovenrug, shit maar we moeten gewoon aan het werk. De hele dag zeurt mijn rug door, in de auto, tijdens de vergadering en 's avonds als ik rustig op de bank zit. Op tijd naar bed maar en maar hopen dat het vandaag wat minder zou zijn. Nou nee dus! Het plan was vanmorgen de auto naar de garage te brengen en hardlopend naar huis te gaan (ca 10 km), ik had me al verheugd op al die reacties bij de garage (autofielen; waarom lopen als je ook de auto kunt pakken ;)) maar helaas bij het open van ogen (overigens prima geslapen) was het duidelijk dat gaat niet lukken. Bij het ontbijt een rare gewaarwording...het doorslikken van eten/drank doet zeer, niet in mijn keel maar in "rug" echt een pijnscheut. Hopelijk gaat het snel over want met hardlopen als ene hobby en (lekker) eten als de andere is het verdomd vervelend dat je alle twee je hobby's niet kunt uitoefenen!

Edit: 19-08 het gaat gelukkig al een stuk beter! Het was dus inderdaad een flinke kou op de spieren/longen. Het ziet er naar uit dat ik van het weekend weer kan lopen, gelukkig bedankt voor alle steun ;))

zo maar een training

Op zondag staat er meestal een lange langzame duurloop (lld) op het programma. Die is volgens schema 120 min en dat is best lang om te lopen. Je zoekt mooie routes maar toch hik je er soms tegenaan.

Dus vanmorgen vertrok ik dan ook met frisse tegenzin en eigenlijk een beetje sjaggie. Ik had nog geen rondje in mijn hoofd, terwijl ik dat meestal al wel heb. Gewoon gaan lopen dus maar (na even te hebben afgewacht omdat er een behoorlijke bui naar beneden kwam)en al lopende besloot ik eens naar Oosterhout te lopen, dwars door de polder en na 41 min kwam ik op de Effentweg. Het fietspad, dwars door de wijk Dommelbergen, maar ook het fietspad waar ik ooit mijn eerste hardloopstapjes heb gezet toen kwam de zin erin! Ik bedacht me dat het nog maar goed 1,5 jaar geleden was dat ik ooit begonnen met letterlijk een halve minuut lopen, uithijgen en weer aanzetten.
Moet je me nu zien... het pad liep ik met een goed gevoel af. Inmiddels ruim 10 km onderweg, ik moest natuurlijk nog terug naar huis. Om terug naar huis te komen moet ik de A58 over en dat kan eigenlijk maar op 2 plaatsen, dus de dichstbijzijnde viaduct opgezocht, maar hiervoor moest ik door een saai stuk over een industrieterrein. Rond de 14 km kreeg ik het zwaarder, ik begon mijn benen, knieën en heupen te voelen. Daarbovenop vielen er ineens dikke druppels en vroeg ik me af wat ik hier in godsnaam aan het doen was. Afgelopen woensdag was ik ook al door en door nat geregend en hoewel ik heerlijk had gelopen had, sprak het idee weer hartstikke nat te worden nu niet aan. Gelukkig zette de regen niet echt door, maar zwaar werd het. Ik wist dat ik ook nog 3 bruggen over moest voordat ik thuis was. Bovendien wilde ik door, zoon zat alleen thuis en ik was mijn mobiel vergeten, ik had gezegd dat ik om 13:30 weer thuis zou zijn!

Rond de 19/20 km even een minipauze, even lopen en wat drinken. De laatste 2 km waren zwaar, erg zwaar, de benen wilde eigenlijk niet meer en mijn voeten deden "zeer" maar ja ik was nu zover. Dus op mijn tanden bijten en de laatste km-ers vol gemaakt (en op tijd thuis)! Er stond preceies 21,1 km op de teller (dankzij een ieniemienie RR-tje) in 2u21.

Tevreden? Best wel!
Een marathon? Voorlopig echt nog niet, eerst idd die halve maar eens goed onder controle hebben!

Nu een kommetje yoghurt met wat suiker om mijn energie aan te vullen!

update en een "tweetup"

"Ben je gestopt met bloggen?" die vraag heb ik al een paar keer gekregen, langs verschillende wegen. Iedere keer leg ik dan uit dat ik NIET gestopt ben maar dat ik het niet altijd even leuk vind om te bloggen over alweer een training, want veel wedstrijden loop ik op dit moment niet.
Ondanks het warme weer van de afgelopen weken zijn de trainingen gewoon doorgegaan. Het enige dat veranderde was het tijdstip waarop de trainingen gelopen werden, namelijk heel vroeg. Ik heb het zelfs gepresteerd om op 5:30 uur al buiten te lopen! Een hele opgave voor een avondmens zoals ik.

Maar voor vandaag stond er iets leuks op het programma. Geïnspireerd door de vele "tweetups" (voor diegene die niet twitteren: dit is een (loop)afspraak tussen "tweeps"(zijn mensen die twitteren) tot stand gekomen op twitter) besloten
Esther en ik ook een loopafspraak te maken. Voor mij had Tiny een "rustweek" bedacht en dus stond er in plaats van de gebruikelijke 120 minuten duurloop "maar" 90 minuten op het programma en dat was ook wat er bij Esther stond. Om het voor ons allebei bereisbaar te houden kozen we voor een lokatie tussen onze woonplaatsen in; dus kwamen we uit op de Kampina een schitterend natuurgebied tussen Boxtel en Oisterwijk. Een mooie route was gauw gevonden, maar de 17 km was iets te veel van het goede want het tempo was bepaald op rustig. Mijn opdracht was om mijn hartfrequentie niet boven de 140 uit te laten komen. De route had ik dus ingekort tot 14,4 km en deze m.b.v. de site van RunningRonald in mijn Garmin gezet, eens kijken of dat zou werken.
Dus om 10:00 uur (okay iets later, mijn schuld) stonden we op station Oisterwijk. De auto van Esther geparkeerd (viel nog niet mee, want uitgerekend vandaag was er een braderie in Oisterwijk), waarna we in mijn auto naar Boxtel reden. De eerste 500m waren we behoorlijk aan het experimenteren met de Garmin: Waar zit het kaartje? Waar kan ik zien hoe hard ik ga? Hé, nu heb ik opeens een kompas op mijn scherm. Maar hierna ging het als een zonnetje: wat is die Garmin toch een geweldig apparaat! Rustig lopend en kletsend begonnen we aan onze training. Al gauw kwamen we in een bosrijk gebied en daarna op de open hei, kilometers lang zagen we niemand. Uiteindelijk zagen we meer wandelaars, fietsers en paarden-enthousiastelingen. De route was voor 80%-90% onverhard en af en toe was het ploegen door het mulle zand. Genieten dus, maar wel zwaarder dan je in eerste instantie denkt. Na 14,5 km in 1:52:00 (incl. stops om een foto te maken, een slokje te drinken en de route te checken) bereikten we, net op tijd want het begon door te regenen, de auto.
Nadat we ons een beetje hadden opgefrist, gingen we op zoek naar een terras om met een lekkere late lunch de training af te sluiten.
Met een goed gevoel hebben we deze training afgesloten, met het idee om dit zeker nog een keer te doen, het liefst in september als de hei in bloei staat!

mooi weer en minder mooi nieuws

Het is alweer even geleden dat ik geblogd heb, ik heb op het moment wat minder inspiratie. Daarnaast is het de afgelopen week natuurlijk ook super mooi weer geweest, al is dat natuurlijk maar hoe je het zelf ervaart. Iedereen reageert anders op de tropische temperaturen. Zo reageerde Maurice op geheel eigen wijze en barste Twitter uit elkaar van pfffft-tweets (en van het voetbal natuurlijk).
Zelf kan ik er ook niet zo goed tegen, maar dat is natuurlijk geen reden om niet te trainen. Zo heb ik woensdag puffend een rondje gedaan in Oosterhout, in de hoop wat verkoeling te vinden in het bos tussen Oosterhout en Teteringen. Helaas weinig verkoeling maar wel veel insecten, brrr. Het was geen rondje om over naar huis te schrijven. Dus besloot ik vanmorgen om op tijd te vertrekken, om 8:15 was ik al buiten voor mijn duurloop van 2 uur. Het begin was fantastisch, lekkere temperatuur (zo'n 18 graden) en in de schaduw. Na een uurtje werd de zon steeds intensiever, terwijl het terrein steeds 'opener' werd (de volgende keer loop ik dit rondje dus andersom) en voelde ik hem branden. Voldoende pauze nemen onderweg om wat te drinken en voor het maken van een fototje links of rechts. Wat kan het toch mooi zijn onderweg! Wat niet zichbaar is op de foto's zijn wederom de vele vliegende insecten onderweg, grrr! Ondanks een drietal pauzes onderweg loop ik toch een PR(etje) op de 15 km! Liep ik de 7^^ in november nog in 1:39:24 vandaag loop ik 1:38:43. Uiteindelijk kon ik mijn loop afsluiten met 18,29 km op de Garmin in precies 2 uur, een tevreden mens dus (en een temperatuur van inmiddels zo'n 24 graden).
Het minder mooie nieuws deze week is dat ik op de zaak potentieel boventallig verklaard ben. Maar net als met het mooie weer, is het maar hoe je het zelf ervaart. Voor mij is het jammer, maar biedt het ook weer nieuwe kansen. Uiteindelijk zijn we het er over eens; de functie die er lag is niet de functie die bij mij past en die ik ambieer. Tijd om op zoek te gaan naar nieuwe uitdagingen dus! (Dus als iemand een leuke functie weet voor een financial professional laat het even weten ;))